dinsdag, 31 december 2013 09:50

Dauphine Zand

Mijn twee zusjes en ik hebben geen leuke kindertijd en jeugd gehad daar kan ik niets anders van maken. Jaren een depressieve vader en mijn moeder was gesloten en wat kil. Zij hebben elkaar geen goed gedaan besef ik.

Mijn moeder is 18 mei 2013 overleden. Ik heb naast mijn werk en kinderen haar gelukkig kunnen vertroetelen de laatste weken waar ik kon samen met mijn zusjes mede door het opnemen van zorgverlof. Ik mis mijn moeder al gaf ze me vaak niet dat wat ik graag wilde, warmte en geborgenheid. Het voelt alleen zonder ouders en ik ben verdrietig om dat wat er niet is geweest.

Mijn 6 kinderen hebben helaas geen vader meer sinds 2006. Hij heeft zelf een eind aan zijn leven gemaakt. Vijf kinderen in de pubertijd nu en de oudste studeert en woont al zelfstandig. Allen hebben wat meer mee te dragen in hun hart en hoofd dan een gemiddeld kind. Ik ben alert. Er is er altijd wel één die even extra aandacht nodig heeft. Soms zijn er periodes dat ik hulp van buitenaf vraag voor de kinderen die dit nodig hebben. Een paar extra ogen en een ander inzicht helpen mij de kinderen dan weer beter te begeleiden. Het maakt me ook wel eens boos, boos op hun vader die het allemaal op mijn schouders heeft neergelegd. Ik kan zijn plek niet innemen en toch probeer ik overal te zijn waar nodig, zodat ik het gemis voor hun iets zachter kan maken denk ik.

Mijn moment voor 2013 is het inzicht dat ik geen betere mama kan zijn dan dit. Dat ik soms momenten mag pakken even voor mezelf. Deze breng ik het liefst door met mijn liefde in Friesland (een vader van 4 kinderen). Het zijn kleine momenten van even los van de kinderen en samen genieten. Zo verschrikkelijk blij mee!

Buiten het nogal heftige vaak egoïstische pubergedrag zijn mijn kinderen hele mooie gevoelige mensen dat zie ik en dat hoor ik. Wanneer er een echt open gesprek is merk ik dat ze een mooi hart hebben en dat maakt me gelukkig. Wanneer iemand hulp behoeft reiken zij de helpende hand en dat maakt me zo verschrikkelijk trots. Ik kijk naar kinderen die alles hebben en eigenlijk nog nooit een drempel hebben hoeven nemen en daar zie ik verschil, niet raar denk ik.

Ik ben na het overlijden van mijn moeder veranderd. Ik kijk anders, ik voel intenser, ik zie en hoor meer lijkt het. Nu nog accepteren dat een ander dat niet altijd heeft dat wordt nog wel een klusje en daar ben ik “druk” mee.

Door de verdrietige dingen de afgelopen jaren besef ik dat het hier en nu zo belangrijk is. Ik luister naar iemand, ik zie iemand en ik zorg dat ik zo heel af en toe voor mezelf kies.

Mijn gezonde kinderen en een paar lieve mensen om me heen maken dat ik vertrouwen heb in de toekomst. Ik zal mijn stinkende best blijven doen en nooit besluiten op te geven, nooit!


Ik ben Dauphine Zand (47) mama van vier meisjes en twee jongens. Leeftijden 20, 17, 15, 2 van 14 en 12. Geboren te Sneek, 34 jaar in Amsterdam gewoond en nu al 14 jaar woonachtig in Almere (zodra de kinderen uitgevlogen zijn ben ik weg!). Sinds 3 maanden zonder werk en solliciteer me een ongeluk, blijf erop vertrouwen dat er een leuke baan in het verschiet zit. Ondertussen maak ik mezelf ook nuttig met het schrijven van mijn eigen verhaal. Elk nadeel heeft z’n voordeel ;)

More in this category: « Jos Govaart Geert Veneklaas »

20 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.