donderdag, 26 december 2013 10:00

Sandra van Kolfschoten

Sandra van Kolfschoten Foto: Rob Captijn

Eigenlijk heb ik 2013 niet meegemaakt. Overgeslagen. Ik leef heel 2013 gewoon nog in 2012. Bij het noteren van een datum ergens schrijf ik altijd eerst 2012. Het is het jaar dat in mijn ziel staat gegrift. Het jaar van Giorgio zijn dood. Tegelijkertijd is 2013 een aaneenrijging van intense momenten. In tijden van Groot Verdriet. Van Rouw en Verlies. Leef je op de hoogte- en dieptepunten van De Leven. Je kunt er niet bovenover. Je kunt er niet onderdoor. Je moet er dwars door heen. Dood doet leven.

Levenskracht was het woord dat ik koos voor 2013. Of misschien koos het woord mij. Ik geloof steeds minder in keuze en maakbaarheid. En tegelijkertijd meer dan ooit. Tegenstrijdige gelijktijdigheid. Levenskracht kreeg ik en deelde ik afgelopen jaar. Door delen krijg je dingen. Mensen om van te houden. Mensen die van ons houden. Liefde geeft Levenskracht. Alex en ik hebben er veel van samen.

Mijn Moment van 2013 gaat over een hond. We willen een hond. Alex en ik. Volkomen onpraktisch natuurlijk. Thuis. Werken. Uitlaten. En zoveel bezwaren als er zijn. Zoveel geluk is er ook te bedenken. "Dan heb ik ook iemand die ik dingen in zijn oor kan fluisteren mam", zegt Alex. Een hond uit het asiel denk ik. Of eentje van marktplaats. We kijken wat rond. Uiteindelijk weet ik het. We gaan voor een teckel. Ruwharig. Ik besluit dan toch om naar een echte fokker te gaan. En te kiezen voor een pup. Mijn vriendin Ynske krijgt in december haar nieuwe baby. Wij ook denk ik. Als ik op de site van een fokker hier in de omgeving terecht kom en hun eerste hond Camelot zie, weet ik het zeker. Het wordt een ruwharige roodharige teckel. Ik scroll verder naar beneden en kom bij hun volgende reu terecht. Mijn hart slaat een slag over. Hij heet GIORGIO....Stabiel en rustig karakter, lees ik. Ja. Dat is zo... Als ik contact opneem met de fokker vertelt hij me dat er net een nestje is geboren, maar dat de hondjes al besproken zijn. Mensen staan al heel lang op de wachtlijst voor deze hondjes. Ik laat ons dan ook maar op de wachtlijst zetten en wacht het af. De dag na onze Giorgio zijn verjaardag, op 2 december, belt de fokker me. Toeval. Mensen hebben afgezegd. Er is een hondje voor ons. Het is een pup van Giorgio. Elke dag praten Alex en ik over ons hondje. We verzinnen namen. Nieuw leven in ons Kleine Grootse gezin. We kijken er naar uit.

Ook voor komend jaar denk ik na over een woord. Wat reist er met me mee in 2014? Ik doe ik mijn ogen dicht en kijk welk woord er komt. Ik hoef niet lang te wachten. Het verschijnt direct.

Toekom(s)t

Ik kan en wil weer verder kijken dan vandaag. Meer richting toekomst. Een toekomst waarin dingen me toe gaan komen. Ons tegemoet komen. Midden in ons gelukkig verdrietig leven komt er weer ruimte voor morgen. Verlangen naar morgen vanuit gisteren toen alles nog goed was. Van 2012 naar 2014. Met een grote sprong midden in nieuw en vertrouwd Levensgeluk. Het komt ons toe.

Sandra van Kolfschoten en Alex 1200
Foto: Giorgio

Ik ben Sandra van Kolfschoten (@svankolfschoten) Organisaties vragen mij nieuwe ruimte te maken. Mijn achtergrond ligt in de onderwijskunde en organisatiekunde.
Ik organiseer het graag lichtvoetig zwaarwichtig . Behalve organisator, spreker en schrijver ben ik moeder van Alex (7) en Jonge Weduwe van Giorgio (voor altijd 35).
about.me/svankolfschoten

More in this category: « Edo van Santen Marianne Zwagerman »

25 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.