vrijdag 27 december 2013 19:00

Erno Mijland

Het is 23 augustus 2013. Een prachtige, zonnige dag. In het gemeentehuis van Oirschot heb ik zojuist ‘ja’ gezegd tegen Ineke, de vrouw met wie ik al 18 jaar samen ben. Het huwelijksaanzoek kwam van haar kant, zeven jaar geleden, met een lied op het feest ter gelegenheid van mijn veertigste verjaardag. Ik zei ‘ja’. Mijn vader was er op dat moment nog bij, sterk vermagerd, maar ook met een dankbare glimlach op zijn gezicht. Zoals hij dankbaar was voor alle mooie dingen die hij nog kon meemaken. Een levenskunstenaar die wist dat hij de strijd tegen non hodgkin en slokdarmkanker niet lang meer zou volhouden. Door dit moment te kiezen voor het aanzoek, konden we hem vertellen dat hij zich in elk geval geen zorgen hoefde te maken over ons levensgeluk. Twee maanden later, op 21 november 2006, overleed hij. De trouwplannen bleven, maar haast hadden we niet meer.

Terug naar 2013, naar onze trouwdag, zeven jaar na het aanzoek. Met vrienden en familie rijden we in een Amerikaanse schoolbus van Oirschot naar Vessem. Daar gaan we toasten op het leven en op deze dag. Onderweg passeren we ons huis in Middelbeers. Daar stopt de chauffeur. We hebben alles gepland voor vandaag, maar niet dit. Mijn moeder legt uit: ze wil ons iets vertellen bij de zwerfkei in onze tuin. Het is een steen die mijn vader destijds heeft uitgezocht. Er zit een plaquette op met een van zijn gedichten. Ja, schrijven en taalgevoel, ik heb het van hem. De kei ligt op de plaats waar hij jarenlang met veel toewijding een ecologisch moestuintje verzorgde. Toen hij wist dat hij dood zou gaan, gaf hij te kennen dat hij gecremeerd wilde worden. Maar hij vond het toch belangrijk om iets van een gedenkplek na te laten.

Bij de steen komt het verhaal van mijn moeder: kort na het huwelijksaanzoek van Ineke heeft mijn vader een envelop aan mijn moeder overhandigd met de opdracht deze aan mij te geven op mijn huwelijksdag. Zeven jaar heeft de envelop in het nachtkastje van mijn moeder gelegen. Het spookte de laatste tijd regelmatig door haar hoofd: wat als ze nu niet meer gaan trouwen? Eindelijk kan ze de envelop aan me overhandigen.

envelop 1200px

Ik open de envelop, die een brief bevat en een doosje. Ten overstaan van vrienden en familie, inclusief oma, de 96-jarige moeder van mijn vader, lees ik de brief voor. Het is alsof mijn vader me toespreekt via mijn stem, vanuit het verleden, maar toch heel dichtbij. Ik slik, pink een traan weg en lees voor: “Als je eens in de knoop zit, kun je je misschien de vraag stellen: wat zou onze pa nou doen?” Ondertekend: 6 november 2006. In het doosje zit de zegelring die mijn vader van zijn ouders kreeg toen hij afstudeerde aan de kweekschool, de voorloper van de pabo. Hij moest eens weten hoe vaak ik me heb afgevraagd: wat zou onze pa nou doen, wat zou hij vinden van de dingen die ik doe?


Ik ben Erno Mijland (@ernomijland). Ik schrijf, spreek, train en adviseer. Mijn opdrachtgevers zijn vooral onderwijsorganisaties. Toekomstgericht onderwijs, creativiteit, media, loopbaan, leren en slimmer (samen)werken zijn mijn thema’s. Ik woon in Middelbeers (Noord-Brabant) met mijn vrouw Ineke en dochter Ino (1999). ernomijland.com

Meer in deze categorie: « Richard Francke Martijn Standaart »

24 reacties

  • Reactielink Hendrik-Jan vrijdag 27 december 2013 19:10 Geplaatst door Hendrik-Jan

    Heel mooi hoe de dierbaren bij ons blijven...

    Rapporteren
  • Reactielink Edo van Santen vrijdag 27 december 2013 19:21 Geplaatst door Edo van Santen

    wat een mooi moment Erno, en wat fijn dat je dit met ons wilde delen.

    Rapporteren
  • Reactielink Minke Voorhorst vrijdag 27 december 2013 19:23 Geplaatst door Minke Voorhorst

    Mooi... Je verhaal raakt me!

    Rapporteren
  • Reactielink Aartjan van Erkel vrijdag 27 december 2013 19:54 Geplaatst door Aartjan van Erkel

    Wat een verhaal Erno. Mooi. En wat een prachtig gebaar van je pa.

