dinsdag, 25 december 2012 20:00

Sandra van Kolfschoten

Ik ren de trap af

Alex op mijn arm

Is Papa dood, roept ze

Is Papa dood

Ja, zeg ik

Papa is dood

Mijn Moment 2012. Nooit kunnen denken dat ik dan bovenstaande zinnen zou schrijven. Dat dit mij, ons kon overkomen. Dat ik op 1 juli 2012 in een Onwerkelijke Werkelijkheid als deze kon belanden.

Op 5 juni komt Henk-Jan bij me thuis. Het eerste interview van de MijnMoment video-blog reeks.  We hebben het over MijnMoment 2011. Het verlies van mijn liefste vriendin Jeanne. En over Klein Geluk.

In juli is Henk-Jan er weer. Nu om Giorgio te fotograferen. Ik wilde niemand anders en niemand anders had dit zo kunnen doen. De foto van Alex en mij onder de appelboom, door zijn lens gevangen. In hetzelfde uur dat hij de allerlaatste foto’s van Giorgio heeft gemaakt. Onwerkelijke werkelijkheid.

Alex en Sandra

De afgelopen maanden heb ik veel geschreven. Je schrijft het niet van je af. Je schrijft het naar je toe. Schrijven helpt me om dit te doorleven. En ook om door te leven.

2012 stond voor Klein Geluk. Met HoofdLetters. De dood van Jeanne maakte dat mijn ambitie vooral was om het zo te houden zoals het was. Om te beseffen dat het gaat om het allerkleinste, de binnenste schil. En toen. Volkomen verbijsterend. Werd Klein Geluk Groot Verdriet. Mijn Giorgio. Alex haar Papa. Dood. Onmetelijk groot verdriet om ondraaglijk verlies. Hoeveel leed kun je als mens verdragen.

Alex en Giorgio

Nu bijna zes maanden later sluit ik 2012 af. Een jaar waar ik keihard ben teruggeworpen op mijzelf. De enige basis van alles. Om zo een basis voor Alex te kunnen zijn. Klein Geluk is ook wat me het afgelopen half jaar door de onwerkelijke werkelijkheid heen heeft gesleept. Dichtbij mezelf blijven. Onze dochter. Ons huis. Onze familie. Onze vrienden. De mensen die er toe doen. Dichtbij Giorgio.  Zo dichtbij mogelijk willen zijn. Giorgio die nu, straks en altijd, midden in ons gelukkig leven blijft.

Binnen Groot Verdriet blijft er ruimte voor Klein Geluk, is me de afgelopen maanden duidelijk geworden. Er was, is en blijft veel geluk. En dat maakt dat ik ook naar een nieuw jaar kan kijken.

2013 wordt het jaar van LevensKracht. Ik heb besloten om voluit gelukkig te blijven leven. Vol van LevensKracht. Voor mijzelf, mijn dochter en de kring van mensen om me heen. Voor mijn leven buiten de eigen deur, dat ik dan beetje bij beetje weer ga bekijken. Vanuit een andere blik. Helder. Scherp. Zonder Ruis. Ontdaan van de Zo Belangrijke Onbelangrijke Zaken.

Wellicht dat behalve ikzelf ook anderen daar iets aan gaan hebben.

More in this category: « Jarno Duursma Stephan Fellinger »

19 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.