donderdag, 26 december 2013 22:00

Karin Ramaker

Juni 2013. Ik hoor de vogels fluiten terwijl ik in mijn bed lig. Ik wil eigenlijk niet opstaan maar ik moet naar mijn werk. Zodra ik mijn benen over de bedrand gooi voel ik een venijnige pijn onderin mijn rug die vervolgens de hele dag bij me zal blijven. Het duwt zich langzaam een plekje in de zenuwbanen van mijn lijf en spreidt zich uit. Het bonkt, het zeurt, treitert en duwt, in het begin een paar uur per dag en jaren later altijd. Altijd.
Het fluistert en roept en schreeuwt en zwijgt zodat ik bang ben dat het weer terugkomt en jawel, daar is het gefluister weer. Het maakt dat ik met tanden op elkaar alles doe wat ik normaal gesproken ook zou doen maar ik vlak af.

Ik zit in de Hema op een stoel bij te komen en probeer mijn koffie te drinken maar schiet vol. Huilen in de Hema is al erg genoeg. Ik vertel mijn gezelschap dat ik het zo beu ben. Mijn buik zeurt de hele dag. Mijn rug voert een heen en weer gesprek tussen zenuwen en mijn lijf probeert uit alle macht de moeheid te weerstaan. Mijn voordeur sluit zich steeds vaker voor (werk)uitjes, vrienden, familie en feestjes. Ook mijn werkzaamheden worden minder en minder. 'Het is ook crisis!' wordt me verteld. Maar het is ook de pijl op mijn boog die in een verzwakte poging ver lijkt te schieten, in de lucht wil blijven hangen, maar dan dramatisch snel landt in de grond.

De specialist in het ziekenhuis wil nogmaals van mij horen waarom ik die operatie wens. Na jaren elke maand doodziek zijn is het welletjes. De ontstekingen in mijn buik zijn zodanig aanwezig dat ik niet normaal meer kan functioneren. Ik leef op dubbele naproxen. Tussendoor werk ik 'gewoon'en schrijf mijn tweede boek. Niemand ziet pijn aan de buitenkant. Als ik even lach zal het wel goed zijn, toch? 20 augustus loop ik achter een verpleegster aan naar mijn tijdelijke kamer. Ik heb best mooi uitzicht, zie ik als ik door het ziekenhuisraam kijk. Ik ben nuchter en wacht uren totdat de verpleegster haastig binnenwandelt met een groot ziekenhuishemd. Ik kleed me om, neem plaats in het bed en laat me de gang uit rijden. Vlak voordat ik met bed en al door de grote deur ga, zeg ik 'dag' tegen mijn vriend. Op de operatietafel wordt een infuus ingebracht. Ik ben kalm en haal rustig adem. Dan voel ik dat mijn oogleden zakken. Voor ik erg in heb ben ik in diepe slaap.
De diagnostische ingreep werd een medische ingreep. Na 20 augustus 2013 ben ik pijnvrij.

karinramaker 2 mijnmoment 1200

Ik ben Karin Ramaker. Sinds 2009 ben ik zelfstandig ondernemer en ben gastouder en schrijver en ik geef blogtrainingen en blogworkshops aan bedrijven en zelfstandigen. met-k.com

More in this category: « Jan Dijkgraaf Annelies Verhelst »

13 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.