maandag 25 december 2017 09:00

Jan Dijkgraaf

“Tot morgen”, had ze gezegd. “Maar wil je eerst even langs Bergambacht rijden en wat nachthemden voor me ophalen?”

“Tuurlijk, ma.”

Ik liet mijn zoon Bob alleen bij mijn moeder achter in het ziekenhuis in Nieuwegein, waar ze een gecompliceerde vaatoperatie aan haar voet had ondergaan.

“Zorg je dat ze dat drankje opdrinkt voor je weg gaat, Bob?”

“Doe ik.”

De volgende ochtend had ik Bergambacht nog maar net verlaten, of mijn telefoon ging.

088-nogwat.

Hetzelfde nummer dat de weken daarvoor twee keer ’s nachts gebeld had, als er complicaties waren opgetreden en mijn moeder snel geopereerd moest worden.

Die paar seconden tussen het overgaan en het opnemen van de telefoon wist ik het al.

De stem aan de andere kant van de lijn bevestigde slechts.

“Bent u al in de buurt van Nieuwegein...” “We denken aan een hartstilstand...” “In de reanimatiefase...”

En tenslotte, de knock-out: “Rij voorzichtig...”

Die laatste 30 kilometer naar Nieuwegein waren een helletocht.

Weet iemand dat ie dood gaat voor ie dood gaat?

“Ik wil nog wel, maar ik kan niet meer”, had ze een dag eerder gezegd.

En eerder die week, zomaar, terloops: “Dat het nou toch zo moet eindigen hè, Jan”.

Mijn moeder, een dametje, moest kiezen tussen een experimentele vaatoperatie die haar been zou redden en een amputatie. Tussen weer lekker kunnen lopen en een rolstoel.

Ze koos vol overtuiging voor het experiment.

Het experiment slaagde.

Maar wat niemand had voorzien, was dat haar lichaam twee extra operaties wegens complicaties niet meer aankon. Dat ze door maanden helse pijn misschien al te ernstig verzwakt was. Dat ze ook nog wat verborgen gebreken had.

Ze werd net geen 81.

Ze verweet me nooit dat ik de deur niet bij haar plat liep. “Als het moet, ben je er.”

Ze zou na haar operatie bij ons komen aansterken. “Lekker bij Jan en Thea in Friesland.”

Ze had wel honderd keer gezegd dat ze een prachtig leven had gehad. “Het is nu eenmaal zo dat onze generatie aan de beurt is.”

Ik had mijn vader negen jaar eerder verloren. De eerste echte tegenslag in mijn leven. En toen was ik al 45.

En nu dus mijn moeder...

In de auto, op weg naar Nieuwegein, keek ik naar dat plastic tasje met twee nachthemden naast me op de passagiersstoel.

En ik jankte en jankte en jankte.

Een volwassen man van 54.

Die wist dat hij in Nieuwegein te horen zou krijgen dat hij wees geworden was.

En altijd wees zal blijven.

En dat is zo ontzettend kút.

Wees worden, dat gun je je grootste vijand nog niet. Laat staan jezelf.

---

Professioneel buttkicker Jan Dijkgraaf (Rotterdam, 1962) schreef een lief herinneringsboekje aan zijn ouders, onze jeugd en de tijdgeest. Nog beperkt te koop.

Meer in deze categorie: Guido van Nispen »

22 reacties

  • Reactielink Sandra van Kolfschoten maandag 25 december 2017 09:05 Geplaatst door Sandra van Kolfschoten

    Liefs voor jou ?

    Rapporteren
  • Reactielink Hermannus maandag 25 december 2017 09:16 Geplaatst door Hermannus

    Ik gun je veel warme herinneringen, Jan! Hou ze vast.

    Rapporteren
  • Reactielink Karen maandag 25 december 2017 09:17 Geplaatst door Karen

    Gecondoleerd Jan. Mijn moeder is ruim twee weken terug overleden. Ik ben nu ook wees en dat gun je inderdaad helemaal niemand. Heel veel sterkte, ook met de komende dagen.

    Warme groet,
    Karen.

    Rapporteren
  • Reactielink JanD maandag 25 december 2017 09:18 Geplaatst door JanD

    Jij ook veel sterkte, Karen!

    Rapporteren
  • Reactielink Anna-Maria maandag 25 december 2017 09:25 Geplaatst door Anna-Maria

    Heftig Jan. Mooi ook dat liefde doet missen. Op de foto stralen jullie zo samen. Volgens mij was ze heel bijzonder.

    Rapporteren
  • Reactielink Luc  Timmermans maandag 25 december 2017 09:44 Geplaatst door Luc Timmermans

    Ik ken je gevoel. Ondanks dat het leven voorspelbaar is wil je dat deze laatste finale stap nooit wordt gezet. Geef je verdriet de ruimte. Sterkte Jan.

