zondag, 29 december 2013 16:00

Emile Peters

Ik weet het zeker, privé en zakelijk wordt 2013 een topjaar. Ongeveer de laatste woorden van mijn moment 2012. Een topjaar is overdreven, slecht was het ook zeker niet. Genoeg mooie en minder mooie momenten achter de rug. De winst van 2013? Geen verwachtingen meer hebben. Meer leven in het NU. Maar wat is terugkijkend nou het moment?

Vrijdagochtend 14 juni net voor negenen. Daar sta ik dan. Alleen. In een leeg huis. Gemengde gevoelens. Een net opgeleverde nieuwbouwwoning (door anderen grappig genoeg vaak 'huisje' genoemd). Gehuurd voor minimaal een jaar. Vlakbij de school van mijn mannen. Vlakbij Heidi *), moeder van diezelfde mannen. In Huissen. Formeel een stad, maar in gedrag meestal een dorp.

Zelden word ik onrustig van wat ik nog moet doen. Die nacht verdronk ik echter zowat in mijn eigen zweet. Om wat er allemaal moest gebeuren. Om de periode die ik af ging sluiten. Om de toekomst de voor me lag.

Achteraf heb ik me in de nacht van 13 op 14 juni natuurlijk veel te druk gemaakt. Met name dankzij de niet aflatende steun en hulp van mijn ouders, mijn zus, zwager en tante is het lege huis in twee weken tijd omgetoverd tot mijn huis. "Doe jij nou maar je werk, zeg hoe je het wilt hebben en wij doen de rest".

En zo kon ik 29 juni mijn intrek nemen in een compleet nieuw huis. Met mijn beste vriend reed ik die dag in een gehuurde bus van hot naar her. Ouderwets lachen. Relativeren. Lunchen in de zon op het terras. Eind van de middag alles op zijn plek. De volgende fase in mijn leven brak aan.

Nu kan ik zeggen dat de 'rust' er regelmatig weer is. Het lege huis is (bijna) thuis geworden. Geen grootste toekomstplannen. Kijken wat er op mijn pad komt. Zien wat er gebeurt. Vrijheid, autonomie. Op zoek naar verbondenheid. Delen met de mensen die er voor mij toe doen. Een paar echte vrienden en vriendinnen. Veel mensen van wie ik energie krijg.

En natuurlijk met mijn mannen. Ik ben trots als zij het liefkozend hebben zij het over ons mannenhuis. We worstelen letterlijk door de kamer. We klimmen naar de top. Met continu in gedachte dat de reis het doel is.

*) Voor de lezers die Heidi niet kennen. De moeder van mijn kinderen. Mijn ex-vriendin. Hekel aan het woord. Bijzonder hoe wij dit jaar in goede harmonie uit elkaar zijn gegaan. Zij was degene die als eerste een kaartje bij mijn nieuwe huis in de bus deed. Ze gunt me rust en veel geluk. Knap. Lief. Wat mij betreft voor altijd veel meer dan de moeder van mijn kinderen.

2013-07-14 14.30.41-1

Ik ben @EmilePeters (1970) elf jaar vader van Tom en acht jaar vader van Nick. Ik ben partner bij Upstream en sinds ruim een jaar vooral bezig met de verdere ontwikkeling van Marketingfacts. Daarnaast sta ik graag bij RKHVV 'langs de lijn' en probeer ik me te verdiepen in fotografie.

More in this category: « Heide Goris Nynke de Jong »

10 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.