zaterdag, 28 december 2013 15:00

Raymond Snijders

Voor mij was 2013 een mooi jaar. Privé ging alles behoorlijk op rolletjes. En dit jaar kwam er “zakelijk”ook nog een ongelofelijk fijne waardering voor al het werk dat ik in mijn blog gestoken heb de laatste 7 jaar. In de vorm van een vakprijs die ik ermee won.

Maar hoewel dat zeker memorabel was moest ik me nu eenmaal beperken tot één moment en was er een ander moment dat meer impact maakte. Een persoonlijk moment.

Onze oudste zoon Kevin heeft jaren geleden de diagnose PDD-NOS gekregen hoewel het meer op klassiek autisme lijkt nu hij ouder wordt. Daarnaast heeft hij ook nog een taal- en spraakstoornis wat hem in het dagelijkse leven niet echt helpt beter met zijn autisme om te gaan. Of misschien moet ik zeggen dat het de buitenwereld niet helpt want hij is al zeven jaar een vrolijke en ondernemende jongen die zelf geen last heeft van wie hij is.

Maar ook al weet ik prima hoe slim hij is, hoe snel hij leert en hoe veel vertrouwen hij zelf aan anderen kan geven, ik weet ook uit eigen ervaring hoe moeilijk het kan zijn als je sociaal niet vaardig bent. En hij is bijna per definitie niet sociaal vaardig. Hij snapt niet dat er mensen zijn die misschien niet het beste met hem voorhebben. Dat er mensen zijn die een oordeel vellen omdat hij zich niet gedraagt zoals leeftijdsgenoten dat doen. Omdat hij zich niet automatisch conformeert aan wat ‘normaal’ is.

Mijn moment kan ik precies benoemen. Het was enkele weken geleden namelijk tijdens een schoolvoorstelling. Een Sinterklaasfeest waar Kevin en de rest van zijn klas als Pieten een toneelstukje opvoerden. Iets waar ik me onbewust kennelijk toch voor schrap had gezet aangezien het me zelf decennia gekost heeft voordat ik zelf op een podium durfde te staan. Waar iedereen naar je kijkt.

Terwijl verschillende klasgenoten alleen of in kleine groepjes hun stukjes speelden zag ik hem wachten tot hij aan de beurt was. Ontspannen en ogenschijnlijk helemaal niet bezig met wat er gaande was.Tot hij samen met drie anderen naar voren werd geroepen door Sinterklaas en zijn act ging opvoeren. Meedansen met de Tsjoe Tsjoe Wa.

Ik kende het liedje niet. Maar daar stond hij. Helemaal voor aan op dat podium. Met stralende ogen, in opperste concentratie en het publiek negerend. Hij deed het geweldig.

En toen besefte ik me ineens pas hoe goed hij, ondanks of misschien juist wel dankzij zijn autisme, nu al is in die dingen die mij meer dan twintig jaar gekost hebben. Hoe ik mijn eigen verwachtingen en zorgen op hem had zitten projecteren. Ik geloof dat ik op dat moment  voor het eerst hem zag als de persoon die *hij* is.

Maar dat besef plus de ongelofelijke nieuwsgierigheid die ik toen voelde! Om te willen weten hoe hij me de komende jaren nog gaat verrassen. Dat was een beetje zijn moment maar vooral *mijn* moment.

Raymond Snijders Mijnmoment 2013 foto 2

Ik ben Raymond Snijders. Wonend in Deventer, werkend in Zwolle als informatiespecialist al zou je dat vroeger bibliothecaris genoemd hebben. Ik werk dagelijks met digitale informatie en twitter (@rsnijders) en blog daar ook veel over op vakblog.info. Bovenal ben ik echter de trotse vader van Kevin (2006) en Susannah (2009)

More in this category: « Steven Gort José Geertsema »

22 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.