maandag, 29 december 2014 12:00

Karin Ramaker

Karin Ramaker Foto: Marco Raaphorst

'Ik heb geen tijd meer voor bullshit.'

Een vriendin, wiens moeder in 2013 overleed, zei me dit. Ze leerde waarderen wat er was en wat mensen gaven en legde weg wat er niet meer toedeed of narigheid veroorzaakte. Ik heb hetzelfde gedaan afgelopen jaar. Het was ongemakkelijk, confronterend, zwaar en verdrietig maar uiteindelijk beter voor mij. Ik ben erachter gekomen dat eerlijk zijn over mijn gevoel, mijn pijn en mijn wensen alleen voor mij goed doet. Het gaat niet eens om wat de ander doet of zegt. Het gaat erom dat ik het zeg. Het moment waarbij ik voelde dat het zo werkte was op een zomerdag toen ik bij de ingang van een begraafplaats stond.

Een man liep met kruiwagen langs een rij. Links lagen hele kleine kruisjes en zerken. Babies.
Ik wist niet waar ik beginnen moest, vroeg hulp aan de man met kruiwagen. De begraafplaats was opgedeeld in vakken. Of ik wist welk vak. Ik wist het niet. 'Heb je een mobieltje?' Dat had ik. Hij gaf me een nummer. 'De pastoor helpt je verder.'

'Mijn computer moet nog even opstarten.' zei de pastoor. Hij kon, als hij eenmaal in de bestanden kon, precies zien waar mijn grootmoeder zou rusten. Hij beloofde terug te bellen. Ik aarzelde maar besloot zelf te gaan kijken. Misschien kwam ik het graf eerder tegen dan de pastoor. Meteen besloot ik deze dwaze gedachte opzij te zetten. Het leek hier wel een doolhof.

Karin Ramaker 2 Mijnmoment 2014

Soms word je geduwd zonder handen in je rug te voelen. Ik liep rechtdoor maar mijn gevoel zei dat ik naar rechts moest. Ik slenterde langs oude stenen met namen die mij onbekend waren. Ik stond stil op het moment dat ik de hoek om moest. In plaats van vooruit keek ik schuin achter me en zag het graf. Mijn hart maakte een sprongetje. Gevonden! Prompt ging mijn mobiele telefoon. De pastoor had het vak en nummer gevonden. 'Ik ook!' riep ik uit.

Daar lag ze. Van haar drie dochters was er een al jaren afwezig. Op haar sterfbed nog eenmaal haar volwassen dochter gezien en daags later, op de verjaardag van haar enige kleindochter, gestorven. Toen de stoet rouwwagens van Breda naar Oss reed viel de zon door de grijze regenwolken heen. Eindelijk thuis.

Het was bijzonder daar te staan. Vele verhalen niet gehoord. Vele verhalen niet willen horen. Ik had niet verwacht er zo verdrietig van te zijn. Het was jammer hoe het gegaan was. Ik had haar geen kans gegeven haar verhaal te doen en zij was zonder die kans gestorven. Met tranen in mijn ogen legde ik een hartje op het graf. 'Ik maak het goed.' fluisterde ik, draaide me om.

Ik maakte aanstalten terug te lopen naar het beginpunt. Plotseling fladderde er een bruine vlinder rakelings langs mijn voeten. Ik moest mijn pas inhouden of ik was erop gestapt. De vlinder zat stil op een kaal stuk grond en fladderde toen zigzaggend weer weg. Alsof ze me gehoord had en het goed was.


Karin Ramaker is auteur (Gewoon Single, Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan) blogtrainer, blogdocent voor bedrijven en scholen, geeft aan zp-ers dé online blogcursus Blog Away NL en blogt op MET-K.COM

More in this category: « John van Rooijen Peter Becker »

18 comments

  • Comment Link Agnes maandag, 29 december 2014 12:05 posted by Agnes

    Mooi, dat zijn momenten die je beleeft als je de bullshit achter je laat!

    Report
  • Comment Link Jeroen de Jong maandag, 29 december 2014 12:23 posted by Jeroen de Jong

    Eén woord; PRACHTIG!

    Report
  • Comment Link Joop maandag, 29 december 2014 12:51 posted by Joop

    Wat een mooi verhaal Karin.

    Report
  • Comment Link Erna van Vondel maandag, 29 december 2014 12:51 posted by Erna van Vondel

    Ontroerend mooi!

    Report
  • Comment Link karin r. maandag, 29 december 2014 12:55 posted by karin r.

    dank! het wás ook erg mooi. ruimde op. ;-)

    Report
  • Comment Link Sanne Roemen maandag, 29 december 2014 12:55 posted by Sanne Roemen

    Heel mooi verteld en de kracht van 'no bullshit' is inderdaad een superpower.

    Report
  • Comment Link Huub Koch maandag, 29 december 2014 12:55 posted by Huub Koch

    Meeslepend verslag van jouw moment, Karin
    en 2015 wordt vast nog grootser Karin!

    Report
  • Comment Link Jojanneke van den Bosch maandag, 29 december 2014 13:27 posted by Jojanneke van den Bosch

    Prachtig, Karin! Zelf sturen en je laten leiden, mooie balans!
    En het gevoel 'en zo is het goed'. Mooi man.
    Xxx Jojanneke

    Report
  • Comment Link Kim Wybenga maandag, 29 december 2014 13:31 posted by Kim Wybenga

    Kippevel & tranen prikjen in mn ogen, erg mooi geschreven!

    Report
  • Comment Link Debbie Peteri maandag, 29 december 2014 13:37 posted by Debbie Peteri

    Ontroerend! Je laat ons mee(be)leven. Dank daarvoor, Karin.

    Report
  • Comment Link Esther maandag, 29 december 2014 15:01 posted by Esther

    Slik. Mooi.

    Report
  • Comment Link Ellemijn maandag, 29 december 2014 16:08 posted by Ellemijn

    Brok in mijn keel

    Report
  • Comment Link Marleen maandag, 29 december 2014 19:47 posted by Marleen

    Prachtig!

    Report
  • Comment Link Marloes maandag, 29 december 2014 22:56 posted by Marloes

    Wat een ongelooflijk mooi moment. Ze zou trots op je geweest zijn, dat weet ik zeker.

    Report
  • Comment Link MichielB dinsdag, 30 december 2014 12:55 posted by MichielB

    Wow, ontroerend. Dank.

    Report
  • Comment Link Sylvia dinsdag, 30 december 2014 21:46 posted by Sylvia

    Jouw moment raakt mij, alsof ik met je meeloop... Brok in mijn keel, wat een mooie beleving, een pracht moment en hoe je dat omschrijft.. X syl

    Report
  • Comment Link karin r. dinsdag, 30 december 2014 22:02 posted by karin r.

    @sylvia: dank je wel.

    Report
  • Comment Link Monique zaterdag, 26 december 2015 14:35 posted by Monique

    Wow.. Ik lees dit nu pas...Bijna een jaar later... Prachtig hoe je het verteld, ook ik liep even met je mee... Xx

    Report

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.