Report comment

Dank voor jullie warme reacties. Voelde me een beetje opgelaten en exhibitionistisch, terwijl ik dit verhaal postte, maar er was geen ander #mijnmoment. Al dat andere was nietig. Al het andere was waardenloos. Tis heel gek. Hoe ver je ouders ook van je af staan, je draagt ze in je. In je ene been je moeder, in de ander je vader. Mijn vader is weg, en daarmee verloor ik mijn evenwicht. Ik heb weer moeten leren lopen, hij heeft me opnieuw leren lopen. Waggel nog een beetje. Maar het komt goed. Zoals papa zei: voorwaarts mars.