donderdag, 29 december 2011 12:00

Sandra van Kolfschoten

Sandra van Kolfschoten, MEESTERSadvies.nl, Lichtvoetig Zwaargewicht

Mijn moment 2011. Besef van RealiTijd.

2011. Wat was het een geweldig jaar. Het jaar waarin ik 40 ben geworden. Toegezongen door alle mensen die je lief hebt. En constateren dat je gelukkig bent. En blij. Dat het leven je toelacht. Persoonlijk en zakelijk. 2011 het jaar waarin MEESTERS drie jaar bestaat. Dus nog een feest. Een publicatie. Eigen toespraken. Successen, mijlpalen vieren. 2011, het jaar waarin leek dat alles wat ik maar wenste realiTijd werd. Grenzeloos onbegrensd noemde ik het in mijn MEESTERS toespraak. Zoveel mooie momenten om uit te kunnen kiezen als mijn moment.

Maar al dat moois wordt overschaduwd door een moment op 28 augustus. Op die avond dat wij MEESTERS lekker bezig zijn aan de Businessplanning voor de 2e helft van 2011 gaat mijn telefoon. Mijn vriendin Jeanne belt vanuit het ziekenhuis. En dan valt de grond weg onder mijn voeten. HET is terug. Uitgezaaid. Uitbehandeld. Afgelopen. Dezelfde ziekte waaraan ik vijf jaar geleden, op derde kerstdag werd geopereerd. Acht uur onder het mes. Elke paar maanden controle. Dat moment is voor mij morgen vijf jaar geleden. Dan ben ik officieel weer gezond. Het jaar 2012 begint voor mij als soort van nieuw Levensjaar. Voor mij wel.

Niet voor mijn liefste vriendin Jeanne. De afgelopen maanden stonden in het teken van second opinions, internet zoektochten, gesprekken, mailwisselingen, verslagen, dossiers. Alles hebben we geprobeerd om maar niet toe te willen geven aan dat wat nu dan toch onvermijdelijk blijkt te zijn. De ziekte is als een achtbaan. Steeds als we het hebben over wat we straks willen regelen. Is straks alweer gisteren. Ze gaat dood. 41 jaar oud. “Het liefst wil ik mijn hoofd onder een deken verstoppen en doen of het allemaal niet waar is”, mailt haar zusje me. Exact verwoordend wat ik bijna dagelijks denk. Twee jaar is haar zoon. Dertien jaar is haar dochter. Dezelfde leeftijd als toen Jeanne en ik elkaar leerden kennen en vanaf dat moment hartsvriendinnen werden. Eergisteren op kerstavond zijn we samen. “Gek he, zegt ze, dat jullie straks doorleven en dat ik er dan niet meer bij zal zijn”. Over woorden die recht je ziel in snijden gesproken. En over momenten die je altijd bij blijven.

“Ga voor de echte waarde, voor de verbondenheid, voor de warmte in je hart die alle verstand te boven gaat”. Lees ik thuisgekomen in de kerstblog van onze dominee Jan Vaessen http://jcvaessen.wordpress.com/

Die warmte was er kerstavond 2011. Jeanne, Ynske en ik met zijn drieen op de bank. Twee glazen wijn en een infuus. Proostend op kerstavond en op onze eeuwige vriendschap. Mijn moment 2011. Ik zal het nooit meer vergeten.

www.meestersadvies.nl

sandra 40feest 980

More in this category: « René Wouters Tom Beek »

19 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.