dinsdag, 27 december 2016 20:00

Karin Ramaker

Ik loop eerst de verkeerde afdeling op. Voordat ik mijn handen was en desinfecteer pak ik mijn jas en tas weer en ga. Ik heb soort van haast. Ik moet naar hem toe. Ik loop weer door een geopende deur een afdeling op. Ik was mijn handen met desinfecterend spul. Het ruikt apart. Ik kijk naar rechts en zie een piepklein bedje met hem erin. De machines zijn aangesloten en ik hoor piepjes. Op de intensive care hoor je alleen maar piepjes en alarmpjes afgaan.

Als ik bij zijn bed kom slaapt hij. Er komen slangen uit zijn lijf. Hij wordt beademd. Hij beweegt af en toe zijn ene hand. Ik pak zijn arm en wrijf er zachtjes overheen. ‘Hé, grote kleine vriend. Ik ben er. Ik pas op jou.’ Heel even zie ik zijn wenkbrauwen bewegen. Hij beweegt zijn arm. De verpleegster komt kijken. ‘Jij bent de tante? Ik hoorde dat er was gebeld dat je hierheen kwam.’ Ik knik. Ze controleert wat slangen, kijkt op de pomp die ergens bovenaan bungelt met sondevoeding erin. Heel langzaam drupt er een beetje door een dunne slang naar zijn maag. Als ze weggaat bekijk ik het grote litteken op zijn borst. Het is felrood. Misschien wel tien centimeter. Ooit zou hij daar stoere verhalen over vertellen. Het beneemt me even de adem en ik snik. Verdomme! Net als je door een zware hartoperatie komt en denkt dat het achter de rug is... Zijn linkerarm en been liggen er bij alsof ze niet meer van hem zijn. Herseninfarct. Verdomme.

Ik veeg snel mijn tranen weg. Nu geen verdriet. Dat doe ik later wel. Ik wil er voor hem zijn. Vanavond. Ik wil hem troosten. Ik wil hem liefde geven. Hij verdient het.

Ik wrijf zachtjes over zijn wangen, over zijn voorhoofd waar ook pinnetjes en een band omheen zitten. Ik aai over zijn verlamde arm, over zijn hand. Ik leg zijn dromendeken, die hij van een vrijwilliger gekregen heeft, verder over zijn naakte lijf. Ik kijk er toch weer even onder, naar zijn benen. Ik aai zachtjes over het beentje dat het doet en dan ook over zijn verlamde been. Geen beweging. Dan moet hij hoesten. Zijn beademingsapparaat zit in de weg. Zijn borstkas doet pijn. Hij heeft het benauwd van de slijm. Ik wenk een verpleegster. Hij opent zijn ogen en kijkt me aan. Ja, ik weet dat je dit niet wilt. Verdomde beademingsapparaat. Hij tuit zijn lippen zoals hij voor de operatie deed om te vertellen maar er komt geen geluid uit. Dan zit er een dikke traan in de hoek van zijn rechteroog. Ik slik zelf tranen weg. De verpleegster haalt het slijm weg met een slang. Dat is even vervelend maar het lucht erna op. Hij wordt weer kalmer en sluit zijn ogen. Ik leg zijn dekentje weer goed. Dan stuit mijn oog op de duim en wijsvinger van zijn verlamde hand. Hij houdt de rand van zijn luier vast. Ik frons mijn wenkbrauwen. Nee, dat zie ik verkeerd...


Karin Ramaker (MET-K.COM) is auteur x4, gastouder en blogtrainer. Schrijft momenteel een roman.

Meer in deze categorie: « Erna van Vondel John van Rooijen »

10 reacties

  • Reactielink Sanne Roemen dinsdag, 27 december 2016 20:03 Geplaatst door Sanne Roemen

    Oei. Snik.

    Rapporteren
  • Reactielink Sytske dinsdag, 27 december 2016 20:21 Geplaatst door Sytske

    Onmogelijk gevoel van onmacht. Er simpelweg zijn is dan het mooiste wat je kan doen.

    Rapporteren
  • Reactielink Sannew dinsdag, 27 december 2016 20:45 Geplaatst door Sannew

    Au :-( bam...

    Rapporteren
  • Reactielink Ellemijn dinsdag, 27 december 2016 22:12 Geplaatst door Ellemijn

    Auw, mijn hart. Dikke tranen. Hoop zo, zo, zo dat het goed gaat nu.

    Rapporteren
  • Reactielink Karin R. dinsdag, 27 december 2016 23:08 Geplaatst door Karin R.

    @Ellemijn: dat hij met zijn wijsvinger en duim het randje van zijn luier vasthield bleek later een hoopvolle weg naar verbetering. ik kan een boek schrijven over zijn jonge leventje en ik had maar 500 woorden maar het gaat veel beter.

    Rapporteren
  • Reactielink Erik Visser woensdag, 28 december 2016 00:02 Geplaatst door Erik Visser

    Zat er even helemaal doorheen na je verhaal. Die onmacht, de pijn en de overvloedige liefde zijn zo invoelbaar. Krijg nu iets meer lucht nu ik lees dat het veel beter gaat.

    Wens hem het aller beste toe.

    Rapporteren
  • Reactielink karin r. woensdag, 28 december 2016 09:30 Geplaatst door karin r.

    @Erik dank je. hij is een blij ventje, erg tevreden en lacht veel.

    Rapporteren
  • Reactielink Marleen woensdag, 28 december 2016 10:31 Geplaatst door Marleen

    Alsof ik naast je stond. Ik voel bijna de machteloosheid. In de reacties hierboven lees ik dat het inmiddels beter gaat. Wat een kanjer, wat een vechter.

    Rapporteren
  • Reactielink Marloes woensdag, 28 december 2016 12:31 Geplaatst door Marloes

    Zo verdrietig...en dan de machteloosheid die je bij je strot grijpt en niet meer loslaat..

    Rapporteren
  • Reactielink Diana de Groot woensdag, 28 december 2016 16:10 Geplaatst door Diana de Groot

    Dit moment komt binnen. En raakt gevoelige snaar van persoonlijk moment lang geleden. Blij dat het beter/goed gaat.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.