zondag, 29 december 2013 15:30

Heide Goris

Zondag 12 mei 2013. Ik heb de eerste nacht in mijn gloednieuwe huisje doorgebracht en stap naar buiten, steek over en loop omhoog de dijk op. Zodra ik de zee zie moet ik keihard lachen: wat een goede zet om naar Scheveningen te verhuizen! Het huisje kwam op mijn pad en binnen 3 weken zat ik er. Maar wat een grap dat ik die hele zee niet heb gezien bij de bezichtigingen, tijdens de klusweekenden òf tijdens het verhuizen (te druk) waardoor ik me echt NU pas realiseer hoe belachelijk dicht ik bij het strand ben komen te wonen.

Ik adem de frisse zeelucht diep in een binnen enkele minuten heb ik een coupe surf. Ik wandel het strand op en realiseer me dat dit de eerste wandeling van een hele serie zal zijn. Dat ik nog menig verhaal en verdriet met de zee ga delen, er aardig wat kilometers zal hardlopen, zomerpicknicks ga houden, wandelingen in de storm ga meemaken. Dat iedere horizon een nieuw schilderij zal blijken, dat met de minuut ook weer veranderd.

Ik voel dat het wonen aan het strand een nieuwe start is. Ik ben me er van bewust dat ik ontzettend veel mazzel heb dat ik in dit prachtige strandhuisje mag wonen. Dat het een luxe is die ik me eerder niet kon veroorloven en dat het geen vanzelfsprekendheid is dat dit kan. Maar ook dat mijn nieuwe huis iets is wat ik mijzelf cadeau doe en waar ik hard voor blijf werken. Het is een stevigere basis en een prima springplank voor nieuwe avonturen (wat ook meteen in de maanden die volgen zal blijken). Het is een keerpunt.

Het besef

En terwijl ik van de haven naar de pier wandel – en weer terug - en daarna de dijk weer af en mijn nieuwe huisje binnenstommel, realiseer ik me dat het soms in het leven ook maar een kwestie is van het jezelf gunnen. En ik besluit ter plekke dat ik – als ik wil – nog lang in mijn strandhuisje mag blijven wonen. Zo. Ik kan maar beter helder zijn over mijn wensen, niet?

Heide Goris Mijnmoment 1

Ik ben Heide Goris, freelancer marketing | communicatie | projecten bij HeideOrganiseert. Ik woon op Scheveningen. Ik word blij van mijn familie en vrienden, speel graag buiten (hardlopen), zing soms een deuntje, (be)leef intens en heb een ietwat serieuze espressoverslaving. Veelzijdig en nooit echt saai.

8301 views Laatst aangepast op zondag, 29 december 2013 23:04
Meer in deze categorie: « Stephan Fellinger Emile Peters »

6 reacties

  • Reactielink Dieke zondag, 29 december 2013 16:22 Geplaatst door Dieke

    Mooi!

    Rapporteren
  • Reactielink Karen zondag, 29 december 2013 16:36 Geplaatst door Karen

    Mooi! Het jezelf gunnen.. Dat is oprecht met mildheid naar jezelf kijken.. En het dóen ook ;-)

    Rapporteren
  • Reactielink Hendrik-Jan zondag, 29 december 2013 17:58 Geplaatst door Hendrik-Jan

    Wat een prachtig uitzicht heb jij en wat schrijf je het mooi op. Ik ben jaloers, zeker vanwege die prachtige zonsondergangen die jij ziet en kunt fotograferen.

    Rapporteren
  • Reactielink Renate zondag, 29 december 2013 20:27 Geplaatst door Renate

    De kern prachtig verwoord!

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch zondag, 29 december 2013 21:32 Geplaatst door Huub Koch

    Mooi verhaal Heide. En inderdaad, wensen zijn voorgevoelens van wat je in staat bent te realiseren. Geniet van je uitzicht!

    Rapporteren
  • Reactielink Elja zondag, 29 december 2013 22:06 Geplaatst door Elja

    Yeah!

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.