zondag, 27 december 2015 12:00

José Geertsema

‘Ik ga niet meer naar school, het wil niet meer.’

Het nieuwe schooljaar is net 1,5 week gestart. Haar kamer is geverfd, haar boeken zijn gekaft. Alles is klaar voor een goede start. Naast mij zit Sterre.

Het is niet de eerste keer dat ze dit zegt en in mijn hoofd denk ik, ze moet naar school, je hoort gewoon te doen. En terwijl ik naar haar kijk, vraag ik me af wat gewoon is.

Ze heeft het echt geprobeerd maar het past niet. Het gevoel dat ze halverwege de brugklas had is sterker geworden, haar vertrouwen is weg.

Een dag later maken we een mindmap met mijn handen. De rechterhand is voor de plussen, de linkerhand voor de minnen. Voor elke vinger een gevoel en gedachte. Verdrietig vertelt ze wat haar raakt, onrustig maakt. Waar ze zich voor schaamt, wat ze voelt en denkt.  Ze vertelt me niets wat vreemd is. Ze zegt misschien wat ik zelf ook voel, maar vaak niet durf te zeggen. Ik luister alleen.

Mijn eigen overtuigingen worden stil, maar het echoot nog, ‘doe ik dit wel goed?’ En zoals ik haar voel is het goed, maar doe ik dit dan zo goed als moeder? Mijn hoofd is aan het hollen. Op haar bed zit een meisje, ze praat vanuit haar gevoel. De overtuigingen zijn nog ver weg.

1,5 week gaan voorbij. Een tijd zonder school. Van een hulpverlener krijg ik te horen dat er een no-escape beleid is. Ze moet. Ze moet naar school. Wij gaan verder op haar eigen, een andere weg.

 Thuis voel ik haar verlies en verlangen. Een meisje van dertien die in het vrij zijn en het missen van school ontdekt dat ze graag naar school wil, maar naar de andere school.

Daar zit zij, ons meisje bij de schoolleider van de andere, misschien nieuwe school. In een klein kamertje met twee meneren, één mevrouw. Zij en ik. Ze praat. Ik hoor hoe ze zoekt om het goed te zeggen. Zeggen wat ze voelt, wat ze graag wil. En even gaat het gesprek over risico, maatwerk, over geld en van die dingen.

En dan de vraag van de schoolleider, ‘waarom zou het op deze school wel lukken, hoe weet je dat?’  Ze gaat rechtop zitten en kijkt hem aan. ‘Meneer, dat weet ik niet zeker, dat voel ik gewoon.’ Het gesprek valt stil.

We glimlachen samen. Verlegen. Haar moment.

En voor nu ook mijn moment. In mijn ratio ben ik verantwoordelijk, in mijn gevoel ben ik klein, liever dichter bij mezelf en bij haar. 

De volgende dag begint ze op haar nieuwe school. Spannend om te starten.  Nu vier maanden later sluit ze 2015 af met mooie rapportcijfers.

Eigen Sterre. Ze leert mij denken aan de kant te zetten voor de zuiverheid van gevoel. En als het in mij knaagt of ik de openheid mag hebben om dit verhaal op te schrijven, zegt zij heel eenvoudig ‘het is toch goed?’ Ik luister. Wat kan ik nog veel van haar leren.


José Geertsema (@JoseGeertsema)  directeur-bestuurder van landelijke zorgorganisatie Ixta Noa www.ixtanoa.nl , executive coach JOSAY www.josay.nl

Ik ga voor het mogelijk en zichtbaar maken van wat onmogelijk lijkt te zijn. Veranderingen faciliteren, waarbij mens en samenleving tot recht en in een gezonde balans komen, is mijn missie. Ik woon in Arnhem met Henk en ben 'n lieve mam van twee prachtige meiden Sterre  (2002) en Luna  (2005).

19 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.