zondag, 27 december 2015 20:00

Karin Ramaker

Herken je het moment dat je ineens beseft dat je in een situatie zit waar je niet meer uit kunt omdat je, als je dit wel zou doen: weglopen, meer ogen op je gericht zou krijgen en dus de aandacht op jezelf zou vestigen dan wanneer je dit niet zou doen dus blijf je maar zitten en ga je door je eigen ingeprente stresshel en hoop je dat je het overleeft?

Toen ik zes was stond ik bovenop biljarttafels in de meest hilarische Carnavalsoutfits gek te doen en mensen klapten. Ik hield ervan. Toen ik mijn communie moest doen en in de kerk in een rij stond met mijn lichtblauwe jurk en kanten sokjes moest iedereen naar voren komen en zichzelf voorstellen door een microfoon. Toen ik  iets te enthousiast naar voren liep stootte ik hard met mijn voortand tegen de microfoon waardoor er een hard geluid dwars door de kerk echode. Ik weet niet meer wat ik zei maar mensen moesten lachen. Het deerde me niet. Ik was een onbevangen kind, goedlachs en niet bezig met andere kinderen en wat zij van me vonden. ‘Ze is soms een beetje erg zeker van haar kunnen’ stond in mijn rapport. Ik had geen last van de wereld. Wat een ontzettend fijn gevoel moest dit geweest zijn. Ik raakte het volledig kwijt op de middelbare school en het duurde erg lang voordat het oude gevoel een beetje terug was.

Of ik wilde spreken bij een evenement en een workshop wilde geven. Ik twijfelde.

Je grootste angsten moet je aanpakken, was het stemmetje in mijn hoofd.

Ik zei ja en poepte vervolgens twee weken lang bijna in mijn broek.

Ik kreeg informatie over wat de deelnemers konden verwachten en hoe wij samen op het podium uitgenodigd zouden worden om in een interview ons verhaal te doen. Samen dus. Ik was daardoor meer bezig met de voorbereidingen voor mijn workshop dan met mijn eigen verhaal. Ik ging er blindelings vanuit dat de informatie die ik gekregen had klopte. Het viel allemaal mee. Gewoon vragen beantwoorden.

En toen zat ik plotseling in de zaal en draaide alles om. De eerste gast werd aangekondigd voor een pitch en kreeg een microfoon in haar hand geduwd om uitleg te geven over haar werk. Een pitch?! Oh mijn god! Dit was niet wat ik dacht dat het zou zijn!

Er gebeurde ineens ook iets anders. Er kwam een rust over me heen. Waar het vandaan kwam, ik weet het niet. Als je veel erger hebt meegemaakt en je kunt relativeren valt het allemaal wel mee. Vertrouw op jezelf. Je kent je eigen verhaal. Het komt goed.

‘Nu de laatste spreker, Karin Ramaker!’

Tweehonderd mensen in de zaal applaudisseerden. Ik voelde hoe mijn benen al naar het podium liepen terwijl ik in mijn hoofd nog op mijn stoel zat. Ik pakte de microfoon, kreeg een flashback naar een kerk, lachende gezichten, nam adem, keek rustig de zaal in en begon: ‘Ik ben zo slecht in pitches, daarom blog ik.’


Karin Ramaker (http://met-k.com) is auteur, blogtrainer en organiseert crossmediale internetprojecten. Haar derde boek Beter Bloggen (http://met-k.com/beter-bloggen), een inspirerend doe-boek voor zzp’ers, ligt nu in de boekwinkels.

Karin Ramaker foto 2 mm2015 1200

3 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.