Emilie en Gaston Boon, kanjer en kanjer
2010 is bijna voorbij. Ik arriveerde in het Emma Kinderziekenhuis AMC twee dagen voor de start ervan. Op 1 januari keek ik in de behandelkamer naar de chemodoop van mijn kleine meisje.
Zo begon in alle hevigheid mijn 2010. Een emotionele achtbaan. Mijn kleine meisje kwam bij de dokter, verhuisde via het buurtziekenhuis met spoed naar de afdeling kinderoncologie van het Emma Kinderziekenhuis AMC, kwam via de afdeling kinderchirurgie als bleek, klein ziek hoopje mens weer op kinderoncologie terecht en belandde tenslotte via vijf beschermde isolaties in haar eigen bedje. Thuis.
Nu het protocol is afgelopen en mijn kleine meisje twee weken geleden werd losgelaten, kan 'ons' nieuwe leven, zonder die kankerkanker, beginnen. Een nieuwe kans op leven. Een kans om volwassen te worden. En realiseer me dat door het winnen van de wedstrijd van haar leven zij op een bepaalde manier mazzel heeft gehad.
Over enkele dagen is het 2011. Wat die gaat brengen? Ik kan helaas geen senseo turen. Wat ik wel weet is dat Emilie iedere drie maanden wordt onderzocht, en iedere keer zal ik met angst en beven wachten op een positieve uitslag. Want de angst blijft. Het is een voortdurend onderbuikgevoel, dat die kankerkanker terug kan komen. Het sluimert in je halfbewuste. Je wilt het niet, maar toch is het zo.
'Pluk de dag' is de enige manier om door te gaan. Ik ga genieten van mijn kleine meisje hoe ze speelt, schildert, rent, leeft, geniet, over een maand of drie weer naar het kinderdagverblijf gaat, vriendjes en vriendinnetjes krijgt, hoe ze weer zelf eet, vlechtjes in haar haren, alles weer gaat meemaken.
2011. Ik heb er zowaar zin in. Gelukkig, nieuw haar.
Pluk de dag en blijf gezond.
Gaston
