vrijdag, 27 december 2013 00:00

Petra Rierink

Petra Rierink Foto: Lia Zaal

Ongemakkelijk sta ik te wachten tot ik kan beginnen. Zo’n 35 paar ogen kijken me vragend aan. Benieuwd naar wat ik ga vertellen. Maar ik zeg helemaal niks. In plaats daarvan ga ik midden in de ruimte staan. Eén voor één kijk ik mijn medecursisten en trainers aan. Zonder een woord te spreken. Als ik uiteindelijk mijn mond open doe, zeg ik: “Sawubona.” Het is een manier van groeten uit zuidelijk Afrika en betekent: ‘ik zie jou.’

Ik zie jou. En jij mag mij zien.

Want als er iets is dat ik heb geleerd tijdens de cursus Neuro Linguïstisch Programmeren, dan is dat het wel. Mezelf laten zien.

Na de eindpresentatie eind maart merk ik dat ik dat nog niet altijd makkelijk vind. Dat blijkt wel als Henk-Jan en ik samen op pad zijn voor Hidden Champions. Ik film hem, maar wat ik van tevoren niet wist: hij filmt mij ook. Doodeng vind ik het. Toch laat ik het gebeuren. Omdat ik weet dat het mij weer een stapje verder brengt om mijzelf meer en meer de erkenning te geven die ik verdien. Want zolang ik mezelf niet erken, zal ik erkenning van anderen niet kunnen ontvangen.

Anderen erkenning geven vind ik net zo belangrijk. Die behoefte is het afgelopen jaar alleen maar sterker geworden. Omdat ik weet hoe het is als je het niet krijgt. Dat komt omdat mijn broer mij al meer dan een jaar niet wil zien. Al meer dan een jaar wil hij helemaal geen contact. Al meer dan een jaar vermijdt hij verjaardagen en feestdagen “omdat Petra er zal zijn”.

Uitgekotst.

Ongewenst.

Zo voel ik me soms.

Alle fasen van een rouwproces ga ik door, in 2013. Zo kijk ik vol ongeloof naar een foto van ons, samen op reis in Indonesië. Het kan toch niet zomaar voorbij zijn? Hoe kan dit? Twee handen op één buik waren we. Een tijd later sta ik tijdens een body combat les op de sportschool mijn boosheid er zó hard uit te slaan, dat ik op een gegeven moment bijna sta te janken. En een maand daarna zit ik een paar weken depressief op de bank. Met als dieptepunt me thuis intens eenzaam voelen terwijl hij een paar kilometer verderop zijn bruiloft viert. 

Geen uitnodiging.

Had ik ook niet verwacht. Wel gehoopt.

Gelukkig ben ik inmiddels in de acceptatiefase beland. Want meer dan dat kan ik niet doen. Accepteren. En mij realiseren dat ik inmiddels weet wat onvoorwaardelijk liefde inhoudt. Ik zal hem blijven erkennen. Voor wie hij ís. Niet voor wat hij doet. Ook al kan hij dat nog niet ontvangen.

Vanzelfsprekend is het niet het meest ideale uitgangspunt om als startend ondernemer mijn eigen bedrijf op te bouwen. Mijn opdrachtgevers hebben er waarschijnlijk niks van gemerkt. Hoe dan ook kwaliteit leveren, daar sta ik voor. No excuses. Op de een of andere manier kan ik voor opdrachtgevers wel een knop omzetten.

Voor mezelf gaat dat wat minder makkelijk. Want de fotografie- en videoprojecten die ik in mijn hoofd heb zitten, zijn nog niet concreet gemaakt. Ik heb niet zoveel blogs geschreven als ik gewild had. En de uitvoering van mijn eigen social media strategie laat te wensen over. Ik mag mezelf dus nog meer laten zien.

En weet je wat? Het is OK. Dat komt wel. Stapje voor stapje. Op het juiste moment.

Zoals nu.

Hier ben ik.

Aangenaam.


Mijn naam is Petra Rierink (@petrarierink) en ik ben in januari 2013 voor mezelf begonnen. Wat ik onder andere doe is schrijven, fotograferen en filmen. Op zoek naar het échte verhaal. Dat zet ik in bij bijvoorbeeld adviestrajecten voor organisaties die in een veranderproces zitten of die grotere stakeholder betrokkenheid willen.
breakingboundaries.nl

More in this category: « Caroline Rijnbeek Stan Lenssen »

21 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.