zondag, 29 december 2013 10:00

Peter Pellenaars

In mijn jeugd heb ik aan voetbal gedaan. Echt goed was ik niet. Ik deed maar wat. Op een dag kregen we een nieuwe trainer. Die kwam met een schoolbord aanzetten, tekende onze posities op het veld en gaf mij een rol: linksback. Vanaf dat moment wist ik wat mij te doen stond. Helaas werd ik er geen betere voetballer door, hooguit een betere teamspeler.

Eigenlijk is er daarna niet veel veranderd in mijn verdere leven. Ik doe maar wat. Totdat iemand mij duidelijk maakt wat mijn rol is. Wat er van mij verwacht wordt. Vaak een eye-opener.

Ik ben nogal een binnenvetter. Ook iemand die niet snel in de ups en downs schiet voor wat betreft emoties. Het is vooral nuchterheid en stabiliteit wat mij kenmerkt. Een weegschaal ten voeten uit. Zonder dat ik verder enige waarde hecht aan astrologie.

Dit wil niet zeggen dat ik onberoerd blijf bij al het fraais dat het leven vaak in petto heeft. Of stevig geraakt wordt wanneer datzelfde onvoorspelbare leven mij een hak zet. Zoals ook dit jaar weer verscheidene keren het geval was. Het is alleen dat ik er in beide gevallen niet al te luid mee te koop ga lopen. Ik bewaar het liever voor mezelf.

Misschien ben ik besmet geraakt door de omgang met mijn Amerikaanse collega's. Hi, how are you today? Fine, thanks. And what about you? Waarna we overgaan tot de orde van de dag. Terwijl het op sommige dagen best wel jubelt of huilt van binnen. Maar om daar nu iedereen mee lastig te vallen? Dat is niets voor mij.

En toch.

Terwijl ik dit schrijf stel ik me zo voor hoe ik over een paar dagen in die eregalerij van #MijnMoment bloggers ben opgenomen. Iets wat me een jaar geleden zwaar in de stress zou hebben doen schieten. (Niet dat jullie iets aan me gemerkt zouden hebben.) Echter dit jaar kan ik het hebben. Vanwege mijn moment. Op 20 maart om precies te zijn. De dag dat er een boekje binnenviel met als titel 'Bloggen als een pro' en geschreven door Elja Daae.

Nieuwsgierig begon ik erin te bladeren en kreeg een lichte hartverzakking toen ik op bladzijde 43 mezelf vermeld zag staan. Hier was een boekje waarin door een blogger die ik erg hoog heb zitten, uitgelegd werd hoe je een betere blogger kon worden. Waarin mijn blog aangehaald werd als voorbeeld! Na de schok volgde het besef van erkenning. Ik was trots op mezelf. Ja, ik deed maar wat. Maar eindelijk de goede dingen.

Dit mag dan misschien overkomen als iets futiels. Voor mij is het echter belangrijk. Geloof me, kleine zaken kunnen een grote impact hebben. Juist als introvert persoon heeft het bloggen veel waarde. Ik heb zo een kans om mezelf te uiten. Me te ontsluiten. De interactie aan te gaan zodat ik de broodnodige feedback krijg op mijn gedachtenkronkels. Een proces waarbij ik me erg onzeker voel maar waar ik dit jaar opnieuw een flinke stap heb gezet. Dank(zij) Elja.


Wanneer ik niet blog op mijn site www.petepel.nl ben ik Peter Pellenaars en werkzaam als Business Systems analyst voor Emerson Process Management in Ede. Ik woon samen met Ingeborg Lunenburg in Arnhem-Zuid en samen hebben we twee kinderen en ook nog eens twee kleinkinderen.

More in this category: « Tom Beek Vera Camilla »

16 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.