maandag, 30 december 2013 17:30

Gonnie Spijkstra

Precies een jaar geleden verhuisden we terug naar ons huis. Opeens twee keer zo groot, met opeens twee extra slaapkamers. En ja, het zou natuurlijk fantastisch zijn als we in ieder geval van eentje een kinderkamer konden gaan maken.

Ik verwachtte dat het wel even zou duren, maar vrij snel was het raak. Zwanger! Wat was het teleurstellend om bij de eerste echo te horen dat het niet goed zat. Er was sprake van een missed abortion: het kindje was niet gegroeid en er klopte geen hartje.

Wat zo mooi begon, eindigde nogal plastisch: met een curettage in het ziekenhuis.

Inmiddels was de winter voorbij en de zwangerschap had me vooral energie gekost en weinig opgeleverd. Ik besloot dat het tijd was om het er lekker van te nemen, te beginnen met Koninginnedag. Na de zomer keken we wel weer verder.

Na een aantal weken voelde ik me anders dan anders, alhoewel ik het gevoel herkende. Het zou toch niet...? Nee, onmogelijk! Op een maandagochtend besloot ik een zwangerschapstest te doen. Dan kon ik het idee daarna uit m'n hoofd zetten. Maar de test was positief.

De huisarts snapte er niets van. Twee weken geleden was ik nog ongesteld geweest, de eerste keer na de curettage. Technisch gezien kon ik niet zwanger zijn. Wel zou het een tweede miskraam kunnen zijn. Ze raadde me aan om over een week een echo te laten maken.

Maar natuurlijk kon ik geen week wachten en ik belde het ziekenhuis. Diezelfde dag stonden er drie doktoren naar het scherm te staren. "De curettage is te kort geleden", hoorde ik. En: "Wat we zien, is te groot voor een nieuwe zwangerschap". Ze waren het er unaniem over eens: "Mevrouw, dit is nog weefsel van uw vorige zwangerschap."

Dus lag ik weer in het ziekenhuis, voor weer een zuigcurettage, want 'dat oude weefsel' moest natuurlijk wel weg. Het infuus was al ingebracht toen de gynaecoloog nog even langskwam, dezelfde als de vorige keer. Ze vond het wel raar, zei ze tegen me. Met een echo had ze nog gecontroleerd of alles weg was. "Het moeten dan cellen zijn die zich weer zijn gaan ontwikkelen, waardoor je zwangerschapshormoon produceert." Dat klonk aannemelijk, hoewel 'die cellen' niet helemaal waren te rijmen met de woorden van haar collega, die immers vertelde dat 'het te groot was voor een nieuwe zwangerschap.'

"Laten we dan toch maar even gaan kijken", besloot de gynaecoloog, die er nog een collega bij haalde. Vanaf de operatietafel zag ik ze turen naar het scherm. Zachtjes overleggen. En wijzen.

En toen gebeurde het: mijn moment van dit jaar. "Kijk", zeiden ze. "Zie je dit knipperlichtje? Dat is het hartje. Je bent alweer zwanger."

In eerste instantie waren we boos: het ziekenhuis had bijna een grote fout begaan. We waren in de war: van zwanger naar niet naar onverwachts toch weer naar absoluut niet en nu toch weer wel. En ongerust: konden al die feestjes van de afgelopen weken geen kwaad? Maar na een half uur van geruststellingen - en excuses - was de knop om: het was nu eenmaal zo gegaan. Dit kind had er zin in. Wij ook natuurlijk. En over een tijd zullen we haar dit verhaal vertellen.

Gonnie Spijkstra Mijnmoment 2013 echo 1200

Gonnie Spijkstra (34) woont met Floris in Amsterdam, en is 34 weken zwanger van haar eerste kind: een meisje. Ze blogt over inhakers op versereclame.nl en is social media manager bij Telegraaf Media Groep.

More in this category: « Erik Visser Niels Schuddeboom »

16 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.