Rapporteer reactie

Ontroerend verhaal, Karin. Dank je wel voor het delen. En herkenbaar. Ook ik had meer begrafenissen dan bruiloften de laatste jaren. In 2008 stierf mijn moeder, in 2009 mijn vader. Allebei nig niet zo oud. Mijn moeder werkte nog en stond middenin het leven. En ja, gemis overvalt je zomaar ineens. Net als troost, zoals je zo mooi schrijft. Mijn rouwtips: rouw beleef je op je eigen manier. Er is niet 1 recept. Maar rouw mag er helemaal zijn. Niet meegaan in 'leedconcurrentie' omdat het altijd nog erger kan. Wat mij helpt: levenslust. Keuzes maken voor die dingen die voor mij belangrijk zijn. Het leven voluit omarmen. Dat. Dus. En troost kan inderdaad een zelfgebakken appeltaart zijn of een zelfgemaakt zakdoekje dat ik eens via de post kreeg toegestuurd. Net als een oprechte vraag van iemand die gewoon wil weten hoe het met je gaat.