zaterdag, 31 december 2016 19:00

Roos van Vugt

Boos was ik. Nu niet meer. Wel behoorlijk en nog steeds teleurgesteld in mijzelf. Mijn moment wordt dan ook getekend door meer emoties en dat ik pas nu, nu ik een maand terugkijk, stevig baal van juist een ander moment dan dat het daadwerkelijke (mijn) moment tekende.

Half november, het schemert. Ik kijk naar mijn telefoon. Geen gemiste oproep, geen app dat hij (mijn oudste van twaalf jaar) naar huis fietst. Niks. Ik staar lang naar buiten. Maar het gaat al meer dan een half jaar zo goed met hem. Het gaat goed. Ik hoef en wil niet bezorgd zijn.

Een half uur later gaat mijn telefoon. Mijn lief/zijn vader: hij is onderweg beroofd! Buren hebben hem opgepikt, hij wordt naar huis gebracht. Ik ben redelijk rustig tot ik hem thuis opvang. Ontdaan doet mijn brugpieper met schokkende schouders zijn relaas. Drie jongens, ouder dan dat hij zelf is. Geduw, intimidatie, plus wat klappen. Zijn mobieltje.

Ik luister, vraag, knuffel veel en vertel heel erg vaak dat het goed komt.

Kort daarna voel ik hard zijn ontheemde zijn:  Ze hebben iets van hem weggenomen. Nee, niet dat mobieltje. Zijn veiligheid. En als ik dit blog nog even dik wil aanzetten, zijn geborgenheid.

Maar.

Daags erna. Dat hij niet naar school wilde, niet wilde fietsen zijn we toch echt verder. Dus, natuurlijk gaat goed met hem. Dit gebeurt. In Amsterdam.  Boze grote buiten wereld…

Doch. Dat moment. Mijn moment gaat toch over iets anders maar wel tijdens dat ene moment.

Dat ik anderen liet weten dat mijn zoon beroofd was. Onder andere in de ‘buurt-whatsapp-preventiegroep’. Waarin iemand aan mij vroeg wat het signalement is van deze drie jongens. En ik het verdomme niet uit mijn strot  en in die app kreeg.  

De discussies over etnisch profileren, roetveeg Piet of niet, minder, minder of meer. Ik kreeg en krijg het er niet uit. Want het waren en zijn gewoon drie jongens tussen de 14 en 16 jaar oud? Als het drie blonde kakkers met Gaastra bodywarmers waren, had ik ze zo beschreven.

Buiten dat ik me op dat moment als moeder verlamd voelde (#damn ik kan hem niet tegen alles beschermen!) voel ik mij al een tijd politiek verlamd en daardoor teleurgesteld in mijzelf.


Roos van Vugt. Oprichter van Merkwerker.nl gelooft sterk in kleine (online) momenten. "Klein blijft op social media nog immer het nieuwe groot"

11 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.