Rapporteer reactie

Op een zondagavond op weg naar mijn kamer in Delft kreeg ik klappen en na een achtervolging nog wat trappen. Beroofd van mijn geborgenheid toen ik 20 was. Totaal uit het niets. Het gevoel is nooit meer weg gegaan. Nu ik dit lees voel ik het weer.

Ik moest een signalement opgeven bij de politie maar ik vond dat dus heel moeilijk. Hij zag er uit als ikzelf maar dan een paar jaar ouder. Wie kan ik nog vertrouwen wanneer ik alleen in het donker over straat loop? Wanneer kan ik ontspannen?

Op het laatste onderdeel reageren vind ik moeilijk merk ik na 10 minuten.
Huidskleur is onderdeel van het signalement.