maandag, 29 december 2014 12:00

Karin Ramaker

Karin Ramaker Foto: Marco Raaphorst

'Ik heb geen tijd meer voor bullshit.'

Een vriendin, wiens moeder in 2013 overleed, zei me dit. Ze leerde waarderen wat er was en wat mensen gaven en legde weg wat er niet meer toedeed of narigheid veroorzaakte. Ik heb hetzelfde gedaan afgelopen jaar. Het was ongemakkelijk, confronterend, zwaar en verdrietig maar uiteindelijk beter voor mij. Ik ben erachter gekomen dat eerlijk zijn over mijn gevoel, mijn pijn en mijn wensen alleen voor mij goed doet. Het gaat niet eens om wat de ander doet of zegt. Het gaat erom dat ik het zeg. Het moment waarbij ik voelde dat het zo werkte was op een zomerdag toen ik bij de ingang van een begraafplaats stond.

Een man liep met kruiwagen langs een rij. Links lagen hele kleine kruisjes en zerken. Babies.
Ik wist niet waar ik beginnen moest, vroeg hulp aan de man met kruiwagen. De begraafplaats was opgedeeld in vakken. Of ik wist welk vak. Ik wist het niet. 'Heb je een mobieltje?' Dat had ik. Hij gaf me een nummer. 'De pastoor helpt je verder.'

'Mijn computer moet nog even opstarten.' zei de pastoor. Hij kon, als hij eenmaal in de bestanden kon, precies zien waar mijn grootmoeder zou rusten. Hij beloofde terug te bellen. Ik aarzelde maar besloot zelf te gaan kijken. Misschien kwam ik het graf eerder tegen dan de pastoor. Meteen besloot ik deze dwaze gedachte opzij te zetten. Het leek hier wel een doolhof.

Karin Ramaker 2 Mijnmoment 2014

Soms word je geduwd zonder handen in je rug te voelen. Ik liep rechtdoor maar mijn gevoel zei dat ik naar rechts moest. Ik slenterde langs oude stenen met namen die mij onbekend waren. Ik stond stil op het moment dat ik de hoek om moest. In plaats van vooruit keek ik schuin achter me en zag het graf. Mijn hart maakte een sprongetje. Gevonden! Prompt ging mijn mobiele telefoon. De pastoor had het vak en nummer gevonden. 'Ik ook!' riep ik uit.

Daar lag ze. Van haar drie dochters was er een al jaren afwezig. Op haar sterfbed nog eenmaal haar volwassen dochter gezien en daags later, op de verjaardag van haar enige kleindochter, gestorven. Toen de stoet rouwwagens van Breda naar Oss reed viel de zon door de grijze regenwolken heen. Eindelijk thuis.

Het was bijzonder daar te staan. Vele verhalen niet gehoord. Vele verhalen niet willen horen. Ik had niet verwacht er zo verdrietig van te zijn. Het was jammer hoe het gegaan was. Ik had haar geen kans gegeven haar verhaal te doen en zij was zonder die kans gestorven. Met tranen in mijn ogen legde ik een hartje op het graf. 'Ik maak het goed.' fluisterde ik, draaide me om.

Ik maakte aanstalten terug te lopen naar het beginpunt. Plotseling fladderde er een bruine vlinder rakelings langs mijn voeten. Ik moest mijn pas inhouden of ik was erop gestapt. De vlinder zat stil op een kaal stuk grond en fladderde toen zigzaggend weer weg. Alsof ze me gehoord had en het goed was.


Karin Ramaker is auteur (Gewoon Single, Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan) blogtrainer, blogdocent voor bedrijven en scholen, geeft aan zp-ers dé online blogcursus Blog Away NL en blogt op MET-K.COM

Meer in deze categorie: « John van Rooijen Peter Becker »

18 reacties

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.