zondag, 29 december 2013 21:30

Elja Daae

Hoewel ik iedere dag blog en hoewel ik op mijn blog ook echt wel deel wat me bezig houdt, heb ik het moment dat dit jaar het belangrijkst voor me was, daar niet gedeeld.

Het was november. Het was al laat. Ik lag in bed. Thuis, in Istanboel. Het licht was al een tijdje uit maar ik kon niet slapen.

Ik lag in het donker. Ik tuurde de donkere kamer in en dacht bij mezelf: waar ben ik?

En toen dacht ik: als ik mijn ogen dichtdoe, kan ik me zo voorstellen hoe het zou voelen als ik nu weer in Evanston was (in de VS, waar ik tot vorig jaar woonde), in onze slaapkamer daar. Ik deed mijn ogen dicht en stelde me de kamer voor, de boom die naast het huis stond, mijn vriendin C. die een huis verderop woonde. Ik stelde me voor hoe ik me voelde, in ons bed, in onze oude slaapkamer, in ons huis, in onze buurt vol vrienden.

Toen deed ik mijn ogen weer open en was ik helemaal in de war.

Het was alsof ik los was van de aarde. Het voelde letterlijk alsof de aarde draaide zonder en onder me. Alsof ik geen wortels had.

Ik wist opeens: ik ben hier nooit gesetteld, in Turkije. En ik wist ook: dat gaat ook nooit gebeuren.

Dat is het, mijn moment. De realisatie dat ik er alles aan had gedaan. Dat ik mijn best had gedaan om naast mijn werk een nieuwe taal te leren, om nieuwe vrienden te maken, om een leven en vooral een sociaal leven op te bouwen, om mijn weg te vinden in de supermarkt en in de stad en op de scholen van mijn jongens en in het park naast ons huis.

Dat ik misschien wel een beetje te hard mijn best had gedaan, zelfs. Maar dat ik nooit genoeg te geven zou hebben om me hier zo thuis te voelen als ik me thuis voelde in de VS.

En dat het niets maar dan ook niets met Turkije, Istanbul en de Turken te maken heeft. Een van de positieve dingen die voortkomen uit deze ervaring, is mijn respect en liefde voor de Turkse cultuur en de mensen.

Maar het is niet genoeg. Ik wil me gewoon weer thuis voelen. Gegrond. In plaats van zwevend boven de wereld in een expatbubbel.

Het is nog niet voorbij, zoals je zult begrijpen. We wonen waar we wonen en we wonen daar met een reden.

Maar wat het jaar heeft verdeeld in voor-mijn-moment en na-mijn-moment, is dat ik nu niet meer hoef van mezelf. Ik mag nieuwe vrienden maken maar het hoeft niet. Ik mag proberen de taal te spreken maar het hoeft niet. Ik mag de stad gaan verkennen maar het hoeft niet. Ik mag genieten van al het moois dat Istanboel te bieden heeft maar het hoeft niet.

Ik wens jullie, en mezelf, een jaar vol wortels, vol verbonden zijn, vol 'thuis'.

8458591240 3381a9ae39 h

Elja (@elja1op1) is blogger, auteur van het boek 'Bloggen als een Pro', manager van Frankwatching Webinars en oprichter van twitterchat #blogpraat.

More in this category: « Hermannus Stegeman Luc Timmermans »

16 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.