zondag, 28 december 2014 22:00

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten

1997

„Moedertje, ik ben zwanger" Ik had net de test gedaan. Ik was in verwachting, in mij groeide een mensje dat mij moeder zou gaan maken. En ik zou mijn ouders grootouders gaan maken. Wow.

Een paar maanden later, bij de pretecho werd duidelijk dat er in mijn buik een meisje zat. Mijn vader zei dat een dochter het mooiste cadeau voor een moeder was. Ik had stiekem gehoopt hem een kleinzoon te kunnen geven. Een klein jongetje dat ik naar hem zou vernoemen omdat mijn vader mijn held is. Maar het zou een kleindochter worden. Zou ze hem net zo gaan bewonderen als ik? Ik zag het voor me. De grote handen van mijn vader die haar zouden laten vliegen. Haar stralende oogjes gericht op haar stoere opa Victor.

Mijn moeder en ik kochten heel voorzichtig wat eerste kleertjes. Jurkjes, een blauwe en een witte, kniekousjes, een klein mutsje, een paar rompertjes.

„Mijne..." mijn moeder aan de telefoon „ik dacht opeens aan een naam...een bloemennaam...eentje die heel goed bij jouw naam past...een krachtige maar toch sierlijke naam...Jasmijn."
Jasmijn. Mijn Jasmijn. Ellemijn en Jasmijn. Marjolijn, Ellemijn en Jasmijn. Drie generaties, mijn moeder, mijn dochter en ik.

We keken naar ringen bij V&D. Mijn moeder zag een zilveren ringetje met een rood lieveheersbeestje erop. We fantaseerden hoe Jasmijn erbij zou zijn, hoe ze zou verzuchten tegen haar oma hoe mooi ze die ring vond en hoe prachtig hij haar zou staan.
„Zal ik hem alvast voor haar kopen?"
„Nee, dat is toch veel leuker om over een tijdje samen met haar te doen!"
We lachten, verheugden ons.

Op 29 oktober 1997 beviel ik van haar. Jasmijn Marjolijn Irene. We wasten haar, we kleedden haar aan. Een rompertje met lange mouwen, witte kniekousjes, het blauwe jurkje en het witte mutsje. Mijn vader hield haar omhoog. Een klein stil meisje, een grote stille man. Dichte oogjes, ogen met tranen. Achter hem stond mijn moeder, snikkend zonder geluid te maken.
Mijn vader en moeder, de opa en oma van Jasmijn, heel erg trots, heel erg verdrietig. Nooit zouden ze op haar kunnen passen, nooit zouden ze haar te logeren krijgen. Nooit zou mijn moeder met haar kleindochter in haar atelier tekenen. Nooit zou mijn vader haar op zijn nek kunnen zetten en haar kunnen beschermen tegen de grote wereld.

Ik voelde me verscheurd. Niet alleen lag mijn hart in diggelen omdat ik mijn kind zo miste; Ik zag het verdriet van mijn ouders. Dubbel verdriet. Verdriet om Jasmijn, verdriet om mij.

2014
„Mijne..." mijn moeder aan de telefoon „Zouden we de jongens mee mogen nemen naar Frankrijk? Victor en ik dachten, dan nemen we dat ene hotelletje, gaan we lekker met ze naar La Plage. En dan ga ik met de jongens op de pier zitten en naar de vissen kijken...zouden ze dat nog willen of zijn ze daar inmiddels te groot voor, wat denk jij... Hoe lang kun je ze missen?"

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten 2Met Victor en Boaz, mijn grote zoons in de auto. Ik breng ze naar Rotterdam, naar opa en oma. Opa is jarig, we hebben alcoholvrije champagne bij ons. En plastic champagneglazen. En twee rugzakken met zwembroeken en 'dat ene bloesje dat oma altijd zo mooi vindt staan' en cadeautjes. We praten met elkaar, zingen mee met de radio. Ik luister naar hun enthousiaste verhalen, ze verheugen zich op de komende dagen. Ik kijk naast me, naar het lachende, maar ook enigszins gespannen gezicht van Victor. Vliegen is toch altijd een heel klein beetje eng, maar het vooruitzicht om vanavond in de zee te liggen brengt verlichting.
Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie het vrolijke, open gezicht van Boaz.
„Mama, denk je dat we misschien wel een surfboardje mogen kopen van oma? Zo'n houten, weet je wel? Dat had ze wel een keer beloofd, hè mama?"
„Mama, denk je echt dat we iedere dag bij een restaurant gaan eten?"
„Mama, denk je dat we een hele grote kamer zullen hebben in het hotel?"
„Jullie gaan het geweldig hebben, schatjes...dat weet ik zeker!"

Nadat we champagne hebben gedronken rijden we naar het vliegveld.
„Ga maar niet mee naar binnen, kind"
Nee, natuurlijk niet. Ik zet ze alleen af. Ik kijk mijn zoons nog eens goed aan, knuffel ze stevig.
„Veel plezier, schatje."
„Ik hou van jou, liefje."
„Ik ook van jou, mama."
Mijn vader omhelst me, met waterige, stralende ogen.
„We zullen goed op ze passen, ze zijn veilig bij ons." fluistert hij.
Mijn moeder kust me.
„Dankjewel, kind."
„Nee, jullie dankjewel, moedertje."
We kijken elkaar aan, maken ons dan los van elkaar.
„Dag schatjes van me. Dag Daddy-yo. Dag moedertje."
Ik wil instappen.
„Oh, nee, wacht, ga even bij elkaar staan, dan maak ik een foto! Jullie zien er zo prachtig uit!"
Dit moment wil ik vastleggen, vasthouden. Mijn vader en mijn moeder. Victor en Boaz. Twee trotse grootouders en hun kleinzoons.

