zaterdag, 26 december 2015 16:00

Sanne Noorman

Een donkere donderdag in december. Daar lig ik dan. In bed. Het is elf uur en bewegen lukt niet. Ik kan niet meer. Ben op. Lamgeslagen.

Over het algemeen word ik getypeerd als een vrolijke, drukke en gezellige Miep. Ik lach veel, zwaai altijd. Schijn zelfs hardop te zingen als ik over straat loop. Ik heb het helemaal naar m’n zin in het leven, zou je zeggen. Toch is datzelfde leven niet altijd lief voor me geweest. Er zijn vervelende dingen gebeurd. Dingen die me overkomen zijn. Ik kon hoog of laag springen, de situatie bleef hetzelfde. Het enige dat ik kon doen was het een plekje geven. Dat klinkt oh-zo-mooi en schijn je met alles in het leven te moeten doen. Maar, lekker cliché, makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben een tobber, een denker. Mijn hoofd draait 24/7 op volle toeren. Ik denk mijn hoofd maar doe mijn hart.

Dat het leven soms hard voor me was vond ik zelf niet zo boeiend. De buitenwereld wees me erop. “Jee Sanne, dat is allemaal niet niks.” Tja. Het zal wel. Het leven is voor veel mensen weleens niet zo leuk. Het kan niet alleen maar lang leve de lol zijn. Ieder mens krijgt vroeg of laat ellende op zijn of haar bordje. Bij de één blijft het misschien bij een klein stukje vlees waarop je even moet kauwen, doorslikken en weer doorgaan. De ander krijgt een heel varken te verstouwen. Hoe dan ook, zet je tanden erin en bijt het kapot, dat leed. En ga door met je leven.

Hoor mij nou, met m’n grote mond. Je kunt wel door blijven hollen maar de ellende achtervolgt je vroeg of laat toch. Het wil verwerkt worden. Tot die tijd laat het je niet met rust, weet ik nu. Ik heb mezelf hier niet de gelegenheid voor gegeven. Dacht dat ik er wel mee om kon gaan. Ik had immers een leuk leven met veel zon. Dat er af en toe een grote grijze wolk voor hing, daar ging ik aan voorbij. Ik wilde vooral heel gelukkig zijn. Omdat naasten dat niet waren. Daarom. Daarom moest ik lachen. Vrolijk zijn. Van het leven genieten.

Twee uur later. Mezelf versleept van bed naar bank. Mijn vriendinnetje belt. Vraagt hoe het met me gaat. Ze neemt geen genoegen met een oppervlakkig ‘prima’ en ik barst in huilen uit. Nog geen vijf minuten later. Een voorzichtige lach op mijn gezicht. “Ach San, wat is nou eigenlijk geluk? Is dat alles op rolletjes? Een huis, een tuin, een kind, een goede baan? Of praten we onszelf dat aan? Willen we niet alles veel te goed doen en zijn we daarom nooit écht gelukkig? Omdat we altijd streven naar meer of beter?” Even ben ik stil. Dat is het! We besluiten onze eigen definitie van geluk te creëren. Een meer haalbaarder doel dan het ogenschijnlijke perfecte plaatje. Minstens drie keer per dag lachen. Dan zijn wij gelukkig. En me dunkt. Zelfs op zwartste dag van het jaar kan ik zeggen. Ik ben gelukkig.


Sanne Noorman (28) heeft naar eigen zeggen te veel schoenen en te weinig voeten. Ze is vier jaar geleden gestart met online schoenenboetiek Uppark en nam twee jaar later ook schoenenoutlet Fooshz.com over. Dit jaar heeft Sanne tevens een fysieke schoenenwinkel in het Limburgse Horst aan de Maas geopend. In haar persoonlijke blog Sanne. Shoes & Stories. schrijft ze over alles wat haar bezighoudt in het leven.

More in this category: « Els ten Napel Fabian Spierings »

12 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.