zaterdag 28 december 2013 12:00

Linda Schilperoort

Dit was het jaar dat alles anders werd. Toen het jaar begon was ik 15 weken zwanger. Ik wist dus al dat alles anders zou worden in 2013. Vol verwachting keken we uit naar wat ging komen.

Vier weken later kregen we slecht nieuws bij de (vroege) 20 weken echo. Heel slecht nieuws. In de onderzoeken die er op volgden werd het nieuws steeds slechter. We kwamen te staan voor de keus waar je het samen al wel even over hebt gehad bij het bespreken van je kinderwens. Maar een keus die je pas echt kunt maken als je er daadwerkelijk mee geconfronteerd wordt. En dan eigenlijk nog niet.

Wij kozen voor hem. En zaten vlak daarna aan tafel met een uitvaartondernemer, terwijl ik ons kleintje kon voelen in mijn buik. Totaal onwerkelijk, zoals nog steeds.

We voelden ons gesteund door een stortvloed aan kaarten, berichtjes, bezoek en bloemen. Niet alleen van familie en goede vrienden, maar ook van vrienden van vrienden. Ouders van vrienden. Vrienden van vrienden van vrienden. En de kapper.

Voor ons bestond de rest van de wereld niet meer. Geen tijd, geen ruimte voor iets anders dan deze enorme gebeurtenis. Wij waren samen. Met z'n drieën zolang het nog kon. Vooral ik ging volledig van de radar. En ben eigenlijk nu pas langzaam weer echt in de wereld aan het terugkomen.

Af en toe, en gelukkig nu weer heel vaak, was er ook ruimte voor een lach. Voor genieten van iets kleins. Voor het besef dat er meer is dan alleen verdriet. Hoe moeilijk ook. En hoe verwarrend ook.

Dit jaar is het jaar van liefde en verdriet, kracht en wanhoop, steun en onbegrip, instorten en doorgaan, huilen en genieten. Van moeder worden, maar met lege handen staan.

Op 25 februari is Nils geboren na een zwangerschap van bijna 24 weken. Zijn geboorte was mijn moment, zowel het mooiste als het verdrietigste. Van 2013 en van mijn leven.


Mijn naam is Linda Schilperoort (35, @burobureau), redactioneel manager en content specialist. Ik ga voor inhoud. Leef bij de dag. Geniet van het moment. Weet waarom. @burobureau

Meer in deze categorie: « Caryn 't Hart Erwin Blom »

10 reacties

  • Reactielink Erik Visser zaterdag 28 december 2013 12:38 Geplaatst door Erik Visser

    Stil van. Dank je wel voor het delen mama van Nils. Heel veel liefde, kracht en geluk gewenst.

    Heb je ook het ontroerende verhaal van Ellemijn gezien op "recht uit het hart" van afgelopen vrijdag? Wellicht een verhaal om veel kracht uit te putten.

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch zaterdag 28 december 2013 13:45 Geplaatst door Huub Koch

    Dank je voor je verhaal Linda. Ontroerend en helend. Jij staat zeker niet met lege handen. Niets gaat verloren. Die kracht die je laat zien en je draagt overstijgt alles.

    Rapporteren
  • Reactielink Hendrik-Jan zaterdag 28 december 2013 13:58 Geplaatst door Hendrik-Jan

    Ontroerend verhaal, wat overblijft, is een brok in de keel. Dank voor het delen en sterkte.

    Rapporteren
  • Reactielink karin r. zaterdag 28 december 2013 16:42 Geplaatst door karin r.

    sterretje voor Nils.

    Rapporteren
  • Reactielink Erna van Vondel zaterdag 28 december 2013 20:05 Geplaatst door Erna van Vondel

    Stil van dit moment van je leven.......
    Dank je voor het delen en sterkte.

    Rapporteren
  • Reactielink Marteyn  Annerieke zondag 29 december 2013 10:19 Geplaatst door Marteyn Annerieke

    Een ontroerend en herkenbaar verhaal. In 2013 hebben wij hetzelfde meegemaakt, een jaar met geluk maar ook met het allesoverheersende verdriet als het anders loopt dan verwacht.

    Heel veel kracht en liefde samen gewenst.

    Rapporteren
  • Reactielink Femke zondag 29 december 2013 18:47 Geplaatst door Femke

    Wat een heftig en vreselijk moment, Linda. Heel veel sterkte in 2014!

    Rapporteren
  • Reactielink Linda Schilperoort maandag 30 december 2013 23:24 Geplaatst door Linda Schilperoort

    Hartverwarmend en -versterkend, alle reacties hier en op Twitter. Dank daarvoor. En dank Henk-Jan voor dit mooie platform vol inspiratie.

    Rapporteren
  • Reactielink Fleur dinsdag 25 februari 2014 09:30 Geplaatst door Fleur

    Wat mooi geschreven, zoveel emoties...Stil van, herkenning in je gevoel met lege handen te staan. Dikke digiknuffel

    Rapporteren
  • Reactielink Steven Gort vrijdag 18 april 2014 14:46 Geplaatst door Steven Gort

    Hartverscheurend. Stil van.
    Sterkte met de herinnering. Het verwerken. Dat nooit meer stopt. Je hele leven. Omdat hij er was. En is!
    Dank voor dit delen.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.