maandag, 26 december 2016 16:00

Karin Melcher

MijnROUWmoment delen? Nee, doodeng. Geen selfie-moment. WEL doen! Mijn wens: Dat iemand er troost in vindt… Vanuit zijn stoel in de 1e rij liep hij voorbereid, vastgeklampt aan 6 witte A4tjes, naar waar de microfoon op hem stond te wachten. Met zijn vrouw, mocht hij stil vallen. De rouwenden wachtten.

Hij moest dit. Eerbetoon aan zijn vriend. Maatje dat hem, begin 50 zoals hij, te vroeg achter had gelaten. Hun vriendschap, jeugd, warme, grappige, speciale momenten deelde hij met de rouwenden. Tot het punt waarop hij zei: Dit is in 5 jaar tijd de derde vriend die ik moet begraven. Woorden werden tranen. Er brak iets in hem. En ook in mij. MijnMoment.

Uit het niets kwam de gedachte: Hij telt nog, en ik? Ik ben al gestopt met tellen, lang geleden, veel te. Dat is het verschil. Rouwen is voor mij een werkwoord. En dat als 30er, niet 75+. Kou pakt mij.

Koud van binnen, zo noem ik het gevoel wanneer het gemis de bovenhand krijgt. Als ik het zomaar ijskoud krijg. En het koud blijft, omdat mijn hart huilt. Vanaf 2009 heb ik meer begrafenissen meegemaakt dan dat ik bruiloften of kraamfeesten met vrienden heb gevierd.

Begrafenissen van dierbaren, van dichtbij. PAPA in 2010. Na 2 jaar met veel hoop en ellende is hij – net 60 – gecrepeerd aan kanker. Hersentumor. NEE, nooit gerookt, gedronken. JAA gesport, van vlinderslag tot schermen, sport was zijn passie. NEEE flikker op statistieken, hij heeft niet te weinig tomaatjes gegeten.

Verdriet, verlies en rouw, ze overvallen mij. Maar wat moet ik ermee? Had nooit mindere momenten nodig om te beseffen hoe gelukkig ik ben. Elke dag leven alsof het de laatste is? Levenshaast, las ik laatst. Gegarandeerd dat je de speciale momenten mist. ʺSamen herinneringen makenʺ laat zich niet afdwingen.   

Ondanks weken waarin ik de zon niet zag schijnen ben ik iets altijd blijven doen: praten. Omdat ik het kon, tranen of niet. Vertellen over diegenen die ook dit jaar niet op de familiefoto staan. Die daar naar toe zijn gegaan waar wij elkaar straks weerzien. Want R.I.P. veel te jonge oom: Das wahre Grab der Toten sind die Herzen der Lebenden.

Rouw grijpt mij op bizarre momenten. Niet te stoppen. Ook troost komt onverwachts. Bij de kassa in de rij informeert zij spontaan. Ik: Het ergste is, dat ik papa’s kind was. Ik mis hem vreselijk. Zij: Maar dan heb je een sterke band, juist veel herinneringen. Je weet wat hij zou zeggen. Ik: JAY

Troost is zelfgebakken appeltaart. Stond bij mijn moeders achterdeur. Wij kwamen terug uit het ziekenhuis, papa net overleden. Het kaartje met lieve woorden erbij. Ik heb later zelf eentje geschreven. De taart bij mijn oud collega stiekem naast de voordeur gezet. Haar man was net overleden…

Rouw schept nieuwe tradities. Troost is blijven vertellen. Over hen, over PAPA. Zijn karakter, zo herkenbaar, zo ik. Momenten delen, en verlies. Herkenning ervaren. Ermee leren leven, elke dag. En…iemand troosten is ook een werkwoord. Jouw rouw-tips? Ik lees ze graag!


Karin Melcher | vooral: mens op deze aarde | passie: vertaler NL-Duits, tekstschrijver | favoriet: commerciële teksten, websites | basis: HBO bedrijfskunde | fascinatie: cultuurverschillen tussen Duitsers en Nederlanders, privé en zakelijk | toekomst: over 15 jaar weer terug naar mijn geboortestreek, de bergen middenin het mooie Sauerland | www.duitsbitte.nl | www.facebook.com/Duitsbitte | twitter.com/Duitsbitte

More in this category: « Hélène Garssen Lobke Elbers »

11 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.