vrijdag, 26 december 2014 21:00

Jojanneke van den Bosch

Jojanneke van den Bosch Foto: Natascha van der Spek / studiovdspek.nl

We wandelden op een frisse vrijdag in april door mijn geboorteplaats. Langs mijn ouderlijk huis, langs de sloot waar ik als zevenjarige in viel. Kikkervisjes in mijn haren, ik zie het nog zó voor me. We struinden langs sportvelden en bosjes waar ik ooit hutten bouwde, met begraven blikjes met schatten erin. Spiegeltjes, briefjes, sleutels waarvan niemand meer wist op welk slot ze pasten. Interviewer Sander de Kramer en ik liepen door mijn verleden voor een opname van KRO De Wandeling. Zes uren lang. En we praatten. Zes uren lang. Over mijn leven 'voor' en 'na'.

Na het overlijden van mijn ouders op mijn veertiende was ik, na anderhalf jaar, naar Delft vertrokken. De andere kant van het land. Ik ontmoette er mijn dubbelgangster, die mijn dierbare vriendin en 'zus-plus' werd en bleef. En haar zusje en ouders Coen en Marianne, al snel mijn pleegfamilie. Zij gaven mij een aantal maanden een thuis, toen dat ontzettend nodig was. Ze leerden me om goed voor mezelf te zorgen. Omdat ik het even niet meer in mijn eentje rooide als alleenwonende zestienjarige puber. Wat zij voor mij deden, draag ik mijn leven, in mijn hart, met me mee. Ook dit bespraken we tijdens de wandeling.

De opnamedag was enerverend en lang. Aan het eind van de middag bezochten we restaurant Chez Antoinette, waar mijn ouders' notenhouten kast stond. We praatten wat, we keken wat, ik zette mijn boek 'Zo, nu ben je wees' achterin de kast. Dat leek me een goede plek. Naast de chocolaatjes. Een passend verhaal achter het juiste deurtje.

'That's a wrap', dacht ik.

Want ik had me maar mooi goed gehouden. Niet gebroken, mezelf absoluut niet gespaard, verteld wat ik wilde delen. En nu mocht ik ontspannen. We besloten een hapje te gaan eten om de dag af te ronden. Hartstikke moe en opgelucht liep ik richting restaurantgedeelte.

Daar zaten, volstrekt onverwacht, pleegouders Coen en Marianne. Ik had het werkelijk niet zien aankomen. U wellicht wel, als televisiekijker. Maar ik niet. Het pure feit dat zij bereid waren 154 kilometer heen én 154 kilometer terug te rijden...voor mij...ik was perplex. Ik voelde me in één klap weer even die meid van zestien.

Jojanneke 3 coentoast kleur

Mijn pleegvader zei: 'we zijn er voor elkaar, zo zit het.' En ik voelde pure dankbaarheid en liefde, sterker dan ooit. Wat hij daarmee bevestigde, was mijn blijkbaar terechte gevoel van 'belonging'. Bij hem, zijn familie, maar vooral bij mezelf.

I belong.

Het was een zeer bewogen jaar, in positieve en negatieve zin. Maar dit moment stak er met vlag en wimpel bovenuit. Een moment om diep te koesteren.

Maar op 3 december moesten Coens dierbaren hem loslaten. Hij verloor de oneerlijke strijd tegen die afschuwelijke ziekte, waarvan we in april nog niet wisten dat hij deze onder de leden had. Een bekende uitspraak luidt: 'Make the most of today. Time waits for no man. Today is a gift. That's why it is called the present.'

Wees iemands present.


Jojanneke van den Bosch. Online & social media strategist, eigenaar van Eos OnlineComm Academy (www.onlinecomm.academy). Ontwikkelde de eerste online training over online strategie en social media ter wereld in 2010. Auteur van twee boeken, professioneel spreker en initiatiefnemer van WeesWijzer.NU en WesternOrphans.org. Rotterdammer. Motto: "It's all about binding people, making a difference and achieving your goals."

More in this category: « Martijn Standaart Kim van Velzen »

38 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.