donderdag, 26 december 2013 12:00

Ellen van Ree

20 juni. Een hysterische stem op mijn voicemail. Ik herken de stem, het is mijn oudste zus, maar haar boodschap moet ik tweemaal afluisteren. 'Steef is dood, we hebben mijn Steef dood gevonden, bel me!". Terwijl de tranen over mijn wangen beginnen te rollen, ik mijn keel moet schrapen vanwege een rare brok, zoek ik met bibberende handen haar nummer. Ik heb maar 1 vraag: "Waar ben je?". Twee minuten later duw ik mijn hond in de auto en rijd roekeloos en hard de halve kilometer naar zijn huis. De zwaarste autorit van mijn leven.

Voor de deur van het huis van Stefano zie ik een vrouw op het puntje van een keukenstoel zitten, vijf politieagenten om haar heen. Mijn zus. Een mok met water in haar handen. We vallen elkaar in de armen. Ik knijp haar bijna fijn. Mijn hart bloedt, mijn ziel weet zich geen raad. Ook de hemel plengt tranen, want het regent, uiteraard. Ze kwebbelt en rebbelt chaotisch, gejaagd en onafgebroken door, nervositeit.  Soort van shock?  Ik vang trefwoorden op: onderbroek, gang, dokter, voordeur op slot, opengebroken. Hoe kalmeer je een moeder die net haar jongste zoon dood heeft gevonden? Wat zeg je aan troostwoorden op zo'n bizar moment? Als haar jongste zussie weet ik niets beters te verzinnen dan ritmisch over haar gebogen rug strelen.  Ach, lief oudje van me toch. Haar oudste jongen is er ook, zou meegaan naar de dokter, keek door de brievenbus, zag zijn broer liggen en belde 112.  We mogen het huis niet in, eerst moet een schouwarts komen.  Een uurtje later mag dat wel. Doodsoorzaak: hartstilstand.

Háár jongste, háár apengatje, waar ze zoveel mee beleefd en te stellen en over te tobben had. Moeizame start na zijn geboorte, een psychiatrisch verleden,  dankzij goed inzicht in zijn eigen ziektebeeld en trouw slikken van medicatie prima functioneert, zelfs een leuk baantje heeft,  warm familiemens, met een filosofische levensbeschouwing en een hilarisch gevoel voor humor, de lekkerste lasagne ter wereld maakt, en hij kwam met het oog op structuur in zijn leven  5 x per week bij haar eten ...en...en ...Stefano op wie ze zo gek en trots  is. Was went en bekt nog niet, gaat dat ooit gebeuren, de verleden tijd voor de overledene.

Met lood in de schoenen (ik ben als de dood voor De Dood) stap ik over zijn door een fleecedekentje toegedekt lichaam. Zijn in sokken verstopte voeten steken er nogal merkwaardig onder vandaan. We gaan ongemakkelijk zitten, een ijzige stilte blijft lang hangen en is pijnlijk, zeker naarmate de tijd verstrijkt. Ineens de vraag om een sigaret, hoewel ze 14 jaar geleden gestopt is. En dan strekt mijn zuster haar hand uit, aait teder zijn sokkenvoeten en zegt zachtjes: "Ach, mijn kleine lieverd,  je mag het niet koud krijgen". En trekt de fleecedeken over het al verstijfde lichaam een stuk naar beneden.

Kippenvel springt op mijn armen. Moederlijke zorg en liefde tot het laatste zware moment....


Ellen van Ree @ellenvanree, freelance journalist voornamelijk voor de internationale MICEbranche, tweet zich suf, ook voor opdrachtgevers, en reist dolgraag en onbevangen de wereld over.

More in this category: « Huub Koch Rijk Willemse »

14 comments

  • Comment Link Jacob Jan donderdag, 26 december 2013 12:03 posted by Jacob Jan

    Kippevel...

    Report
  • Comment Link Marloes donderdag, 26 december 2013 12:14 posted by Marloes

    De leegte wordt langzaamaan weer opgevuld, het gemis blijft...Prachtig geschreven

    Report
  • Comment Link Femke Dekker donderdag, 26 december 2013 12:24 posted by Femke Dekker

    Pffff, wat een verschrikkelijk zwaar moment. Veel sterkte.

    Report
  • Comment Link Sjoerd Weikamp donderdag, 26 december 2013 12:44 posted by Sjoerd Weikamp

    Ellen...wat rol jij soms toch vh ene drama in het andere, maar wat blijf je toch altijd Ellen, 1 vd weinige personen die ik ken die zonder gene mag zeggen dat ze uniek is. X, ook van houkelien en mirte

    Report
  • Comment Link Huub Koch donderdag, 26 december 2013 12:45 posted by Huub Koch

    Uit dat gebaar en het gezegde dat er aan vooraf gaat, in de laatste 2/3 zinnen, spreekt dat wat nooit verloren gaat. De liefde. Het enige waar het leven om gaat.

    Report
  • Comment Link Jan Willem Alphenaar donderdag, 26 december 2013 16:15 posted by Jan Willem Alphenaar

    Slik.... kippenvel en ook een brok in mijn keel

    Report
  • Comment Link Elja vrijdag, 27 december 2013 21:46 posted by Elja

    Tranen hier. Wat vreselijk. En wat oneerlijk.

    Report
  • Comment Link Bregje zaterdag, 28 december 2013 13:40 posted by Bregje

    Heel veel liefs voor jou en jullie lieve buuf. Gruwelijk prachtig geschreven moment.

    Report
  • Comment Link Caroline Berkhof zaterdag, 28 december 2013 18:48 posted by Caroline Berkhof

    O Ellen, wat verdrietig.
    Zit het hele jaar aan je twitter gekluisterd, meelevend met de zoektochten naar Taffa en ondertussen speelt zich dit ongeloofelijk verdriet af. Wens jullie heel veel sterkte.

    Report
  • Comment Link Kim Willems zaterdag, 28 december 2013 21:41 posted by Kim Willems

    Prachtig geschreven, wat een #mijnmoment. Kippenvel.

    Report
  • Comment Link babs zondag, 29 december 2013 14:06 posted by babs

    Lieve schat wat een een tragisch verlies.woorden schieten tekort. zoveel verdriet xxxheel veel sterkte babs

    Report
  • Comment Link Ruth zondag, 29 december 2013 21:54 posted by Ruth

    Lieverd,
    Wat een gemis en verlies.... Prachtig en kippevel..
    Liefs en een dikke knuffel voor beiden xxx

    Report
  • Comment Link Marga Groot Zwaaftink zondag, 29 december 2013 22:54 posted by Marga Groot Zwaaftink

    Ellen, sterkte nog steeds want de tijd slijt maar toch blijft t rauwe randje!

    Report
  • Comment Link Barbara van Baarsel maandag, 30 december 2013 17:26 posted by Barbara van Baarsel

    Lieve Ellebelle, wat maak jij toch ontzettend veel 'bizarre' dingen mee en wat weet jij die gebeurtenissen - of het nu om een verloren Taffa, lieve trouwe Max, een reis door Afrika of over een van je geliefde zusters gaat - zo vreselijk goed te vertalen op papier! Weer een jaar met pijn en verdriet. Heel veel sterkte lieve vrouw! Ik wens je voor 2014 alleen maar mooie, goede, gelukkige momenten, als iemand dat verdiend heeft... juist ja... KUS.

    Report

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.