woensdag, 26 december 2012 12:00

Roos van Vugt

Zijn tas staat in de gang. Hij heeft hem zelf ingepakt. Uniek want meestal moeten we helpen. Maar dit keer ging het meer dan vrijwillig en alles zit er in zie ik 's avonds als we gaan slapen. Wessel, onze oudste van vier kinderen, gaat naar een Ajax-clinic in de Arena. De weken ervoor heb met de vent thuis lopen bakkeleien of hij al dan nog niet mocht. Ik vind hem te jong, volgens mijn vent ben ik te bezorgd.

Ik loop 's avonds langs de vier bedjes en sta langer stil bij het bedje van Wessel. Mijn grootste en toch vind ik hem nog klein. Maar hij lijkt met een glimlach in slaap te zijn gevallen, hij heeft er zin in!

De ochtend voor kerst. Wessel komt onze kamer binnenlopen, in zijn mond het laatste chocolaatje van zijn adventkalender. Ik kijk naar zijn gezichtje, witjes, moe. Bits bijt ik mijn vent toe, dat hij zo dus niet gaat voetballen, dat hij te ziek is. Die mompelt dat we het na het ontbijt wel bekijken. Wessel kruipt onder het dekbed bij ons voeteneinde. Met 3 andere kinderen in bed is dat zijn vaste plekje.

Iemand zit onder het dekbed te schoppen. Maar het is geen schoppen, Wessel gaat onder het dekbed heen en weer. "Doe normaal!" schreeuw ik maar realiseer me direct dat dit niet normaal is en trek het dekbed weg. Wessel ligt er stuiptrekkend met schuim rond zijn mond. Ik neem hem in mijn armen, maar het is bijna niet te doen. Zijn ogen schieten weg en hij reageert nergens op. Ik gil dat 112 gebeld moet worden.

Ondertussen loopt hij blauw aan, begint te braken en laat zijn plas lopen en raakt bewusteloos. De andere 3 kinderen zijn ook in paniek. Via de telefoon krijgen we eerste instructies, de man aan de lijn sommeert ons rustig te worden. Het lukt me niet. Wessel gaat van blauw naar paars en reageert werkelijk nergens op. Hij moet onze kamer uit, ook voor de andere kinderen. Samen leggen hem voorzichtig in zijn bedje. Hij is vreselijk heet.

Wachten op de ambulance, secondes lijken minuten, minuten lijken uren. De ambulancebroeders gaan direct met hem aan de slag, ECG, infuus, een injectie ligt klaar voor de volgende stuip. De situatie is niet goed en Wessel is te oud voor een koortsstuip. Maar inmiddels reageert hij wel op vragen, al is het slechts knikkend. De ambulancebroeders maken grapjes en indruk. Maar hij moet mee naar het ziekenhuis. Ik blijf met de andere drie kinderen thuis. Lucas (3jr) roept alleen maar dat hij ook mee wil met de ambulance...

Als een debiel ga ik schoonmaken. Braak (met bloed realiseer ik me later) en zijn plas. Ondertussen probeer ik zo gewoon mogelijk te doen en te praten met de anderen wat er is gebeurd. Er zijn natuurlijk veel vragen en Lucas blijft herhalen dat de ambulance erg mooi is. Al na twee uur is Wessel weer thuis. Geruststellend want als het niet goed was dan hadden ze hem daar wel gehouden en hij is thuis! Hij wil slapen. We gaan bij hem liggen. Kerst bij (schoon)familie bellen we af en deze kerst gaan we klein maken.

Ik weet dat ik direct twee voornemens voor 2013 heb gemaakt: een cursus kinder EHBO en onze gezondheid nog harder koesteren.

More in this category: « Edo van Santen Sjoerd Weikamp »

35 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.