donderdag, 25 december 2014 10:00

Ilse Kiwiet

Staatssecretaris Frans Weekers heeft op 30 januari 2014 zijn ontslag aangeboden aan de koning. Na een debat over problemen met toeslagen bij de Belastingdienst.

Wellicht was dit voor u een van de vele artikelen in de krant dit jaar. Voor mij, was dit een bevestiging van iets dat ik al wist, de chaos bij de Belastingdienst afdeling Toeslagen was te groot geworden.

Ilse Kiwiet 400x400 copy copy

Dat je leven zo kan veranderen, door een foutje van een organisatie waar we allemaal lid van zijn. Het zou eigenlijk niet moeten kunnen. Drie jaar geleden ontving ik een brief van de Belastingdienst afdeling Toeslagen. Met het verzoek een ongekend hoog bedrag met spoed over te maken. Uiteraard belde ik gelijk de Belastingtelefoon en dit telefoontje werd de start van een puzzeltocht van 2,5 jaar.

Nu vind ik puzzelen niet heel erg, maar tijdens het puzzelen vond de Belastingdienst onverwacht dat dit bedrag wel betaald diende te worden. En besloot een fikse greep in mijn portemonnee te doen en besloot zonder overleg een betalingsregeling te treffen die onverantwoord was. Van de een op de andere dag waren we arm.

Nog volledig overtuigd dat dit allemaal weer snel goed zou komen, probeerde ik in eerste instantie onze levensstandaard van toen vol te houden, door spullen uit ons huis te verkopen op Marktplaats. Overdag werkte ik. In de avond regelde ik de Marktplaatsverkopen en schreef ik brieven aan de Belastingdienst. In het weekend stond ik vroeg op, om mensen uit de provincie te voorzien van hun Marktplaatsaankoop die afgehaald diende te worden. Die mensen kwamen altijd met het hele gezin en vreselijk vroeg, omdat ze er een dagje Amsterdam van wilde maken. Toen er niets meer van waarde in ons huis stond om te verkopen en er nog steeds geen zicht was op een oplossing voor mijn onterechte aanslag, werd ik gedwongen het roer om te gooien.

Ik zie me nog zitten aan mijn keukentafel. Alle inkomsten en uitgaven op een rijtje. En maar strepen.

Een ding stond voor me vast. Mijn dochter mocht hier niet de dupe van worden. Ze mocht absoluut niet merken, dat we arm waren geworden. Met pijn en moeite betaalde ik haar clubjes. We ontdekten de tweedehands kledingzaken, werden lid van de bibliotheek en lazen dan maar daar de Donald Duck.

Ondertussen liet ik niemand in mijn omgeving merken waar ik mee worstelde. In totale eenzaamheid streed ik tegen een gigantische organisatie. Ik verzon smoezen om niet te hoeven afspreken. Want afspreken kost geld en dat had ik niet. Bovendien was ik inmiddels zo moe geworden van het overleven, dat ik niet eens meer de puf had om gezellig te doen. Vrienden werden kennissen en deze kennissen verdwenen langzaam uit mijn leven.

Tussen al die mensen, zat er 1 heel lieve vriendin, die ongevraagd onze koelkast vulde met toen onbetaalbare lekkernijen. Me een en soms wel twee nachtjes in een jaar liet slapen in 5-sterren hotels. Mij en mijn dochter uitnodigde voor een weekendje weg. Door haar onverwachte acties, bleef ik in contact met het mooie in het leven. En die momenten maakten dat ik me kon opladen om weer te vechten, maar nog steeds alleen.

Tot die dag in september 2013. Op het belastingkantoor, werd ik in een face to face gesprek wederom van het kastje naar de muur gestuurd.

Daar stond ik 40 jaar. Huilend aan de balie. Ik kon niet meer. Ik besloot mijn vader te bellen en om hulp te vragen. Eenmaal thuis hoorde ik een infomercial van de Ombudsman. Die belde ik ook. Binnen 48 uur had ik één dedicated persoon bij de Belastingdienst die onder dwang van de Ombudsman in mijn zaak zou duiken.

In januari 2014 gaf de Belasting Dienst toe een grote fout gemaakt te hebben.

Staatssecretaris Weekers, opperhoofd Belastingdienst trad af. En 15 maart 2014, na een avontuur van 2,5 jaar, waren we weer rijk.

Geld maakt niet gelukkig, wordt gezegd. Geen geld hebben, is een fulltime baan. Vechten met de Belasting Dienst is een fulltime baan. Het zijn de zwaarste banen, die ik ooit heb gehad.

Ergens in het jaar 2014 twitterde ik een quote van mijn dochter: “Kon je maar 1 dag mij zijn, dan kon je voelen hoe leuk het is om jou als mama te hebben”. Net toen ik dacht dat ik niet rijker kon worden in 2014, werd ik opnieuw rijk van 21 woorden van een klein mensje.

Op 31 december 2014 neem ik dankbaar afscheid van 2 vreselijke fulltime banen. We gaan 2 vuurpijlen afschieten, symbolen voor armoede en de Belasting Dienst. De lucht in en weg ermee.

Been There, Seen That, Done That!
Welkom 2015!

Ik ben Ilse Kiwiet, 41 jaar. Moeder van de aller leukste dochter op de hele wereld. Al 30 jaar enorm gecharmeerd van een kleine zingende man op hoge hakken. Dol op koeien knuffelen en opstrooien. In het werkende leven altijd op zoek naar tijdelijk talent voor kleine-en grote organisaties.

More in this category: Jan Willem Alphenaar »

31 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.