Stan Lenssen, Vrije Werker

Het leven is een eigenzinnig ding.

2011 zat voor mij vol bijzondere wendingen. Sommigen keken me al tijdenlang in het gezicht. Anderen kwamen als een verrassing.

Twee sprongen eruit, en hoewel ze ogenschijnlijk niets met elkaar van doen hadden, zijn ze onverbrekelijk één.

De sterfdag van mijn vader

Mijn vader stierf midden in het jaar. Op 13 juni, 2e pinksterdag. Hij werd 92.

Het zat eraan te komen. Al meer dan twee jaar leunde hij sterk op ons: mijn zes zussen, mijn twee broers en ik.

Zijn lijf was op, maar niet zijn geest? Oh nee, hij wilde per se nog niet gaan. 100, dat was zijn plan. Die sterke geest heeft hem nog lang bij ons gehouden.

Maar de slijtageslag was niet te winnen. De laatste maand was weinig glorieus. Van het ene moment op het andere verloor hij zijn gezichtsvermogen. Hij raakte half verlamd. Zijn weerbaarheid en helderheid ebden weg. De laatste dagen lag hij verdoofd op bed.

Het was nog vroeg in de ochtend toen ik werd gebeld. Een zus. ‘Het kan nu elk moment gebeuren’, zei ze. Mijn vrouw en ik sprongen de auto in.

We arriveerden 25 minuten later. Twee zussen, een paar van hun kinderen en twee zwagers stonden rond zijn bed. Er klonk muziek, klassieke zang. Iedereen was stil, hield elkaar vast. Vijf minuten eerder was hij gegaan.

Nu ik dit opschrijf voelt het weer heftig. Ik had mijn vader graag gedag gekust.

Een openbaring

Schrijven, dat zou het worden. Creatief en overtuigend schrijven voor je blog, en dat aan andere Vrije Werkers leren. Ik nam het besluit dit voorjaar.

Ik had het steeds afgehouden. Bloggen was gewoon tot dan toe mijn pleziertje, niet mijn boterham. Dat schrijven lag me wel. Ik vond het leuk, maar om het nou anderen te gaan leren?

Maar, ik was naarstig op zoek naar een bedrijfsmodel. Noemde me de Vrije Werker. En oké, altijd vrij is leuk, maar er moet ook geld worden verdiend.

Op 27 januari was ik gestart met Vrije Werkkringen. Laagdrempelige, betaalde avonden waar Vrije Werkers van elkaar kunnen leren over ondernemen. Onderwerpen genoeg. Bij wijze van proef had ik het schrijven voor je blog als eerste item bij de kop gevat.

We gingen oefenen en het werd een feest. Voor de deelnemers, en voor mij. Drie kringen later was het klip en klaar: dit was de weg. Leer ze schrijven, leer ze bloggen die Vrije Werkers. Ze willen het, er is behoefte aan en ze kunnen er hun bedrijven fantastisch mee promoten.

Vanaf het moment dat ik mijn website omdoopte naar VrijeWerker.nl en me volledig op het bloggen stortte, werd het bevestigd. Het aantal volgers nam met sprongen toe. Mijn workshops kwamen vol. Ik had mijn model gevonden.

Schrijfgenen

Onderhuids had mijn besluit waarschijnlijk al heel lang zitten popelen om op te poppen. Er was alleen een trigger nodig. Die kwam dus dit voorjaar. Misschien wel doordat mijn vader op dat moment zo’n intensieve plek innam.

Mijn vader had schrijfgenen. Hij schreef veel sinds zijn pensionering. Dat deed hij zeer verdienstelijk. Hij kon overtuigen en amuseren met zijn vertellingen op papier. Hij heeft de gebeurtenissen uit zijn leven beeldend voor ons te boek gesteld.

Schrijven is een familieding. Ik zie het bij mijn broers en zussen, en bij mijzelf. Bij mijn vader zijn die genen niet gestopt.

Deze zomer hebben we samen de teksten voor zijn uitvaart geschreven. Wat mijn vader ons geschonken had, hielp ons. Het schrijven gaf ons steun.

Hij laat ons blijvend veel verhalen na. Plus het plezier van schrijven. Mijn vader heeft sterk de hand gehad in mijn keuze. Daar ben ik blij om.

Ik wens iedereen een mooi en succesvol 2012 toe.