dinsdag, 31 december 2013 09:15

Harriët Kollen

Alles in het leven gebeurt ooit voor het allereerst. De allereerste zoen, deallereerste dode, de allereerste ex, de allereerste zelfgestrikte veters. En toen was daar van de zomer voor het allereerst: de allerlaatste keer.

Mijn ouders zijn vertrokken naar een verzorgingstehuis. De hele familie is in rep en roer. Alles moet hier weg. Plaatsmaken voor nieuwe mensen die hier een toekomst hebben. Maar eerst moet het huis ontzield worden. Mijn zussen ruimen, sjouwen en verplaatsen. En ik sla dicht. Ik slaap voor allerlaatste keer in mijn ouderlijk huis. Alleen. In het bed van m’n ouders. In de ijskou, onder een veel te dun dekentje dat nog ergens lag.

Mijn vaders schoenen staan nog naast het grote bed. Stille getuigen van zijn ongewilde vertrek. De wekker staat stil. Ik neem hem mee. Oma’s pasfoto ligt op de grond. Ik raap ‘m op. Mijn moeders ketting vergeten in de la. Ik doe ‘m om. Beneden is het hol en leeg. Het is hier oorverdovend stil. Al maanden wisten we het. Hèt moment zou zich aandienen. We zwegen er over... want ontkennen is soms makkelijker dan erkennen. Wie leert je hier mee om te gaan? Dat moet je ervaren. Machteloosheid, hulpeloosheid. Overgave, want het is onontkoombaar.

Voor het slapen gaan ga ik nog even naar het kamertje van m’n vader. Ik voelde me daar altijd zo fijn tussen al zijn boeken. Die boeken zitten nu in dozen. Ze gaan niet met pap mee. In het tehuis is er namelijk ‘geen plaats’ voor. Waarom moet hij de oogst van zijn leven achterlaten om zich daar dagenlang wezenloos te vervelen? Zonder iets om handen, zonder zijn bladerboeken. Waarom is er geen boekenkamer in Ave Maria? Waarom is geen werkplaatsje voor vaders met heimwee?

foto-8

Ik kijk in de dozen. Een heel leven gaat door mijn handen. Ik zie het filter waarmee hij naar de wereld keek. Ik zie het filter van mijn opvoeding. Mijn vaders blik. Bijbels, bijbels en nog eens bijbels. Veel Tweede Wereldoorlog en jeugdboeken van K. Norel, Anne de Vries en Toon Kortooms. Encyclopedieën, atlassen, naslagwerken, boeken over geschiedenis, sport en antiek, streekliteratuur uit Twente en Maastricht, boeken uit zijn werelden. Het liefst nam ik alles mee maar dat kan niet... want ook ik heb ‘geen plaats’. Ik ga liggen. Ik doe geen oog dicht vannacht. Ik hoor het druppelen van de kraan. Ik lig te bibberen van de kou. Ik luister naar de geluiden van het huis. Verder is het hier stil. Te stil. En overal waar TE voor staat is niet goed zei mijn vader altijd… en die woont nu dus in een verzorgings-TE-huis...


Ik ben Harriët Kollen (@harrietkollen) van Vuur&Vlam. Wij helpen mensen (individueel en in organisaties) om hun bestemming te vinden. www.vuur-en-

Meer in deze categorie: « Cor Noltee Marcel van Driel »

14 reacties

  • Reactielink Michiel dinsdag, 31 december 2013 09:38 Geplaatst door Michiel

    Brrr.. lelijk, mooi, raak!

    Rapporteren
  • Reactielink Femke dinsdag, 31 december 2013 10:11 Geplaatst door Femke

    Ik heb hier even geen woorden voor. Zo mooi en triest tegelijk. Je weet dat zo'n moment ooit zal komen, maar het afscheid blijft moeilijk

    Rapporteren
  • Reactielink Corine dinsdag, 31 december 2013 12:54 Geplaatst door Corine

    Hartverscheurend....

    De jeugd warmt zich aan de zon van de hoop, de ouderdom aan de kachel van de herinnering. - anoniem

    Rapporteren
  • Reactielink Anke dinsdag, 31 december 2013 12:56 Geplaatst door Anke

    Ik krijg het er koud van... Zo gaat dat dus...

    Rapporteren
  • Reactielink Lex dinsdag, 31 december 2013 14:19 Geplaatst door Lex

    Rauw, triest en prachtig. Jij durft!

    Rapporteren
  • Reactielink René Wouters dinsdag, 31 december 2013 14:30 Geplaatst door René Wouters

    Enige voorkennis van jouw #mijnmoment plaagt me... maar is daarom niet minder pakkend! Mooi geschreven Harriët!

    Rapporteren
  • Reactielink Caroline Rijnbeek dinsdag, 31 december 2013 15:01 Geplaatst door Caroline Rijnbeek

    Die komt binnen. Dank dat je dit wil delen met mij, met ons. Het doet mij realiseren hoe dankbaar ik mag zijn dat mijn ouders nog gezond en samen zijn, in ons ouderlijk huis. Dit moment is hopelijk voor mij nog even toekomst....

    Rapporteren
  • Reactielink Jacqueline Keuning dinsdag, 31 december 2013 16:56 Geplaatst door Jacqueline Keuning

    Plotseling overlijden lijkt me opeens niet meer zo erg. Het langzaam afpellen en wegdoen van het leven dat ooit van jou was. Hartverscheurend.

    Rapporteren
  • Reactielink Jolien Straten dinsdag, 31 december 2013 17:31 Geplaatst door Jolien Straten

    Gedeeld tijdens een bijzondere bijeenkomst. In het licht gezet. 'Mooi' of 'inspirerend' zijn niet de juiste woorden voor dit moment. Intens eerder, raak, echt en wel... zo ontzettend mooi verteld!

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen woensdag, 01 januari 2014 15:10 Geplaatst door Sanne Roemen

    auw

    Rapporteren
  • Reactielink Vera Baars donderdag, 02 januari 2014 12:14 Geplaatst door Vera Baars

    pijnlijk mooi

    Rapporteren
  • Reactielink Ronald kollen zondag, 26 januari 2014 22:54 Geplaatst door Ronald kollen

    Mooi geschreven en oud worden en geconfronteerd worden met de beperkingen van het ouder worden is een lange strijd. Die je als kind ziet bij je ouders. Vind ik dat je mooi beschrijft in je blog. Bedankt.

    Rapporteren
  • Reactielink Steven Gort woensdag, 12 maart 2014 07:59 Geplaatst door Steven Gort

    Woorden ontbreken bij deze schildering van de sfeer die je schetst. Met liefdevolle, scherpe pen.

    Rapporteren
  • Reactielink john joosten donderdag, 02 april 2015 14:54 Geplaatst door john joosten

    Harriette,
    heet jij toevallig van Driel met je meisjesnaam?
    heb jij in het leger gezeten
    dan ben ik op zoek naar je

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.