maandag, 29 december 2014 21:00

Erna van Vondel

Erna van Vondel Foto: Punkmedia

Ook dit jaar ontkom ik er niet aan een "mijn moment" over mijn moeder te schrijven.
Ik kies hiervoor omdat de rest van 2014 zich kenmerkt door vooral veel afscheid nemen (in allerlei vormen) en doodgaan, waar ik me soms even geen raad meer mee weet.
Mijn moeder, nu 96 jaar, lijkt onverstoorbaar verder te leven.
"Ik word er wel 100!!" Roept ze al haar hele leven.
Haar kracht lijkt uit een ander universum te komen, denk ik wel eens.

Erna van Vondel 2 moeder met Willeke Alberti

Het is 14 september 2014 in de namiddag als ik haar aan de telefoon heb.
Alles vergeet ze inmiddels, maar die ene en enige foto op het toestel (mijn foto) zorgt er nog steeds voor dat het lijntje blijft en ze kan bellen. Soms roept ze keihard als ik opneem: "Waar ben je? Waar is iedereen en wat doe ik hier?!" Om even later een mail van een kennis te ontvangen die schrijft: "Vanmiddag bij je moeder geweest. Ze was zo vrolijk en is zo blij met haar kamer".
Allemaal moment opnamen, kleine en grote.

Over de hele linie is ze vooral tevreden en neemt het leven zoals het komt.
"Mam, hoe denk je dat je je verjaardag wilt vieren?"
"Kind, ik leef in het nu, dat weet ik niet".
En dan ben ik verbijsterd hoeveel ik op dat moment leer. Zonder gekunstelde lessen gewóón in het nu leven.

Ze vraagt me steeds vaker of "ons pa en moe(ke)" nog leven en of ik "de wichters" ( Gronings voor meiden/zussen) nog wel eens zie. Maar zij is de laatste der Mohikanen uit een gezin van 8 kinderen.
"Dit horloge heb ik van ons pa", zegt ze, liefdevol wijzend naar haar pols waar haar horloge, wat ik vorig jaar voor haar kocht, alle kanten op glijdt. "Wat lief." Zeg ik.
"Ja, dat horloge gaf hij me een paar weken geleden. En ons moeke was hier laatst nog, of leeft die niet meer?" Nee mama, ze is al meer dan 35 jaar dood....

Ik ben steeds vaker haar jongste zusje.
Voorzichtig zeg ik soms nog dat ik haar dochter ben en zij mijn moeder.
"Ben jij mijn kind??" Met een verbaasde blik staart ze me aan. "Daar kan ik me niks bij voorstellen!"
"Waarom kun je je er niks bij voorstellen dan? "Vraag ik nieuwsgierig en er van uitgaand dat het antwoord uit zal blijven. Maar het antwoord is verrassend: "ik voel me nog zo jong".

In deze roerige tijden, waarin ouderen en mensen met beperkingen binnen de zorg in een hele onzekere en zorgelijke overgangsfase komen, ben ik blij dat zij in een verzorgingshuis woont waar het goed is en waar aandacht is voor de mens. Dit jaar vierden ze het 50 jarig bestaan en als verrassing trad Willeke Alberti op. Op de kast hangt nu een foto waarop mijn moeder met Willeke vereeuwigd is. Wie het is, weet ze niet meer, hoewel ze een tijdje geleden beweerde dat Willeke "ons moeke" was. Ook dat kan dementie zijn: humor.

Dan, tijdens dat telefoongesprek, alsof er een filosoof in haar ontwaakt: "Ik vergeet zoveel, Erna. Alles vergeet ik! Straks herken ik je misschien niet meer. Maar ik zal je nóóit vergeten".


Erna van Vondel - 53 jaar – geboren met optimistisch gen en progressieve spierziekte SMA – leeft met ex-zwerfhondje Kika in Nijmegen. Deed dit jaar mee aan Editio schrijfwedstrijd editio.nl/schrijfwedstrijd/twee-dagen-voor-het-zomer-werd en schrijft stug door.

More in this category: « Judith Huinink Christa Krommenhoek »

12 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.