dinsdag 30 december 2014 12:00

Daniëlle Schouten

Het is 30 augustus. Ik heb vandaag op de Historic Grand Prix in Zandvoort gewerkt. Een prachtig evenement vol klassieke sportwagens en bijbehorende liefhebbers. Ik ben twintig weken zwanger en stel me voor hier ooit met onze zoon rond te lopen. Voor mijn vriend en ik naar huis gaan, bezoek ik het toilet en schrik me rot. Bloedverlies. We bellen de verloskundige en snellen naar huis. Ik word onderzocht en gerustgesteld. De volgende dag is het weer raak. In het ziekenhuis blijk ik een placenta previa (voorliggende moederkoek) te hebben. Wat bloedingen kan veroorzaken. Kans van 3 op 1.000. Maar de kleine man maakt het goed en ik mag naar huis. Een week later genieten we zelfs van een heerlijke roadtrip over de bergpassen van de Alpen. Onze laatste vakantie samen. Hoewel zijn aanwezigheid niet onopgemerkt voorbij gaat tijdens het bedwingen van een haarspeldbocht.

Op 5 oktober lijkt het weer mis. Ik verlies wederom bloed en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Omdat een vroeggeboorte dreigt, krijg ik longrijpingshormonen. Na vier dagen mag ik weer naar huis. Onze onbezorgheid achterlatend. Precies een week later verlies ik iets wat later een bloedstolsel blijkt te zijn. Ik hyperventileer van de schrik. Binnen een kwartier zijn we weer in het ziekenhuis. Ik blijf een nacht ter observatie. Vanwege mijn complicatie wordt er drie weken voor de uitgerekende datum een keizersnede gepland. Dat geeft je als vrouw een dubbel gevoel, maar ik sluit vrede met het idee.

Maar dan word ik 24 november 's nachts wakker en ontdek weer bloedverlies. En ik voel m'n anders zo actieve kindje niet meer bewegen. We bellen in angst het ziekenhuis, dat een ambulance wil sturen, maar ik verzeker ze dat we zelf sneller zijn. Mijn vriend neemt alle verkeerslichten voor lief en in minder dan tien minuten zijn we in het ziekenhuis. Met een van kleur verschoten joggingbroek en zonder vluchtkoffertje. Ik word meteen aan de CTG gelegd. Daar is 'ie weer. Dat hoogtoerige hartslagje wat elke keer weer voor ontlading zorgt. Ik doe de rest van de nacht geen oog dicht vanwege weeën. Die deze keer de oorzaak óf het gevolg van de bloedingen zijn. Om 7 uur volgt er nog een nieuwe vloed, de verpleegkundige zegt me dat ik nog even niet mag ontbijten. Om 9 uur wordt duidelijk waarom. Ze gaan de keizersnede vandaag om 10 uur uitvoeren. Tijd om aan het idee te wennen is er niet. Er moeten voorbereidingen worden getroffen. De zenuwen gieren door m'n lijf.

Het is 24 november, 10.52 uur. Mijn lief houdt m'n hand vast, een van de twee ledematen die ik nog wel voel. Ik zie spanning in zijn gezicht, maar tegelijk stralen zijn ogen rust uit. Dan gaat het groene afschermdoek naar beneden. En is daar... Fedde. Onze zoon. Uit liefde ontstaan. Terwijl hij uit me getild wordt, geeft hij een klein krijsje. Ik voel tintelingen en intens geluk door m'n bovenlichaam stromen. Mijn lief en ik kijken elkaar aan, de tranen rollen over onze wangen, "hij doet 'et." We call it magic.

Mijn moment Danielle Schouten tussenbeeld 1200x800

Ik ben Daniëlle Schouten (@danischouten), living in the fast lane. Heb een passie voor auto's en deel die met mijn lief met wie ik samen in Rotterdam woon, in Leusden werk en regelmatig on the road ben. Werkte afgelopen zes maanden o.a. aan de Porsche webshop.

Meer in deze categorie: « Hans Mestrum Joris Leermakers »

16 reacties

  • Reactielink Sandra van Kolfschoten dinsdag 30 december 2014 12:05 Geplaatst door Sandra van Kolfschoten

    wat kun je dan bang zijn
    en blij
    ik was het tegelijk bij het lezen van je verhaal
    het is magisch
    samen ouders worden
    van harte met Fedde

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen dinsdag 30 december 2014 12:20 Geplaatst door Sanne Roemen

    Holymaloney wat beschrijf je dat spannend, ik hield mijn adem in. En gefeliciteerd met je zoon!

