zondag 29 december 2013 18:30

Sanne Roemen

Sanne Roemen Foto: Marleen van Klingeren >> cargocollective.com/marleenvanklingeren

Eén moment... van 2013. Ik kijk terug op een ongekend fijn, gelukkig, blij jaar vol mooie momenten met vrienden en geliefden. Ik heb me de versuffing gereisd, gegeten, gefeest, gelezen, gehangmat, geknuffeld, gespeeld, gedanst, gelachen, gedronken. Ik geloof het bijna niet als ik al die euforie aan me voorbij zie trekken, maar ik was er zelf bij. Tussen Oostenrijkse sneeuwhellingen en Portugese zee lagen Thaise eilanden, de bruisende Londense binnenstad, Franse Alpen en een Gelderse minicamping.

Ik realiseer me ineens dat Mijn Moment niet míjn moment is, maar het moment dat ik jullie serveer, waarmee ik jullie zou kunnen raken of inspireren. Het is óók, of misschien wel vooral, jullie moment. Dat is ook de bedoeling: dat je iets leest en erop reflecteert en doorvoelt wat het voor jou zou kunnen betekenen. Vorig jaar zeiden mensen dat mijn hervonden liefde hen weer hoop gaf dat zelf ook weer te kunnen vinden.

Als de bas-dreun van een buurman, niet helemaal thuis te brengen zo zacht maar toch hard genoeg om mijn stilte binnen te dringen dient zich telkens weer dat ene moment aan. Het klopt, zeurt, priemt, prikt, jeukt. Maar... ik wil het voor mezelf houden. Het is van mij. Als ik er al de woorden voor zou kunnen vinden, zou ik het niet met jullie willen delen. Het is zo'n persoonlijke ervaring, les, inzicht. Er door andere ogen naar laten kijken, andermans interpretatie, dat zou het veranderen, vrees ik. Of ik ben bang dat ik het niet goed kan verwoorden, dat het niet of verkeerd begrepen wordt. Dus blader ik door een jaar foto's, een jaar Facebook updates, een jaar Path berichten. Op zoek naar een ánder moment dat ik met jullie wil delen.

Maar ik heb een onuitgesproken belofte gedaan. Een belofte dat ik me kwetsbaar durf op te stellen, dat ik authentiek en eerlijk zal zijn. Het is net zozeer een belofte aan jullie, als aan mijzelf. Als ik iets doe, wil ik graag dat het van waarde is. Het voelt dus niet eerlijk om een ander moment naar voren te schuiven, in het licht te zetten, als Mijn Moment van 2013. Niet naar jullie en ook niet naar Het Moment.

Dus hier is wat ik er wél over wil zeggen: in één ogenblik werd ik me tegelijk bewust van grote angst en veiligheid. Van onpeilbaar verdriet en hele fundamentele liefde. Van totale eenzaamheid en geborgenheid. Het was een moment van onvoorwaardelijke liefde, vriendschap, compassie. Ik zag wat mij gegeven wordt en ik zag dat het mij alleen gegeven kon worden omdat ik in staat ben het met open armen en zonder enig oordeel te ontvangen. Ik moest van de weeromstuit enorm huilen en zit nu weer met vochtige wimpers. Ik zag dat dit ene moment zich voordien al talloze keren had aangediend. En na dit moment heb ik het ook talloze keren opnieuw mogen ervaren.
Het is míjn moment en ik ben er intens dankbaar voor.

Sanne Roemen strandje 1200

Ik ben Sanne Roemen (uit Nijmegen) en bouw samenwerkingen waar de wereld een beetje beter van wordt. Lees voor gebruik de bijsluiter.

Meer in deze categorie: « Fabian Spierings Bas Boerman »

10 reacties

  • Reactielink René Wouters zondag 29 december 2013 19:46 Geplaatst door René Wouters

    Sanne, soms denk ik dat ik je ken...een paar minuutjes later begin ik te twijfelen...en zo moet het maar blijven! Heerlijk je zo af en toe te ontmoeten. Word er zo blij van...

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch zondag 29 december 2013 19:49 Geplaatst door Huub Koch

    Mooi Sanne, en zo is het. Voor mij in ieder geval ook. Leef en geniet er intens van!

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen zondag 29 december 2013 21:43 Geplaatst door Sanne Roemen

    René en Huub, dankjulliewel

    Rapporteren
  • Reactielink Wout de Moor maandag 30 december 2013 08:53 Geplaatst door Wout de Moor

    Wordt toch tijd om mijn oude buurmeisje eens echt te gaan ontmoeten, zeker na het lezen van de bijsluiter, nam de behoefte ernstig toe. Ben door mijn problematiek niet meer zo van het toetsenbord-gegoochel. Maar ik heb van de WMO een tricycle met elektrische trapondersteuning ontvangen en na wat oefening moet dat ding mij toch echt naar Nijmegen kunnen brengen voor een stevig consult. Dank voor je mooie moment, Wout de Moor

    Rapporteren
  • Reactielink Caroline Rijnbeek maandag 30 december 2013 10:50 Geplaatst door Caroline Rijnbeek

    Even stil, zo mooi...
    Dank, lieve Sanne.

    Rapporteren
  • Reactielink Erno maandag 30 december 2013 10:54 Geplaatst door Erno

    3

    Rapporteren
  • Reactielink Erno maandag 30 december 2013 10:55 Geplaatst door Erno

    dat moest dus "

    Rapporteren
  • Reactielink Minke Voorhorst maandag 30 december 2013 18:03 Geplaatst door Minke Voorhorst

    Wat schrijf je toch heerlijk! En wat beschrijf je een prachtig mooi moment...!!

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen woensdag 01 januari 2014 15:33 Geplaatst door Sanne Roemen

    Haha Wout, buurman! Dat klinkt als een missie.
    Dank Caroline, Erno en Minke!

    Rapporteren
  • Reactielink Gerjannne woensdag 01 januari 2014 16:25 Geplaatst door Gerjannne

    Dank je wel lieve Sanne, voor het zo mooi en puur woorden geven aan iets wat misschien wel een onbeschrijfelijke ervaring is.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.