    Rapporteren
  • Reactielink Peter Becker maandag 25 december 2017 09:46 Geplaatst door Peter Becker

    De momenten waar we allemaal van weten dat ze gaan komen, veelal te vroeg, zijn die momenten dat je als mens nog sterker maakt voor jou gezin.

    Rapporteren
  • Reactielink Annelies Verhelst maandag 25 december 2017 10:42 Geplaatst door Annelies Verhelst

    Sterkte nog Jan. Juist nu, maar altijd. Dikke knuffel!

    Rapporteren
  • Reactielink Cyberbabe maandag 25 december 2017 10:59 Geplaatst door Cyberbabe

    Ik voel mij al jaren wees. Want mijn ouders leven nog. Ze willen mij alleen niet meer zien ...

    Rapporteren
  • Reactielink Colet maandag 25 december 2017 11:03 Geplaatst door Colet

    Mooie warme verhalen heb jij het laatste half jaar over je ouders geschreven. Dit jaar ben ik ook wees geworden. Dus bergrijp hoe je daar mee bezig blijf. En niet meer bellen en nog over vroeger wat vragen kan niet meer. Maar ze bljven in je hart. Sterkte deze dagen. Bedankt voor alle mooie verhalen.

    Rapporteren
  • Reactielink Erna van Vondel maandag 25 december 2017 11:28 Geplaatst door Erna van Vondel

    Wij Kennen elkaar niet, maar ik herken het volkomen. Wil je veel sterkte wensen.
    Vooral op een dag als vandaag.

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen maandag 25 december 2017 12:10 Geplaatst door Sanne Roemen

    Gecondoleerd en veel sterkte.

    Rapporteren
  • Reactielink Hanneke Van Stokkom maandag 25 december 2017 12:35 Geplaatst door Hanneke Van Stokkom

    Gecondoleerd Jan. Toen mijn vader overleed schreven we: "alles waar je echt van houdt, zal warmte blijven geven". Die gedachte troostte mij, misschien heb jij er ook wat aan. Sterkte.

    Rapporteren
  • Reactielink Harmke Oudenampsen maandag 25 december 2017 13:05 Geplaatst door Harmke Oudenampsen

    Mooi geschreven, helaas is het beter dat we het overlijden van onze ouders mee maken dan dat we het niet mee zouden maken... Mijn Moment over de dood van mijn vader, een ouder verliezen hakt er idd flink in.

    Rapporteren
  • Reactielink Jacqueline maandag 25 december 2017 20:56 Geplaatst door Jacqueline

    Sterkte Jan, de mooie herinneringen blijven altijd bij je.

    Rapporteren
  • Reactielink Frans Bodegom maandag 25 december 2017 23:29 Geplaatst door Frans Bodegom

    Sterkte met het verlies, koester de mooie momenten

    Rapporteren
  • Reactielink Arno Wip dinsdag 26 december 2017 08:51 Geplaatst door Arno Wip

    Sommige dingen gaan niet over Jan. En dat is maar beter ook.

    Rapporteren
  • Reactielink Marcel van Driel dinsdag 26 december 2017 10:48 Geplaatst door Marcel van Driel

    Veel warmte, Jan.

    *knuf*

    Rapporteren
  • Reactielink Lukas woensdag 27 december 2017 10:58 Geplaatst door Lukas

    Zeer herkendbaar
    Als je jong bent denk je soms in een flits aan hoe het zal zijn als je ouders doodgaan en stop je het weer weg. Ben zelf 54 en mijn ma en pa zijn keihard achteruit gegaan in paar maanden tijd .Moeder zit nu in een tehuis met Alzheimer en sinds een maand imjn vader in aan ander tehuis na 62 jr huwelijk gedwongen uitelkaar .Mijn pa is nog goed bij de tijd maar kan niks meer en wil dood.Mijn ma zit in een kut tehuis waar haar ringen en eigenlijk alles van waarde is gejat .Het doet pijn dit allemaal elke dag te zien .... Heel veel sterkte met je verlies .Soms zeggen mensen het is beter voor ze maar toch dat gemis lijkt mij vreselijk..

    Rapporteren
  • Reactielink Jojanneke van den Bosch woensdag 27 december 2017 15:35 Geplaatst door Jojanneke van den Bosch

    Ja Jan,
    Wees worden is ontzettend klote en het is voor altijd. Ik vind het verdrietig voor je. Je kunt er alleen maar recht doorheen. En dat doe je goed. Je ontwijjkt het niet, je staat er midden in. En zo hoort het. 3
    x Jojanneke

    Rapporteren
  • Reactielink Tineke woensdag 27 december 2017 19:44 Geplaatst door Tineke

    Lieve Jan heel veel sterkte!

    Rapporteren
  • Reactielink Guido van de Wiel woensdag 27 december 2017 22:34 Geplaatst door Guido van de Wiel

    Sterkte, Jan.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.