Hélène Garssen

Hélène Garssen

zondag 29 december 2019 17:00

Hélène Spa

“Oh nee, MAMA!”, gilt mijn kind bij het zien van de beelden. Als een stokstaartje schiet het kind omhoog. Met een snik in de stem wordt er een vraag geroepen. Een vraag die alleen een kind kan stellen: “Waarom komen die mensen eigenlijk niet HIER heen?!”

Enkele seconden daarvoor liggen we nog opgekruld tegen elkaar aan op de grote bank. We zijn aan het uitbuiken van een avondje onbeschaamd en onbeperkt sushi eten. Naast de bank snort de kachel. Op de enorme flatscreen is de Miljonairsshow bijna afgelopen. Dan dient het reclameblok zich aan. Pontificaal komt er een graatmager kindje in beeld met een bolle hongerbuik. Mijn kind wordt er direct door geraakt.

Afrika. Honger. Een andere wereld. De harde en verdrietige werkelijkheid klopt op de deur en raakt allereerst de ziel van mijn kind. Deze slaat een noodkreet, die als de eerste steen van een rij dominostenen iets wezenlijks in gang zet.

“Lieve schat,” reageer ik, “sommige mensen komen ook wel hierheen hoor! Maar niet iedereen heeft de kans of het geld om die reis te maken.”

En: “Lieverd, ik begrijp dat je daarheen wilt gaan om te helpen, maar het is lastig voor ons om er te komen, want er is daar oorlog.”

Tenslotte: “Liefje, we kunnen wel wat geld geven aan het goede doel. We hebben het goed en we kunnen best wel wat missen.”

Ik hoor mezelf dus zeggen dat ik het rotgevoel ga afkopen. Toch laat het mij die avond niet meer los, het schrille contrast tussen onze welvaart en die beelden. Mijn onbevangen kind, dat zo primair en puur reageert op het akelige beeld, heeft iets in mij wakker gemaakt. Ik wil óók graag geloven dat er een simpele oplossing is voor alle grote problemen die je via de media krijgt voorgeschoteld. Maar ik ken als veertiger inmiddels de mitsen en maren.

Al gauw nestelt iedereen zich weer in de grote bank. Er wordt nog een blok hout op het vuur gegooid. Oma zet een paar warme oliebollen op tafel en door de kamer schalt de kerstreclameboodschap van Lidl. Onze hond knaagt onverstoorbaar verder aan zijn bot en buiten waait de wind om het huis. Er lijkt niets veranderd, de avond kabbelt verder rustig voort. Maar niets is wat het lijkt. Er is iets teweeggebracht.

Er borrelt een gedachte in mij op: doe gewoon alles wat er in je macht ligt om het op te lossen! Ik kan op dit platform schrijven, om precies die boodschap te verkondigen. Doe gewoon alles wat er in je macht ligt. Ik kan het bedrag doneren wat ik kan missen. Een daad van pure onbaatzuchtigheid mag ik dat niet noemen. Het mag op zijn minst een weldaad voor de gemoedsrust heten.

Ik ben Hélène Spa, ik geniet van mijn drie kinderen en van de liefde van mijn leven, Martin. Ik werk als marketeer bij uitgeverij Vakmedianet voor verzekeringsplatform am: www.amweb.nl

zaterdag 30 december 2017 18:00

Hélène Garssen

Je weet nooit wanneer hij gaat komen. Soms komt hij al om zes uur ’s ochtends, als de jongste naar mijn bed trippelt en in mijn oor fluistert. Dan zorgt hij voor een glimlach en blijft hij de hele dag als een vlinder hangen in mijn buik. Een vlinder die energie geeft. Soms doemt hij op tijdens een vergadering en raak ik een beetje van de kook van zijn plotselinge verschijning.

Jazeker, het is altijd weer een verrassing op welk moment de Vraag van Vandaag opduikt. Maar het is zó glashelder dat hij het weer is. Hij inspireert, verrast, verbaast, beangstigt en ontroert vooral. Hij brengt mij altijd in beweging en duikt op de meest bijzondere momenten op. Hij laat mij nooit in de steek.

Tijdens die bewuste novemberavond zie ik hem niet aankomen. Ik zit met mijn gezin rond de tafel, bij de warme kachel en we hebben allemaal een dampend bord vol eten voor onze neus. Op het moment dat ik met de punt van mijn scherpe mes wil snijden in het vel van een rundersaucijsje, gaat de mond van mijn zoon open. Daar komt ‘ie. “Mam, wat vind jij van kweekvlees?”.

Er volgt een klein moment van kortsluiting. Ik zie een visioen van een zuurstokroze smurrie. Ik stop met snijden en kijk mijn zoon aan. “Moet dat nu, schat? Mag ik eerst even van mijn stukje vlees genieten?” Maar daarmee laat een Vraag van Vandaag zich niet temmen. Hij neemt bezit van je. Hij brandt op je lippen. Hij moet gesteld worden. “Kom op nou mam, wat vind je er dan van?”

Natuurlijk laat ik me vervolgens meevoeren op de stroom van een amusante en soms verhitte discussie die zich rondom de Vraag ontvouwt. Vriendlief bemiddelt, wikt, weegt al onze argumenten en zit gelukkig vooral met mij op één lijn.

