zondag, 28 december 2014 09:00

Jacqueline Fackeldey

Jacqueline Fackeldey Foto: Jeroen Smeets

Normaal gesproken ben ik niet nerveus voor een lezing, integendeel, ik heb er zin in en ik sta al sinds mijn lagere schooltijd graag op het podium. Normaal gesproken zie ik er niet tegenop en sta juist te trappelen om te beginnen maar dit was anders. Terwijl wij op de voorste banken de kerk hoorden vollopen stroomden de tranen me over de wangen en moest mijn zus me moed inspreken. Ze zei dat ik het kon en dat ik het vast goed zou doen, het was tenslotte mijn werk lezingen geven en zalen toespreken.

Dat klopt, dat is een belangrijk deel van mijn werk en normaal gesproken draai ik er mijn hand niet voor om. Hoeveel lezingen, trainingen, presentaties ik al in mijn leven gegeven heb weet ik niet precies, het zijn er honderden, in binnen- en buitenland, in het Duits, Engels en Nederlands.

Maar dit was anders, dit keer ging het niet over klantropologie, marketing, innovatie, customer experience, klantgerichtheid, social media of social business. Dit keer bereidde ik hem niet aan mijn eigen werktafel voor maar 's nachts in een stoel naast een ziekenhuisbed.

Dit ging over iemand die ik mijn hele leven gekend heb. Over iemand waar ik enorm veel van hield en waar ik ontzettend trots op was. Over iemand die andersom ook trots op mij was en me offline en online van nabij volgde. Iemand op wie ik hopelijk een beetje lijk: zo slim, snel van begrip, zo onderzoekend, zo modern en leergierig als zij wil ik ook graag zijn. Zo oud worden als zij dat werd, nog vol in het leven staand en zo helder tot op het laatste moment, zo wil ik later ook worden.

Maar terug naar het heden, naar die lezing die ik moest en zou geven en die ik natuurlijk ook gegeven heb. Zonder MacBook, zonder keynote of powerpoint en wifi maar gewoon met een microfoon vanaf een vel papier. Ik stond op, raakte even haar kist aan en daar ging ik: precies zoals zij dat zelf voor zich had gezien hield ik die lezing, ik keek af en toe de kerk rond, herkende hier en daar een gezicht, zag deze en gene huilen terwijl mijn zus bemoedigend knikte 'Je doet het goed'.

Die paar minuten waar ik zo tegen op zag vlogen voorbij en voor ik het wist zat ik weer in de bank naast mijn zus. De moeilijkste lezing van mijn leven zat erop. Mijn moeder kon nog een laatste keer trots op me zijn.


Ik ben Jacqueline Fackeldey, klantropoloog (@fackeldeyfinds). Ik help organisaties efficiƫnt en klantgericht ondernemen. Dat doe ik als spreker-wakkerschudder, trainer, adviseur, verandermanager en auteur. Ik woon in Nijmegen en werk overal in den lande. www.fackeldeyfinds.com

More in this category: « Annika Visser Marnix Pauwels »

16 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.