woensdag, 16 december 2015 17:14

Hermannus Stegeman, drie jaar later

Samen staan we bij het graf, drie jaar later. Steeds meer vervagen de herinneringen en dat voelt goed, hoe raar dat ook klinkt. Het is als het optrekken van mist waardoor het landschap zich weer in alle schoonheid tonen kan. Het haalt de pijn ook beetje bij beetje weg en het gat dat ontstond wordt meer en meer ingevuld met trots. Scherper wordt weer het beeld van wie je was en wat je betekende voor mij en voor ons allen. Wat we je wilden zeggen, maar niet meer kwijt konden. Omdat jij langzaamaan steeds meer kwijt was. Wij je steeds meer kwijt raakten. En nu weer terug hebben. Drie jaar heelt veel. Gelukkig wel.

Tot zo’n moment dat het nieuwste nummer van Jan Rot langskomt, waar alles eigenlijk wel inzit van #mijnmoment2012 , inclusief het gedwongen afscheid van vrienden: “Stel dat het zou kunnen”

Tot zo’n moment dat er een brief of mail binnenkomt. Iemand die zich verontschuldigt voor zijn mindere sociale betrokkenheid, want het gaat thuis niet zo goed. Momenten dat alle emotie er ineens weer vol uitkomt, dat je jankend op de bank ineens weer vol wordt geconfronteerd met het verdriet en de pijn die dementie te weeg brengt. Dat je op wilt staan en de steun wilt zijn die mensen dan zó hard nodig hebben. Door je eigen pijn heen.

Het blijft moeilijk, duwen op de plek die pijn doet. De energie verzamelen en de confrontatie aangaan met je eigen emotie. Het lukt me beter, maar nog niet altijd. Niemand gun je echter zo’n reis alleen...

More in this category: « Nathalie Bakker Karin Ramaker »

5 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.