    Rapporteren
  • Reactielink Karin Winters vrijdag 27 december 2013 20:05 Geplaatst door Karin Winters

    Hij zou zeggen: dat we in Middelbeers een Universiteit hebben is aan jou te danken...hij zou zeggen...blijf zoals je bent...warm en open. Hij zit op zijn wolk naar beneden te kijken en zegt...zo die heb ik toch mooi op de wereld gezet

    Rapporteren
  • Reactielink Wilfred Rubens vrijdag 27 december 2013 20:13 Geplaatst door Wilfred Rubens

    Heel mooi, Erno!

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen vrijdag 27 december 2013 20:24 Geplaatst door Sanne Roemen

    wat een mooi gebaar!

    Rapporteren
  • Reactielink Erno Hannink vrijdag 27 december 2013 20:53 Geplaatst door Erno Hannink

    Mooi hoe je nu iets van je vader draagt Erno. Van harte met jullie huwelijk. :)

    Rapporteren
  • Reactielink Elja vrijdag 27 december 2013 21:27 Geplaatst door Elja

    Wauw. Wat een fantastisch verhaal. En wat een bijzondere man moet jouw vader geweest zijn.

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch vrijdag 27 december 2013 21:42 Geplaatst door Huub Koch

    Een betekenisvol verhaal, dansend tussen vreugde en verdriet. Echt een herinnering om te blijven koesteren Erno.

    Rapporteren
  • Reactielink Ank vrijdag 27 december 2013 22:43 Geplaatst door Ank

    Bijzonder en door de tastbaarheid van de ring aanwezig!!

    Rapporteren
  • Reactielink herman poos zaterdag 28 december 2013 00:10 Geplaatst door herman poos

    prachtig die eeuwige verbintenis

    Rapporteren
  • Reactielink Huib zaterdag 28 december 2013 00:21 Geplaatst door Huib

    Ontroerend en warm verhaal, prachtig geschreven, vanuit een bijzondere betekenis!

    Rapporteren
  • Reactielink Marteyn Roes zaterdag 28 december 2013 12:15 Geplaatst door Marteyn Roes

    Wat een mooi en indrukwekkend verhaal (en mooi dat je dit deelt)!

    Rapporteren
  • Reactielink Erno Mijland zaterdag 28 december 2013 15:50 Geplaatst door Erno Mijland

    Fijn om al die lieve reacties te lezen. Geniet ondertussen erg van al die verhalen van de Mijn Momenters 2013...

    Rapporteren
  • Reactielink Luc Timmermans zaterdag 28 december 2013 15:50 Geplaatst door Luc Timmermans

    Mooi!

    Rapporteren
  • Reactielink Ad van Hoeck zaterdag 28 december 2013 21:08 Geplaatst door Ad van Hoeck

    Beste Erno , ondanks dat ik het verhaal al eerder gehoord had, heb ik het nogmaals met héél veel plezier gelezen. Het getuigd jouw karakter ! Succes .

    Rapporteren
  • Reactielink Lia van Gestel zondag 29 december 2013 02:21 Geplaatst door Lia van Gestel

    Ineke en Erno... het was een zeer bijzondere dag, maar zeker met de gedachte van jou vader, de brief, de kei en nog zoveel bijzondere anekdotes op deze dag(en) van jullie huwelijk, zodat er voor jou geen twijfel mogelijk is dat dit HET moment is van 2013.
    Koester deze gedachte.....

    Rapporteren
  • Reactielink marlies zondag 29 december 2013 15:40 Geplaatst door marlies

    Bijzonder mooi moment Erno, ontroerend. Dank voor het delen...

    Rapporteren
  • Reactielink Mart Kuijpers dinsdag 31 december 2013 16:03 Geplaatst door Mart Kuijpers

    Prachtig verhaal

    Rapporteren
  • Reactielink Alice Somer dinsdag 31 december 2013 20:54 Geplaatst door Alice Somer

    ... Dit is zo'n echt pareltje tussen de 'mijn momenten'. Wat een mooi verhaal om te lezen!

    Rapporteren
  • Reactielink Harriet Kollen dinsdag 31 december 2013 23:13 Geplaatst door Harriet Kollen

    Het mooiste geschenk.....wat een impactvol verhaal Erno...
    om voor altijd te koesteren. Die zin van je vader is goud waard. wat een mooi cadeau voor jou ;-)

    Rapporteren
  • Reactielink Gerjanne woensdag 01 januari 2014 17:51 Geplaatst door Gerjanne

    Wat een prachtig cadeau en verhaal!

    Rapporteren
  • Reactielink Steven Gort zondag 23 februari 2014 10:28 Geplaatst door Steven Gort

    Heel, heel bijzonder. Wat een werkelijk prachtig verhaal. Aandenken en herinnering. Dank voor dit dierbare delen.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.