donderdag, 25 december 2014 17:00

Elja Daae

Elja Daae Foto: Noémie Deveaux / noemie-deveaux.com

Het Moment van het afgelopen jaar was 28 juli 2014 toen we ons met het hele gezin inschreven in onze nieuwe, Nederlandse gemeente. Na bijna 8 jaar in het buitenland verhuisden we terug naar Nederland met ons gezin, waarvan twee leden überhaupt nog nooit in Nederland hadden gewoond.

Wat het me geleerd heeft, die verhuizing en eigenlijk het hele jaar, reikt veel verder dan dat ene moment. Namelijk: het zijn de kleine momenten die er toe doen. De lichtpuntjes. De dagelijkse dingen. Het Gewone – of wat voor sommige mensen voor 'gewoon' doorgaat.

Zo'n internationale verhuizing is niet niets. Administratief, fysiek, mentaal, op alle vlakken is het stressvol. Weer afscheid nemen en weer opnieuw beginnen. En dit keer is dat opnieuw beginnen nog lastiger, omdat het makkelijker lijkt dan die andere keren maar dat niet is. We lijken gewoon Nederlands en ik voel me gewoon Nederlands, maar we zijn het niet meer. Sterker nog, twee van mijn kinderen zijn maar in beperkte mate Nederlands te noemen. Ze werden geboren, leerden spreken en gingen voor het eerst naar school in andere culturen. Het vraagt nogal een omschakeling.

Elja Daae vliegveld

Maar tussen al die stress door ben ik me nóg beter gaan realiseren dat het allemaal relatief is. Stress ook. En dat je moet genieten van de kleine momenten, van het dagelijkse leven. Geen 'bucket list' voor mij. Ik wil genieten van het hier en nu.

Fietsen naar school en lopen naar de Albert Heijn. Familie en collega's wekelijks in de ogen kijken en omhelzen. Sinterklaas vieren maar dan niet als klein eilandje drijvend in een ander land maar met de hele school, het hele dorp, het hele land. Iedere dag treurwilgen, rookworst, kaas en koeien. Prachtige wegen omgeven door eindeloze weilanden. Betrouwbare, vriendelijke politieagenten, een goede school, een RIVD en een Jeugd Gezondheidszorg. Veiligheid. Verzorging. Vertrouwen.

Waar we ook woonden, er was een grote groep mensen die het slecht had. De armoede in Hongarije. De vele mensen in de VS die het niet redden. En als ik denk aan de Syrische vluchtelingen in Turkije, breekt er weer een stukje van mijn hart.

Als je iets gemist hebt, ga je het meer waarderen. Maar het is zonde om te wachten tot je weet wat je had omdat je het moet missen. Terugkijkend op ons expatavontuur voel ik dankbaarheid voor de ervaring en de nieuwe vriendschappen en het luxe leven. Denk ik aan de doorlopende struggle als buitenlander in een vreemd land, het doorlopende afscheid nemen. Maar steeds meer besef ik ook hoeveel ik gemist heb aan Nederland.

Mijn Moment is die ene dag in de tijd waarop we weer officieel in Nederland woonden. Maar mijn gevoel over 2014 is dit: het jaar dat ik leerde om te genieten van het Nu, van de Kleine Dingen en van het Dagelijkse Leven.

Ik wens jou een prachtig 2015, met veel Genieten van de gewone dingen!


Elja Daae is spreker, blogger, adviseur en schrijfster. Ze schreef boeken over bloggen en over locatiemarketing, werkt voor Frankwatching en is oprichter van Frankwatching Webinars en twitterchat #blogpraat. Daarnaast blogt ze al drie jaar lang iedere dag op eljadaae.nl over van alles en nog wat.

More in this category: « Sanne Walvisch Vera Camilla »

11 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.