Een belangrijke vraag voel je vaak niet aankomen. Hij kan je compleet uit het veld slaan maar hij kan ook een maandenlange euforie veroorzaken. Natuurlijk gaat de belangrijkste van 2017 niet over kweekvlees maar over iets van volstrekt andere orde. Het is een vraag die MIJN MOMENT veroorzaakt, dat zich afspeelt op een zomeravond eind augustus in Zeeland tijdens weekend met familie.

Ik ben terug op de hotelkamer en vind het wel welletjes. Het is al laat en het was een fijne lange dag geweest waarop we hadden gewandeld, getafeld en gezwommen. Plotseling hoor ik mijn vriend zachtjes maar resoluut iets zeggen. “Laten we nog een stukje gaan lopen. Alleen met ons vijven. Een blokje om!” In gedachten zie ik ons vierkante hotelgebouw voor me. Het is een blokje. Zuchtend stem ik in.

Maar het werd geen blokje om. Vriendlief wil graag naar het strand. Er ligt namelijk een brandende vraag op zijn lippen. Als ik voor de duinen nog wat tegenstribbel omdat ik me afvraag waar dit in hemelsnaam allemaal goed voor is (ik heb nog steeds géén idee), zie ik in zijn ogen direct dé Vraag. Die wordt uitgesproken: “Wil je met mij trouwen?” En daar buitelt die vlinder weer in mijn buik. “Ja!!” We trekken in de schemering nog een sprintje naar het strand.


Ik ben Hélène Garssen (@Helenegarssen), ik geniet van mijn drie kinderen en van de liefde van mijn leven, Martin. Ik werk als marketeer bij uitgeverij Vakmedianet voor verzekeringsplatform am: www.amweb.nl

maandag 26 december 2016 13:00

Hélène Garssen

Tot dusverre was ik nog nooit zo ver naar het zuiden afgezakt met onze oude caravan. Om haar klaar te stomen voor vertrek wreef ik met allesreiniger over het bobbelige plakplastic aan de binnenkant. Groene aanslag op het dak schrobden de kinderen weg, in ruil voor wat kermisgeld. Vriend timmerde vakkundig een nieuw onderdeurtje. Een manisch soort schoonmaakwoede maakte zich meester van ons en ze werd in razend tempo toonbaar gemaakt voor haar laatste reis naar de zon.

Bovenop een heuvel achter Rimini in Italië ligt de eindbestemming. Een bord met daarop het woord “Miele” staat langs de kronkelige toegangsweg. “Ze verkopen hier Duitse wasmachines”, zeg ik. “Precies hetzelfde lettertype!” Iedereen lacht mij uit. “Schat, je leidt aan beroepsdeformatie. Miele, iedereen weet toch dat dit honing betekent?” We maken een weddenschap om de eer, vriendlief belt aan. Hij verdwijnt in de woning. Ik bewaak de auto met daarin onze slapende jongste. Lang blijft het stil. Ik observeer met argwaan twee mannen die het huis ernaast leeghalen. Ze sjouwen met een wasmachine. Dan tikt er iemand op mijn autoruit. Ik zie drie lachende gezichten. “Zie je nou wel, mam! Kijk, twee liter kruidenhoning voor twee tientjes!”

Dan komt de afdaling naar de zee, eens kijken wat Rimini in petto heeft. We kiezen één van de vele bagno’s uit, een luxe Italiaanse strandtent. De oude eigenaar schiet direct op ons af en schudt onze handen. “Benvenuto! How nice to meet you!” We worden gedirigeerd naar loungebanken. “Ehh… Wat gaat dit kosten?”, fluistert vriendlief. “Geen idee”, antwoord ik en hoop vurig dat dit alles hier bonafide is. Er verschijnen schalen met Tagliatelle ai frutti di mare, pizza’s. Niet schlecht.. Uitbuikend kijken we naar capriolen van onze kinderen in het speeltuintje. Daar voert een hevige landenstrijd.

“Daníííí! Básta!” schreeuwt de vader naar zijn uit de kluiten gewassen kleuter. Fijn strandzand slaat neer op vlonderplanken. Een nerveus Duits meisje rent huilend naar haar ouders. Persona non grata. “Mutti, er schmeiβt mit Sand!” Dani’s vader zit onderuitgezakt en grijnst. Hij drinkt ad fundum zijn espresso op en geeft mijn vriend een blik van verstandhouding. “Temperament, hé!” en wijst trots naar zijn zoon. Met een nog grotere uithaal roept hij Dani voor een ijsje. Mijn zoontje grijpt zijn kans en verovert het felbegeerde Little Tikes speelhuisje. Even vrees ik wraak van de maffia. We betalen snel de rekening. Die blijkt alleszins redelijk.

Languit drijf ik wat rond in het ondiepe warme water van deze zee. Dit is mijn moment. Ik observeer de mensenmenigte die door het water waadt en over het strand schuifelt. Koudwatervrees kent een Italiaan niet. Kwetterende mensengeluiden overstemmen de branding. Het is erg druk, maar er gaat absoluut geen dreiging vanuit. Integendeel. Mijn wantrouwen dat elke keer de kop opstak deze vakantie glijdt van mij af. Ik zwem naar een trillende stip op de horizon. Het is de kustwacht. Om de honderd meter tref je zo’n mannetje, staand en roeiend op zijn houten bootje, als beschermer tegen onheil. Picobello voor mekaar hier!


Ik ben Hélène Garssen (@Helenegarssen), ik geniet van mijn drie kinderen en van de liefde van mijn leven, Martin. Ik werk als marketeer bij uitgeverij Vakmedianet voor verzekeringsplatform am: www.amweb.nl