zondag, 29 december 2013 13:30

Diana de Groot

Diana 1200 post

Wat er aan vooraf ging? Twee verbroken relaties, waarvan één met de vader van mijn kinderen. Gevolg? Scheiding, co-ouderschap, onzekerheden en knokken. Niet alleen financieel, dan wel emotioneel. Twijfelen aan mezelf, niet als persoon, maar wel als eventuele 'partner van'. Aan mij niet besteed dat 'samen'. Liever alleen dan een volgende keer opnieuw confrontatie met de desillusie. En mijn omgeving. Weet het ook zo goed.... In een gesprek ergens begin vorig jaar tussen neus en lippen door de vraag: 'Als jij ergens voor het eerst komt, neem je dan eigenlijk direct alweer afscheid van de mensen? situatie? locatie?' De opmerking blijft bij me. Spookt constant door mijn hoofd. Ik vind het niet prettig om alleen te zijn. Vind mensen om me heen zo fijn. Heel basaal, delen van een indruk, gesprek, de intimiteit. Maar na jaren vol goede hoop en vervolgens teleurstelling, dan toch maar liever alleen.

Nam ik mezelf voor. Alleen niet voor lang...

Ontmoeting met hem. Aarzelend dus. Net als hij. Weduwnaar, nog maar kort. Vers. Ontmoeten, periodes ertussen en vervolgens steeds vaker ontmoeten. Blij zijn, goed voelen, missen. Huilen en lachen. Lukraak enkele begrippen waarvan ik dacht 'daar zijn we weer!' Niet kunnen of niet durven geven, niet helemaal althans. Lichte reserve. Niet weten wat te zeggen, dan schuilen in wederzijdse interesses als muziek en kunst & cultuur. Laten gebeuren met de spoken van het verleden in mijn hoofd. Ergens op een brug tussen loslaten en aangaan. Het klopt wat de willekeurige persoon zei. Alleen wil ik het dit keer niet. Niet op voorhand alweer afscheid nemen. Het is te leuk. Ik besluit dat ik opnieuw een relatie aanga.

En wanneer ik deze relatie aanga, betrek ik daarmee vanzelfsprekend ook mijn twee kinderen van 13 en 15. Hij doet zijn intrede in ons gezin. Een gezin met eigenaardigheden, individuen met handvatten. Past hij daarin? Ik ben de eerste periode op mijn hoede. Conflictsituaties. Anderzijds de gezelligheid, uitstapjes, het lachen aan tafel tijdens het eten of tijdens een spel. Het maakt me blij, maar durf nog niet echt blij te zijn. Inburgering...

De ultieme test bestaat uit een gezamenlijke vakantie. Kamperen in Sarlat, Dordogne Frankrijk. Drie tenten, één voor ons en de kinderen ieder een eigen tent. En ook op de camping blijkt dat het goed gaat. Daarbuiten staan (actieve) uitstapjes op het programma, wordt er gelachen tijdens de barbecue, klagen we gezamenlijk over de hitte en o ja, maken we ook nog ruzie. Vooral tijdens die bloedhete dag, in het centrum van Sarlat. Zweet en tranen... en dorst. En mijn blik valt dan opeens op ze. Met z'n drietjes... Net als in een normaal gezin eigenlijk... Het moment waarop ik besef dat de slogan 'ervaringen uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst' wel eens heel erg op mij/ons van toepassing kan zijn. Door naar hem en mijn kinderen te kijken realiseer ik me dat ik de enige ben die zorgen lijkt te hebben. Constant knallen mijn gedachten als een bal in een flipperkast heen en weer. Verleden, heden en toekomst. 'Als, als als...'. Wil ik genieten, van zoveel moois om me heen, moet ik uit die flipperkast stappen en er 'nu' zijn. In deze vakantie. En het lukt. Ik durf de schaar in het vacuum te zetten. Lucht en daarmee ontspanning, rust en plezier sijpelt binnen. Ik geniet.

Diana de Groot mijnmoment sarlat 2

Ik ben Diana de Groot (@deedegee) en werk als communicatieadviseur. Naast mijn werk hou ik me vooral bezig met de opvoeding van mijn kinderen Anne (15) en Luuk (13) (co ouderschap). De weekenden breng ik voornamelijk door met mijn vriend Eric. Samen bezoeken we graag liveconcerten en musea. Af en toe schrijf ik over de culturele indrukken die ik opdoe uitvergroot.blogspot.nl en waag ik een poging zelf iets te fabriceren wat op kunst moet lijken...

More in this category: « Guido Crolla Tjapko de Heus »

13 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.