woensdag, 30 december 2015 22:00

Fiona Stoop

Hier zit ik, op een houten stoel. Het zonnetje schijnt naar binnen. Ik zit onder begeleiding in meditatie met mijn ogen dicht, de tranen rollen over mijn wangen. Ik vind er beetje bij beetje mijn tot dan toe voor mij onzichtbare ik. De dingen die ik blijkbaar diep heb weg gestopt. Momenten van vroeger en nu dwarrelen voorbij. Vergeten momenten waarop ik me ongezien of niet gehoord voelde. Eenzaam zelfs.

Natuurlijk wist ik dat ik een helper ben. Ik koesterde het, vond het een mooie eigenschap. Maar daar, op die stoel ontdek ik ook mijn grenzen. Ik dacht echt dat ik ze al kende, maar toch niet... Ik luisterde niet. Niet écht. Nu voel ik het. F..luit! Dat was het dus.... Dat was het waarom m'n lichaam vaker weerstand liet voelen, waarom ik af en toe een knoop in m'n maag had: Ik respecteerde mijn grenzen gewoon niet! Opeens voel ik kristalhelder waar ze zitten en hoe het voelt als iemand eroverheen walst. Ik stond er tot nu toe gewoonweg niet bij stil. Vandaag ontdek ik dat ik er ook mag zijn. Het is zo simpel als dat.

De weken en maanden erna probeer ik mijn omgeving te vertellen waar ik mee bezig ben en hoe goed dat voelt. Ik oefen in meditatie, voelen en spreken. De weerstand van mijn omgeving is of voelt in ieder geval voor mij groot. Ze zien dat er iets is veranderd en dat de vanzelfsprekendheid van het klaar staan weg is. Ik zet zelfs een oude vriendschap, die niet zuiver voelt, plotseling op scherp.
Het roept emotie, vragen en meningen op. Ik begrijp dat. Het is alleen nog zo vers dat de juiste woorden ontbreken. Maar steeds weer voel ik dat het goed is.

Mijn moment leidde ertoe dat mijn privé wereld op z'n kop kwam te staan. Omdat ik me anders ging gedragen, anders ging communiceren. Het eenzame besef daarna, dat ik al die jaren niet alleen mezelf heb misleid, maar ook mijn nabije omgeving daarin meenam, snijdt door merg en been. Want ik ben dus eigenlijk minder die zorgende, helpende, gevende persoon dan ik deed voorkomen. Dat was blijkbaar toch een in mijn jeugd aangeleerd patroon om gezien en geliefd te worden. Toch voorwaardelijker dan ik dacht. En als een pleaser íets niet wil, dan is dat andere mensen teleurstellen. Af en toe neig ik daarom in een reflex terug naar dat oude patroon, maar er lijkt iets dusdanig veranderd dat dat maar voor even is.

Ik leef nu met al mijn sensoren open. Ik voel me minder onrustig, liefdevoller, vrediger en leer in volle aandacht mensen ontdekken en te zien. Te voelen of er een oprechte verbinding is. Ik ontdek mensen die bij mij passen en mij leuk vinden om wie ik écht ben. Ook als ik even nee zeg of niet help.

Mijn moment is het moment waarop ik mezelf toestond écht mezelf te zijn. Ik moet er gewoon blijkbaar f* 43 voor zijn geworden.


Ik ben Fiona Stoop, personal branding trainer en ik help mensen bij het online en offline profileren zodat ze zakelijke doelen kunnen halen.

More in this category: « Tom Beek Diana de Groot »

23 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.