maandag, 30 december 2013 08:30

Jojanneke van den Bosch

0800-hemel belde terug

Op 26 mei vierden we de verjaardag van mijn neven. Ze waren de dag ervoor eenentwintig jaar geworden. Hun opa, mijn vader, hebben ze nooit gekend. Hij stierf vierentwintig jaar geleden. Aan het eind van het verjaardagsfeestje zei mijn halfbroer: "Jojo, dit is voor jou." Hij had iets in zijn hand. Een cassettebandje. Philips Super Ferro C-90. Met daarop gekrabbeld 'M.S. van den Bosch'. Papa.

Mijn halfbroer lichtte toe: "Dit is papa's stem. Hij heeft het lang geleden ingesproken. Hij zei toen: "Dit moet je aan Lied, Jojanneke en Brenda geven. Dit is voor hen." Ik vond het bandje terug in de kast. Je bent hier nu, dus nu is het van jou. Ik heb het nooit beluisterd."

JojannekeVanDenBosch bandje1200px

Daar stond ik dan. Ik weet niet hoe vaak ik had gewenst papa's stem nog eens te horen. Honderd keer, misschien. Het was vierentwintig jaar stil geweest. Over die stilte had ik vaak nagedacht. Wat die met mijn leven had gedaan in de jaren na het wees worden. Sterker nog, ik publiceerde er een autobiografisch boek over (wat zeg ik: twee, want de vertaling is inmiddels ook gepubliceerd). Ik omhelsde mijn halfbroer.

Op de weg naar huis piekerde ik. Wat zou er op het bandje staan? Een Bijbelse preek? Iets anders? Maar wat dan?

Na dertig uren keukenkastjes schrobben, opruimen en ander ontwijkend gedrag nam ik een fikse borrel, pakte een oude walkman, plugde mijn X-mini boxje eraan, startte mijn dictafoon-app op mijn iPhone, drukte op 'play'. Skwiek skwiek skwiek... "Veertien april negentienvijfentachtig..." zei mijn vader.

Mijn hart klopte in mijn keel. Ik durfde bijna niet te ademen.

Papa sprak het bandje vier jaar voor zijn overlijden in. Op een moment dat mijn moeder, zus en ik een dikke maand niet thuis waren (door de psychische toestand van mijn moeder en alomtegenwoordige stress thuis). Mijn vader was alleen. Bang dat hij ons niet weer zou zien.

Woorden waar ik al vierentwintig jaar naar had verlangd, klonken half piepend uit het boxje.

"Jojanneke, de kinderen uit de buurt waren naar je op zoek hier in huis, maar konden je nergens vinden. Ze missen dat meisje hier in de buurt. En ik ook hoor, gosjiemikkie. Ik mis jou ook hoor Jojanneke."

"Ik mis jou ook, papa", hoorde ik mezelf zeggen.

Zesenzestig minuten monoloog. Ik had nu niet alleen mijn eigen herinneringen uit die tijd en de verhalen van mijn moeder, maar nu ook mijn vaders persoonlijke verhaal. Dat maakte het voor mij mogelijk om ook mijn eigen volledige beeld, nu als volwassene, volledig te maken. Het maakte een cirkel rond. Ik zag hun talenten, tekortkomingen en verdriet. En ja, daar had ik recht op.

In mijn boek had ik het hoofdstuk '0800-hemel' geschreven, een wens-telefoongesprek met mijn moeder. Dit bandje voelde als mijn vaders antwoord daarop. Vier maanden na de boekpublicatie.

Vrijdag 5 juli stond ik met een vriendin van mijn moeder in mijn ouderlijk huis, waar ik tweeëntwintig jaar geen voet meer binnen had gezet. Ik stond in de tuin (onze mattenklopper hing nog aan het muurtje), de woonkamer, mijn slaapkamertje en de kamer waarin ik geboren ben. Sinds dat moment kan ik me mijn ouders weer haarscherp op mijn netvlies toveren. Een geschenk. Het brengt hen niet terug. Dat hoeft ook niet.

Het is wondelijk. Het is wat het is.

JojannekeVanDenBosch1200px

Ik ben Jojanneke van den Bosch, 38 jaar, adviseur online communicatie en social media in mijn bedrijf Eos Online Communicatie, oprichter van de eerste Leergang Online Communicatie & Social Media. Ik richtte in 2007 WeesWijzer op, publiceerde in 2013 mijn boek 'Zo, nu ben je wees', startte Westernorphans.org en bracht de boekvertaling 'So, you're an orphan now' uit.
leergangonlinecommunicatie.nl / www.weeswijzer.nu / www.westernorphans.org

More in this category: « Kim van Velzen Erik Huizer »

74 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.