zaterdag, 27 december 2014 19:00

Berdien Renes

Ik druk op 'publish blog' en verwacht nog wel een half uurtje de tijd te hebben voordat mijn eerste post daadwerkelijk gepubliceerd is, maar de weg naar het altaar is kort. Na een halve minuut zie ik de enge woorden; 'Gefeliciteerd uw blog is gepubliceerd'.

HELP.

De afgelopen 4.5 jaar schieten als een slechte film door mijn hoofd heen; carrière gestopt, toenmalige relatie kapot, diverse operaties, maanden met helse infuuskuren, dag in dag uit pijn en aan bed gekluisterd. Dit allemaal door de sluipmoordenaar die Lyme heet. Ik voel angst, onmacht, kracht en verdriet. Ook onzekerheid; geen idee wat me in de toekomst te wachten staat en geen idee of vandaag nog vol te houden is. Je schrijft Lyme met een hoofdletter maar dat verdient hij niet. Het is een ordinaire meedogenloze sloper.

Ik kijk naar mijn vingers en zie dat ze trillen en voel dat mijn hartslag via mijn oren naar buiten komt. 'Waarom zou ik dit publiekelijk willen maken?' hoor ik mezelf hardop zeggen, waarbij ik gelijk denk of ik niet eens naar een psych moet, want hardop praten in een lege kamer is ietwat typerend. Opeens bedenk ik me dat toen ik de keuze maakte om een blog te beginnen en ik de eerste post schreef ik vast een stuk helderder was dan ik nu ben.

De ziekte van Lyme, die levens compleet verwoest, moet met naam en toenaam op de most wanted list. Zodat uiteindelijk niemand er meer om heen kan inclusief de medische wereld of beter gezegd- die al helemaal niet. En dat ik daarbij mezelf 'out' als chronisch ziek is het middel, niet het doel. Ik hoef geen zieltjes te winnen, ik wil Lyme Awareness en Awareness mag wél met een hoofdletter, bij deze spreken we dat af. Door op publish te drukken geef ik aan de buitenwereld toe dat het fout zit, echt fout. Maar vooral, ja vooral geef ik het aan mezelf toe. En dat is misschien nog wel het engste.

Al ijsberend door het huis met een reep chocola in mijn ene hand en in mijn andere hand mijn mobiel begin ik toch weer te twijfelen en vraag ik me af of ik dit echt wil en of ik niet iemand moet bellen die weet hoe je gegevens van internet naar een die-zien-we-nooit-meer-terug-plek kan sturen. Ik besluit te gaan slapen en hoop dat ik morgenochtend niet wakker word met een why-did-I-do-that kater.

Maar om wakker te worden moet je eerst kunnen slapen. Ik had verwacht dat de Lyme zou schrikken van zijn exposure aan de buitenwereld en als een geslagen hond zou afdruipen, maar nee. Of nou 10 of 100 mensen weten dat ik ziek ben, vannacht was het ouderwets krioelen van de pijn. De volgende ochtend als ik wakker word en de tranen over mijn wang stromen van de pijn open ik mijn laptop. 1600 unieke bezoekers op mijn blog en een bomvolle mailbox. Erkenning. Het voelt als een cadeau.

Ik ben 'ge-out' and it feels good.


Ik ben Berdien Renes, 29 jaar en heb de chronische ziekte van Lyme & co-infecties. Waar ik 4.5 jaar lang mijn lippen stijf op elkaar hield over mijn ziektebeeld besloot ik vorige maand online te gaan met mijn hele verhaal met als doel: Lyme Awareness. Mijn blog: bybird.weebly.com

More in this category: « Diana de Groot Roos van Vugt »

17 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.