zondag, 25 december 2016 21:00

Sandra van Kolfschoten

Sandra was een heel leuk meisje, nu een prachtige vrouw

En alles wat ze nu heeft, is wat ze hebben wou....................

Vijf jaar geleden zong mijn beste vriendin Jeanne deze regels op mijn veertigste verjaardag. Giorgio was de DJ. Het was een geweldig feest. Het was een geweldig jaar. Het jaar daarna. Waren ze er allebei niet meer. Mijn beste vriendin. Mijn lieve man. Dood.

Deze maand op 1 december was Giorgio zijn veertigste verjaardag. Ik denk aan de grapjes die we samen zouden maken. Het grote feest dat ie niet zou willen en wat ik toch zou organiseren. Ik hoor wat hij zou zeggen. Ik hoor nog heel vaak wat hij gezegd zou hebben. En ik weet ook nog precies hoe hij voelt als ik mijn ogen dichtdoe.

Dit jaar was het jaar van ons boek. Midden in ons gelukkig leven, is de titel. Mijn teksten. Alex haar tekeningen. Een eenmalige uitgave van 300 stuks. Het boek voelt als ruimte maken voor leven na de dood. Giorgio is doodgegaan. Ik ben niet gestopt met leven. Door de uitgave van mijn boek  ontdekte ik dat leven met de dood niet alleen gaat over het toelaten van kwetsbaarheid. Het gaat ook over het aan gaan van openhartigheid. Open hartig zijn en leven. Met open hart het leven tegemoet treden.

Openhartig delen. Open hartig heb ik dit jaar gedeeld en geschreven. Schaamteloos soms. Dwars door de schaamte heen. We komen in leven en werk veel momenten tegen dat de schaamte ons remt of maakt dat we dicht gaan in plaats van open. Er zijn onderwerpen die mensen niet kunnen verdragen. En juist daarom moeten ze gedeeld worden. Omdat het anders onverdraaglijk blijft. Privé kan dan heel erg in je eentje zijn. 

Zijn dood is onverdraaglijk. ‘Ik heb er vrede mee’ is een zin die niet bij mij past. En toch is het goed. Het is goed zoals het is.  Ja zijn leven was te kort. En ik mis hem. Maar ik wil niet alleen stil blijven staan bij zijn gemis. Daarmee doe ik hem tekort. Hij was er. En hij was goed. Ik wil met een glimlach bij Giorgio kunnen zijn. Bij de lichtheid die de dood ook brengt. De nieuwe orde in mijn leven. De dood maakt het leven zo de moeite waard. Geeft zoveel nieuwe andersoortige ruimte. En dat heb ik aan hem te danken.

Soms denken mensen dat ik jaloers op ze ben. Omdat zij wel een ‘compleet’ gezin zijn. Of omdat hen nooit iets ergs is overkomen. Maar ik zou met niemand willen ruilen. In al het verdriet en gemis en rouw en ellende kies ik uit de stapel, nog steeds mijn eigen leven. ‘Alleen ruilen met mezelf van toen alles nog gewoon was, zei ik vorig jaar nog tegen iemand. Dat wil ik dan nog wel. Als dat nog in de stapel zit.

Deze laatste weken van dit jaar. Komt het besef binnen dat ik ook niet meer met mezelf van toen zou willen ruilen. ‘Heel is inclusief kapot’, schreef iemand me ooit,  en ik voel me heler dan heel. Ik ben heel gelukkig met onszelf en met ons leven. Ik heb een diepere laag gekregen en tegelijkertijd is het luchtiger geworden. Ben ik luchtiger geworden. Lichtvoetig Zwaarwichtig krijgt levensechte inhoud en betekenis. Ik zeg het  niet alleen. Ik ben het. Ik werk het. Ik leef het. Steeds meer. Midden in ons gelukkig leven.

Ook straks ga ik het nieuwe jaar gelukkig en openhartig tegemoet. Een jaar vol van weer nieuwe orde en ruimte.

En als jullie dit lezen maken Alex en ik een rondreis door Vietnam.

Leuk meisje,

prachtige vrouw,

alles wat ze nu heeft

Is wat ze hebben wou


Ik ben Sandra van Kolfschoten (@svankolfschoten) Organisaties vragen mij  wanneer meer van hetzelfde niet meer werkt en er nieuwe ruimte nodig is. Die ruimte maak ik het liefst in het  onderwijs. Daar ligt mijn hart. Ik organiseer het graag Lichtvoetig Zwaarwichtig .

Behalve adviseur, spreker en schrijver ben ik moeder van Alex (10) en jonge weduwe van Giorgio (voor altijd 35).

www.middeninonsgelukkigleven.nl    

 

16 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.