donderdag, 26 december 2013 13:00

Marianne Zwagerman

Even ben ik bang dat ik terugveer naar de oude Marianne, die een beetje bozig van opzij leefde en toekeek hoe andere mensen het wel leuk hadden. Ik verbrak dit jaar de vriendschappen met mijn twee beste vriendinnen. Of in elk geval, met de twee vrouwen waarmee ik het meest intensief contact had, ik ging met ze stappen, shoppen, feesten en op vakantie. Ik was in mijn vriendschappen blijkbaar nog op zoek. En ervoer het feit dat het allemaal niet honderd procent goed voelde als een teken dat het werken aan mezelf nog niet klaar was. Ik begin in te zien dat het tegenovergestelde waarschijnlijk waar is. En dat ik het punt nader dat ik weet wie ik zelf ben en in staat ben om de vrienden en relaties te kiezen die daarbij horen. En de vrienden te laten gaan die ik niet meer nodig heb.

Ja, dat geeft ineens een leegte in mijn leven. Maar die is tijdelijk, dat weet ik zeker. Ik leg makkelijk contact, veel makkelijker dan ik vroeger deed. Daardoor komen er steeds weer nieuwe mensen in mijn leven die dingen met mij willen ondernemen. Maar ik durf nu te accepteren dat ik het ook gewoon fijn vind in m'n eentje. Ik kies er steeds vaker voor om alleen te zijn, ik heb geen andere mensen meer nodig om me gelukkig te voelen.

Mijn moeder was de eerste die het zag denk ik. Op een zaterdag in mei koppel ik mijn paardentrailer aan en vraag of ze zin heeft om mee te gaan naar het tuincentrum. Ik woon nog steeds in mijn Gooische mini villa, terwijl ik mezelf al sinds ik er woon wijsmaak dat het tijdelijk is, want ik ga uiteraard naar Amsterdam verhuizen. Een vrouw alleen heeft niets te zoeken in een villawijk vol gezinnen en oude mensen die zich verschansen achter hoge hekwerken. Niet dat ik behalve een laffe email alert op Funda.nl echt werk maak van het zoeken naar een huis in Amsterdam, maar ik houd voor mijn gevoel de opties open. M'n opties openhouden geeft een gevoel van vrijheid. Maar het geeft ook onrust. En langdurige onrust maakt ongelukkig. En dus besluit ik dat ik toch echt hier woon. Ik moet mezelf niet langer voor de gek houden. Ik houd van het Gooi. Van het zeilen op de Loosdrechtse plassen, het hardlopen op de Bussumse hei, het paardrijden in het Spanderswoud en op de hei bij Laren. En nu sjouw ik samen met mijn moeder een paardentrailer vol planten en bloembakken mijn tuin in. Als ik tevreden kijk naar de enorme bamboestruiken die het kleine stukje zicht op het huis van mijn buren wegnemen zegt mama: "Jij bent weer een nestje aan het bouwen hè? Eindelijk krijg je weer een beetje rust in je lijf."

Als ik de boom die ik omhak afvoer op een aanhangertje achter mijn Range Rover voel ik me weer even de boerin Marianne. De stoere, die op klompen liep met een schipperstrui aan. Ik heb haar gemist, voel ik ineens. Deze Marianne ben ik ook nog steeds en daar hoef ik me helemaal niet voor te schamen. Ik kan het misschien wel allebei zijn. Ik hoef niet altijd op hakken te lopen met een mooi jurkje aan uit angst om weer te worden wie ik vroeger was.

Marianne Zwagerman Mijnmoment 2013 moment 1200

Marianne Zwagerman (@mariannezw) werkt als zelfstandig media-innovatiestrateeg voor uitgevers en mediabedrijven, is initiatiefnemer van Red de Journalistiek, is schrijver van boeken en krantencolumns en mediacriticus ondermeer op Radio 1.
mariannezwagerman.nl

More in this category: « Sandra van Kolfschoten Rob Captijn »

18 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.