    Rapporteren
  • Reactielink Suzanne dinsdag 30 december 2014 14:27 Geplaatst door Suzanne

    Wauw..... *snuf*

    Rapporteren
  • Reactielink Jeanine dinsdag 30 december 2014 15:53 Geplaatst door Jeanine

    Boem.. wat schrokken wij, de collega's die zo stilletjes op afstand meeleefden. Boem boem.. Het hartslagje dat voor ontlading zorgde. En toen.. bengboemerdeboem.. werd magische Fedde geboren. En het is jullie zó van harte gegund, Daan! Alle goeds gewenst voor jullie alle drie. Boem boem, hartje, sluiten.

    Rapporteren
  • Reactielink marlooz dinsdag 30 december 2014 16:02 Geplaatst door marlooz

    Jeetje wat een spannende tijd heb je achter de rug! Wat fijn dat het allemaal goed is gekomen. Geniet van je mooie man. x

    Rapporteren
  • Reactielink Carlo dinsdag 30 december 2014 16:35 Geplaatst door Carlo

    Hoe herkenbaar allemaal. Jullie hebben de kleine man niet zonder slag of stoot gekregen blijkt uit je mooie verhaal. Ik ging ook in gedachten weer even terug naar die periode, vol onzekerheden en onrust die je sowieso al hebt en dan nog eens wordt versterkt door complicaties. Goddank nu alles oke en kan, ondanks hoestjes, griepjes, tandjes-die-doorkomen etc Het Grote Genieten beginnen. Klasse Daan (en Per)!

    Rapporteren
  • Reactielink Ellemijn dinsdag 30 december 2014 16:39 Geplaatst door Ellemijn

    Pfffffff, wat een spannend verhaal...mijn hart deed ook boemerdeboemboemboem! En dan die prachtige foto! Gefeliciteerd met jullie zoon!

    Rapporteren
  • Reactielink Tom Beek #ish dinsdag 30 december 2014 17:32 Geplaatst door Tom Beek #ish

    Wat jij hebt ervaren, beleef ik nog eens tijdens het lezen.
    Tranen van angst en gelukkig ook tranen van geluk, heel veel geluk.
    Wat een verhaal. Wat geweldig dat het eindigt met een zucht van opluchting. Het begin van iets moois, veel mooiers is er niet. (Heb ik onlangs ontdekt :)
    En jullie zijn een topteam, zo te lezen, yeah !
    Trots op jou, wens jullie de wereld!
    Kus van je twittervriendje Tom

    Rapporteren
  • Reactielink Milkshake dinsdag 30 december 2014 18:09 Geplaatst door Milkshake

    Ik hield mijn eigen hart vast tijdens het lezen. Phew. Heel veel geluk samen.

    Rapporteren
  • Reactielink martijn standaart dinsdag 30 december 2014 19:41 Geplaatst door martijn standaart

    Mooi en fijn om te zien dat alles ' goed' is.
    geniet er samen van, voor je het weet, rijdt hij op zandvoort...

    Rapporteren
  • Reactielink SanneW dinsdag 30 december 2014 21:20 Geplaatst door SanneW

    Wat een wonder. Kippenvel allover. Prachtige foto ook. X

    Rapporteren
  • Reactielink Erik Visser dinsdag 30 december 2014 23:54 Geplaatst door Erik Visser

    Zo wat hebben jullie 3 wat meegemaakt en wat een prachtige kerel. Heel veel liefde en geluk gewenst samen.

    Rapporteren
  • Reactielink Jojanneke van den Bosch woensdag 31 december 2014 09:02 Geplaatst door Jojanneke van den Bosch

    Wat een spanning, en wat fijn dat alles goed is gekomen. Pfjoe!

    Rapporteren
  • Reactielink Diana de Groot woensdag 31 december 2014 12:36 Geplaatst door Diana de Groot

    Kippenvel. En tranen. Wat mooi!

    Rapporteren
  • Reactielink Daniëlle Schouten woensdag 31 december 2014 16:39 Geplaatst door Daniëlle Schouten

    Dank allemaal voor jullie lieve reacties en felicitaties! .000 (met dezelfde complicatie) zich al gemeld hebben en mijn ervaring én geluk delen.

    Rapporteren
  • Reactielink Daniëlle Schouten woensdag 31 december 2014 16:40 Geplaatst door Daniëlle Schouten

    Dank allemaal voor jullie lieve reacties en felicitaties! Bijzonder ook dat de andere 2 uit 1.000 (met dezelfde complicatie) zich al gemeld hebben en mijn ervaring én geluk delen.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.