dinsdag, 27 december 2016 11:00

Jojanneke van den Bosch

Dinsdagmiddag 11 oktober. Het is rustig op de snelweg richting Dublin. Voor het eerst sinds jaren logeer ik in een airbnb en niet bij mijn vrienden. Hun huis zit tjokvol ingevlogen kinderen en vrienden. Mijn vriendin belt. Have you landed yet, come on over, the place is packed, please don’t be a stranger, you’re part of the family. Ik wandel naar haar toe. Het tuinhek, de keuken, de geur, de kat. Op de tafel staan stapels lege ovenschotels. Buurtgenoten brachten de afgelopen dagen aandacht in de vorm van maaltijden, een schouder en verhalen. Want deze week nemen we afscheid van een vriend. Haar man. Hij ligt boven, in zijn eigen studeerkamer. 

Niks geen condoleance-kerkdienst-begrafenis-koffie-met-zompige-cake-en-weer-wegwezen. In Ierland gaat dat anders. Mooi, intens, confronterend. En we zijn op een leeftijd dat we weten wat ‘nooit meer’ betekent. De eeuwigheid duurt lang. Heel lang. Tot in de kleine uurtjes delen we wijn, verhalen, aandacht. Ik val aangeschoten, hondsmoe en met een vol hart in slaap.  

De spiegel toont mijn vermoeidheidswallen. De nette jurk moet de boel maar compenseren vandaag. De kerkdienst in Monkstown is mooi. Vol mensen. Vol anekdotes. Vol verdriet. Vol liefde. Vol muziek. Alles is vol hieraan. Zijn dochter geeft een lief, stoer eerbetoon aan haar vaders zinvolle leven. Friends, family, love, work, joy, community.

The package. The whole damn thing. 

Opeens is er niets anders dan dit moment. Ik realiseer me dat er in mijn eigen fijne toffe leven...iets niet vol is. Hoe meer ik erop let, des te meer aandacht het vraagt. Het groeit zo snel dat het binnen een paar ogenblikken volstrekt onvermijdelijk is.

Er ontbreekt iets in mijn leven dat er wel hoort.

Ik dacht dat het klein was, maar het blijkt juist groot.

Dat doet pijn. Maar het is ook mooie pijn.

Want het verandert. Vandaag in mijn hart. Morgen in mijn leven.

Na de dienst staat het kerkplein een uur lang vol napratende mensen. Na een wandeling langs de ruige kust – did you know he used to swim here all the time - vertrekken we naar het hotel dat onze vriend ooit ontwierp. We vieren er zijn leven tot diep in de avond, in de handen van zijn eigen creatie. Met wijn, eten, foto’s, zakdoeken en nog meer anekdotes. 

Weet je nog die ene keer. En dat toen de boot. En dat die man bij de golfclub. En dat hij gelukkig nog bij de bruiloft. En dat alles, echt alles, in die Volvo. En de feesten, I tell ye, de feesten.

In de kantlijn van de dag prikt steeds de onomkeerbare verandering. In stilte bepaal ik de volgende stappen, en bedenk welke gevolgen deze gaan hebben, voor mij en voor anderen. De volgende dag vlieg ik terug en land ik in het volgende hoofdstuk in mijn leven. Best eng. Alle sluizen open. De boel opnieuw uitvinden. Maar zonder angst kun je ook niet moedig zijn. I embrace my full, wholehearted, imperfect, wonderful, challenging, joyous. vulnerable, creative, messy, blessed life. 

The package. The whole damn thing.


Ik ben Jojanneke van den Bosch (41), online strateeg, ondernemer en eigenaar van OnlineComm Academy en The Creative Achiever Method. Ik ben TEDx spreker en schreef twee boeken.
www.thecreativeachiever.com | www.jojanneke.me
Twitter: @jojanneke | Facebook: https://www.facebook.com/jojannekevandenbosch

More in this category: « Evert Cuijpers José Geertsema »

20 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.