vrijdag, 30 december 2016 18:00

Edwin van de Bospoort

Ik ervoer een moment van paniek. Mijn keuzes waren eenvoudig: óf ruim 5 uur de berg afdalen, of, in ’t donker, doorgaan naar de top.

Het was zondag 16 oktober 16:30. Ik stond op 2500 meter hoogte, halverwege een berg vlakbij Aosta in Noordoost Italië. Van de avond daarvoor wist ik dat het om 18:30 donker zou worden. Ik moest nog 700 meter hoger, want daar stond het bivakhutje. Maar de hele dag ging het al langzaam, vanaf ongeveer 2000 meter lag er een dikke laag sneeuw, en zakte ik elke stap zo’n 20 cm diep weg. Een snelle rekensom maakte dat ik nog ongeveer 3,5 uur zou moeten klimmen. Ruim voorbij het moment dat de zon weg zou zijn…

Ik sprak mezelf moed in. Het weer was rustig, de berg niet levensgevaarlijk. Ik was fit en ik had genoeg spullen bij me. Crampons, stokken, water, eten, licht. Ik besefte dat ik al eerder eens ’s nachts op een berg had gestaan, maar dat was met een gids geweest, en niet alleen. Ik appte m’n vrouw, maakte haar niet onnodig ongerust, maar het was wel fijn even contact met haar te hebben. Ik koos ervoor om door te zetten, omhoog naar het bivak!

Vanaf dat moment schoot er van alles door me heen, wat als dit, wat als dat. Maar ik bleef stap voor stap omhooggaan. Het moest lukken. Ik was kapot, liep al zo’n 7 uur en at m’n energierepen van de 2de dag alvast op. Na 1 weigerende oplader, werkte de reserve gelukkig wel, maar bij het wisselen was ik één van m’n warme handschoenen kwijtgeraakt. De spanning nam toe evenals de vermoeidheid.

Ik had gelezen dat als ik boven zou zijn, ik nog 200 meter aan de andere kant zou moeten dalen en de hut zou moeten zoeken. Ik zag daar best tegenop, maar toen ik om 20:30 het hoogste punt behaalde, zag ik in de verte al een schim van de hut. Wat een opluchting, ik was veilig en wel boven!

De hut was kaal en sober, maar perfect voor een nacht. M’n water was op, maar na een paar keer sneeuw smelten kon ik eten maken. Alle euforie en spanning tegelijk maakte dat ik niet makkelijk in slaap kwam, maar uiteindelijk heb ik als een marmot geslapen. De eenzaamheid daarboven op de berg was precies waar ik voor gekomen was. De kwetsbaarheid en het pure vertrouwen op je eigen keuzes en doorzetting, maken een reis als deze waardevol.

De afgelopen 6 jaar heb ik samen met mijn compagnon Herman ook een “berg” bewandeld. We hebben lang geklommen, en op spannende momenten samen doorgezet. We zijn kapot gegaan, en hebben al onze reserves aangeboord. Het punt waarop wij waren aangekomen bleek ook kaal en sober. Té kaal en sober om nog langer te blijven. We hebben dan ook besloten onze startups Sciomino en TimeBox te stoppen. We accepteren dat het avontuur hier eindigt, maar kijken terug op een waardevolle reis.

Mijnmomenten van 2016: Weten wanneer je (niet) moet stoppen.


Ik ben Edwin van de Bospoort, @bruikbaar. Freelance UX lead en Startup mentor. Gelukkig getrouwd en trotse vader van onze drie B’s.

More in this category: « Maaike Gulden Diana de Groot »

9 comments

  • Comment Link Sanne Roemen vrijdag, 30 december 2016 18:07 posted by Sanne Roemen

    prachtig beschreven en mooie metaforen!

    Report
  • Comment Link Simon vrijdag, 30 december 2016 18:17 posted by Simon

    Mooi Ed, respect! En nu opladen voor de volgende berg.

    Report
  • Comment Link Jeffrey vrijdag, 30 december 2016 18:53 posted by Jeffrey

    Mooi vehaal Edwin, trots kun je (en Herman) zijn op deze reis en ervaring! Ik kijk terug op een mooie tijd samen op het basiskamp.

    Report
  • Comment Link Richard vrijdag, 30 december 2016 19:00 posted by Richard

    De volgende top gaat nog mooier worden .....zet hem op!

    Report
  • Comment Link Roos vrijdag, 30 december 2016 19:24 posted by Roos

    Volhouder ben je! Mooie gelijke lijn (toppen en dalen) met Sciominio.... ik voel me bevoorrecht daar aan te hebben mogen bijdragen.

    Report
  • Comment Link SanneW vrijdag, 30 december 2016 19:49 posted by SanneW

    Wauw. Baas!

    Report
  • Comment Link Bart zaterdag, 31 december 2016 10:16 posted by Bart

    Je verhaal plakt.

    Report
  • Comment Link Ewout maandag, 02 januari 2017 01:41 posted by Ewout

    Nooit geweten dat je een klimmert was. Je verhaal bracht mij heel even terug in de bergen. Ik dacht echt dat je zou omdraaien, maar je ging door. Kan mij voorstellen dat die hut de mooiste plek op aarde was, die avond.
    Lijkt mij goed om in 2017 dit Moment en je Startups met je te vieren, ergens in een basiskamp op nul meter hoogte.

    Report
  • Comment Link Edwin woensdag, 04 januari 2017 14:07 posted by Edwin

    Dankjullie wel Sanne, Simon, Jeffrey, Richerd, Roos, SanneW, Bart en Ewout!

    En Ewout, dat is een deal :-)

    Report

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.