vrijdag, 27 december 2013 17:30

Caroline Rijnbeek

Eigenlijk begint mijn moment van 2013 al een jaar eerder. Nachten wakker, piekerend. Hoe moet dat nu? Hoe kan ik dit organiseren? Hoe krijg ik dit onder controle? Na 8 jaar veilig op de basisschool moest onze middelste dochter dit jaar naar de middelbare school. Ik noem haar naam expres niet, omdat zij expliciet heeft aangegeven dat niet te willen. Onze dochter heeft, wat de maatschappij noemt, ‘een rugzakje’. In dat rugzakje zit geld om haar extra begeleiding en aanpassingen te bieden, maar in het rugzakje zit meer. In het rugzakje zit een gebrek aan inlevingsvermogen in anderen. Er zit het vermogen in om details te zien, zonder ze te filteren, maar daardoor ook het onvermogen om het grotere geheel te zien. Er zit een motorische ontwikkeling in die maakt dat dingen als fietsen en zwemmen lastig zijn. Er hangt ook een etiketje aan dit rugzakje: PDD-NOS. Pervasive Development Disorder - Not Other Specified. Ofterwijl: we weten het eigenlijk niet zo goed.

Maar wat maar weinig mensen herkennen, is dat er in dat zogenaamde rugzakje ook een paar geweldige kwaliteiten zitten. Ze is een kei in talen en onthouden, een enorme dierenliefhebber en een fantastische striptekenaar met een hele eigen stijl. Verder kan ze heel goed games spelen en enorm genieten in het nu. Zij kan vaak intens gelukkig zijn in het moment.

Groep 8 was voor haar een zwaar jaar. De kinderen om haar heen veranderden in pubers en hadden steeds minder begrip en ruimte voor haar anders-zijn. Maar zij kreeg last van hormonen, stemmingswisselingen en boosheid. Tot overmaat van ramp had één meisje in de klas haar uitgekozen om te pesten. Gecombineerd met haar buien was dit een redelijk dramatische cocktail. Aan het eind van groep 8 was het zo opgelopen dat ze niet meer mee wilde met ‘groep 8 kamp’. Mijn nachtrust werd er niet beter van. Straks zou ze in een omgeving terecht komen met alleen maar pubers, en docenten die we niet meer kennen en regelmatig spreken. Hoe moet het dan? Wie zorgt er nog voor een veilige omgeving voor ons kind?

En toen brak de eerste schooldag aan. We fietsten samen naar haar nieuwe school, de Mariëndael. Een school voor speciaal onderwijs, met kleine klassen en veel aandacht voor het ontwikkelen van zelfstandigheid van pubers. We hadden de route de afgelopen twee weken elke dag gefietst en een weg gevonden die veilig genoeg was voor haar. We kwamen het gebouw binnen en gingen op zoek naar haar mentor Erwin en haar nieuwe klas. En wat er toen gebeurde was fantastisch om te zien. Ze begon te stralen, maakt contact met haar mentor en vertelde mij dat ik mocht gaan. Sindsdien komt zij blij uit school. Huiswerk vindt ze afschuwelijk, maar ze doet het wel, (bijna) helemaal uit haarzelf. We fietsen ’s ochtends nog met haar mee, maar in de middag fietst ze al zelfstandig naar huis. Wat een enorme stappen.

Waar heb ik mij toch zo ontzettend druk om gemaakt?


Ik ben Caroline Rijnbeek (@crijnbeek). Ik heb een passie voor leren en mijn persoonlijke missie is ‘om een heel mens te mogen zijn en te helpen bouwen aan organisaties waar hele mensen mogen werken en bijdragen. Ik werk o.a. vanuit de KvK voor MKB ondernemers en vanuit de Hogeschool Utrecht voor TBK-studenten. Ik blog en heb dit jaar het boekje ‘Klein is het nieuwe groot’ geschreven. Ik woon in Arnhem met Peter Schotman, Tessa (1998), Anniek (2000) en Julie (2003).

More in this category: « Marco Raaphorst Petra Rierink »

17 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.