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten 3

Het is gelukt. Het is goed gekomen.

#GROOTgeluk.


Ellemijn Veldhuijzen van Zanten. Actrice (b.d.) en moeder (van Jasmijn*, Tijgertje*, Victor, Boaz, Quinten* en Pablo) in hart en nieren. Met een groot vermogen om gelukkig te zijn. Getrouwd in een zelf gehaakte jurk.

Meer in deze categorie: « Sandra van Kolfschoten Agnes Swart »

22 reacties

  • Reactielink catelijne zondag, 28 december 2014 22:05 Geplaatst door catelijne

    Goed geschreven

    Rapporteren
  • Reactielink Erik Visser zondag, 28 december 2014 22:10 Geplaatst door Erik Visser

    Wat weer een liefdevolle moment waar je het leven en de liefde zo tastbaar en voelbaar maakt. Dank je wel {{Ellemijn}}.

    Rapporteren
  • Reactielink Frank van Dun zondag, 28 december 2014 22:11 Geplaatst door Frank van Dun

    •Getrouwd in een zelf gehaakte jurk•
    ha!
    Natuurlijk groot

    Rapporteren
  • Reactielink Henk-Jan Winkeldermaat zondag, 28 december 2014 22:20 Geplaatst door Henk-Jan Winkeldermaat

    Nog tijd over? Kijk naar het wat langere levensverhaal van Ellemijn dat ze vorig jaar bij KRO's Respect vertelde.
    http://www.respect.kro.nl/themas/ziekteendood/verhalen/ellemijn-veldhuijzen-van-zanten/

    Rapporteren
  • Reactielink Marloes zondag, 28 december 2014 22:24 Geplaatst door Marloes

    Mijn moederhart slaat over en ik voel je verdriet. Intens mooi geschreven

    Rapporteren
  • Reactielink Jojanneke van den Bosch zondag, 28 december 2014 22:28 Geplaatst door Jojanneke van den Bosch

    Prachtig weer, lieve Ellemijn! Gisteren jouw uitzending opnieuw bekeken. Want die had (heb) ik natuurlijk nog steeds op mijn dvr staan. Ben blij voor je dat dit én moment zo mooi was én dat het goed is gegaan. Liefdevol vertrouwen. Mooi is dat. En wat zijn jullie allemaal (je ouders, jij, Boris en je kinderen) zo mooi familie van elkaar. Die snoetjes. Allemaal één mooie club!

    Rapporteren
  • Reactielink Ellemijn zondag, 28 december 2014 22:37 Geplaatst door Ellemijn

    Dankjulliewel!

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen zondag, 28 december 2014 22:39 Geplaatst door Sanne Roemen

    Fieuw! Prachtig. En spannend. Ik hield mijn adem in.

    Rapporteren
  • Reactielink Miranda Verhagen zondag, 28 december 2014 22:46 Geplaatst door Miranda Verhagen

    Lieve Ellemijn, wat ben je toch een geweldig mens en wat een prachtig moment. xxx

    Rapporteren
  • Reactielink ronald zondag, 28 december 2014 22:48 Geplaatst door ronald

    Erg mooi geschreven, val weer stil

    Rapporteren
  • Reactielink Wendy Marsman zondag, 28 december 2014 22:58 Geplaatst door Wendy Marsman

    Het lieveheersbeestje die de dood aankondigd, dat hebben wij gemeen. Het haken ook. Dan niet de trouwjurk. Ik wens jou alle goeds!

    Rapporteren
  • Reactielink Berdien Renes zondag, 28 december 2014 23:33 Geplaatst door Berdien Renes

    Mooi! Wow.

    Rapporteren
  • Reactielink Fleur maandag, 29 december 2014 02:08 Geplaatst door Fleur

    Oef, raak, je moment komt binnen, heel intens.

    Rapporteren
  • Reactielink Annelies maandag, 29 december 2014 05:35 Geplaatst door Annelies

    Mooi Ellemijn

    Rapporteren
  • Reactielink Liselotte maandag, 29 december 2014 07:42 Geplaatst door Liselotte

    Mooi verteld, mooi geschreven, met liefde!

    Rapporteren
  • Reactielink Isabel Mosk maandag, 29 december 2014 07:44 Geplaatst door Isabel Mosk

    Bijzonder moment, mooi geschreven!

    Rapporteren
  • Reactielink SanneW maandag, 29 december 2014 10:27 Geplaatst door SanneW

    Lieve Ellemijn,

    Oh mooie vrouw! Wat schrijf je inspirerend. Knap hoe je dit moment hebt vastgelegd.

    Rapporteren
  • Reactielink MichielB maandag, 29 december 2014 11:27 Geplaatst door MichielB

    Je bent stoer en gevoelig, heel mooi Ellemijn.

    Rapporteren
  • Reactielink Peter Wybenga maandag, 29 december 2014 11:55 Geplaatst door Peter Wybenga

    Sjonge. Ontroerend. Knap ge- en beschreven.

    Rapporteren
  • Reactielink Erna van Vondel maandag, 29 december 2014 11:57 Geplaatst door Erna van Vondel

    Wat een LIEFDE! En liefde draagt je door het leven.
    Uitzending ook gezien: kippenvel. Ik wens je nog veel #GROOTgeluk toe !

    Rapporteren
  • Reactielink Dennis maandag, 29 december 2014 12:22 Geplaatst door Dennis

    Jeetje, Ellemijn. Wat een verhaal. En wat dapper en sterk kom je over.
    Dank voor het delen.

    Rapporteren
  • Reactielink yvette maandag, 29 december 2014 23:32 Geplaatst door yvette

    Mooi beschreven Ellemijn, herkenbaar ook het eerste deel. Ik zit hier in ieder geval met kippenvel. Bedankt voor het delen van dit persoonlijke verhaal

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.