vrijdag, 28 december 2012 16:30

Guido Crolla

Het is maart 2012. Ik ben uitgenodigd als keynote speaker op een congres voor zo'n 150 à 200 docenten en managers uit het Pabo onderwijs. Mijn vader was vroeger docent aan de Pabo. Hij stierf toen ik 17 was. Hij was 50, zo ben ik nu.....

Ik wil iets speciaals maken van de presentatie. Ik ben uitgenodigd om mijn visie op leren en de ervaringen die ik daarbij heb opgedaan te delen. De avond voor het optreden slaat het bij mij in als een bom. De bron van mijn leervisie, mijn model over passie, creativiteit, nieuwsgierigheid en moed, ligt in een gedicht dat mijn vader ooit schreef en dat al 33 jaar zijn grafsteen siert:

Zo vol van bloei

Je lente en zomer was

Zo rijk de oogst in herfst

Het geluk van winterrust.

De titel van mijn presentatie wordt dan ook; de cirkel is rond.

Nadat ik mijn publiek heb meegenomen naar een andere wereld, mijn Denkbeeldentuin, vol didactiek van de liefde, komt een van de deelneemsters naar me toe, geeft me een knuffel en vertelt dat ze leerlinge is geweest van mijn vader. Ze ging mee op de reizen die hij organiseerde - de meest leerzame ervaringen die hij zijn studenten kon bieden. Na de Pabo ging ze, net als hij, Nederlands studeren en maakte ze vele reizen.

Als docent vraag ik me vaak af, waarom ik doe wat ik doe. Ik werk veel op intuïtie, hou me niet altijd aan de boekjes en probeer juist daarmee jongeren duidelijk te maken dat er buiten de kaders en regels een wereld van mogelijkheden bestaat. De waarde van deze mentorrol wordt vaak - in het moment zelf - niet erkend en komt soms pas jaren later aan de oppervlakte drijven.... soms pas 33 jaar later.

Bedankt pap, ik zal het doorgeven; de cirkel is rond.

Als tweeling voel ik me bevoorrecht om tenslotte een tweede moment van 2012 aan te dragen. Het is augustus 2012, we zijn op de plek die mijn vader het meest dierbaar was, bij Lago di Bolsena in Italie. Mijn moment van 2012 is het moment waarop ik het volgende tafereel met mijn videocamera, de grootste hobby van mijn vader, vastleg. Mijn zoon Thierry raast aan de horizon over het water, in de zelf gebouwde speedboot die we samen hebben gemaakt. (zie op 01.24 min. van de video) Zijn grote droom is werkelijkheid geworden, zijn moeder heeft haar angst overwonnen en geniet volop en vol trots van het moment. Een moment waarin het verhaal van mijn vader - en mij - door blijft groeien in anderen.

Bedenk ook dat jouw verhalen in anderen voortleven.

Happy storytelling in 2013 :-)

3 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.